Krok 3. Uproszczenie. Licznik to x(2−x), a x=0, więc skracamy przez x:
f′(x)=x4x(2−x)=x32−x.
Krok 4. Znak pochodnej - pułapka. Tym razem mianownik nie jest kwadratem: x3 ma znak taki jak x. Znak ilorazu ustalamy więc z obu czynników (tak samo jak znak iloczynu (2−x)⋅x3):
x
(−∞; 0)
0
(0; 2)
2
(2; +∞)
2 − x
+
+
+
0
−
x³
−
0
+
+
+
f′(x)
−
brak
+
0
−
f(x)
↘
poza D
↗
1/4
↘
Gdyby ktoś „z rozpędu” uznał mianownik za dodatni (jak przy (x−1)2 czy (x2+1)2), dostałby dla x<0 znak plus i błędny wniosek, że funkcja tam rośnie. Kontrola: f(−2)=−43, f(−1)=−2, czyli przy wzroście argumentu wartość spadła - funkcja maleje.
Krok 5. Wartość w punkcie zmiany monotoniczności.f(2)=42−1=41.
f(x) = (x − 1)/x²: maleje na (−∞; 0), rośnie na (0; 2⟩ i maleje na ⟨2; +∞). Przy x → 0 z obu stron wartości spadają do −∞.
Krok 6. Zapis wyniku. Przedziały podajemy osobno. Funkcja maleje w (−∞;0) i osobno w ⟨2;+∞) - nie wolno ich połączyć w sumę, bo na przykład −1<3, a f(−1)=−2<f(3)=92.
Odpowiedź. Funkcja maleje w (−∞;0), rośnie w (0;2⟩ i maleje w ⟨2;+∞).