Przejdź do treści

Jak obliczyć granicę ciągu - działania na granicach i ciągi zbieżne

Klasa 3 liceum i technikum

Granice ciągów zbieżnych - najważniejsze reguły

Jeśli lim⁡n→∞an=a\lim_{n \to \infty} a_n = a i lim⁡n→∞bn=b\lim_{n \to \infty} b_n = b, to:

lim⁡n→∞(an±bn)=a±blim⁡n→∞(an⋅bn)=a⋅blim⁡n→∞anbn=ab  (b≠0)\lim_{n \to \infty} (a_n \pm b_n) = a \pm b \qquad \lim_{n \to \infty} (a_n \cdot b_n) = a \cdot b \qquad \lim_{n \to \infty} \frac{a_n}{b_n} = \frac{a}{b} \ \ (b \neq 0)

Granice podstawowe:

lim⁡n→∞c=clim⁡n→∞1nk=0  (k>0)lim⁡n→∞qn=0  dla ∣q∣<1\lim_{n \to \infty} c = c \qquad \lim_{n \to \infty} \frac{1}{n^k} = 0 \ \ (k > 0) \qquad \lim_{n \to \infty} q^n = 0 \ \ \text{dla } |q| < 1

Iloraz wielomianów tego samego stopnia dąży do ilorazu współczynników przy najwyższych potęgach; gdy stopień licznika jest mniejszy - do zera.

Twierdzenie o trzech ciągach: jeśli an≤bn≤cna_n \leq b_n \leq c_n i an→ga_n \to g, cn→gc_n \to g, to bn→gb_n \to g.

Granicę ciągu oblicza się, rozkładając wyrażenie na proste ciągi o znanych granicach (stałe, 1n\frac{1}{n}, qnq^n dla ∣q∣<1|q| < 1) i składając wynik z twierdzeń o granicy sumy, iloczynu i ilorazu. W ilorazach wielomianów dzielimy licznik i mianownik przez najwyższą potęgę nn z mianownika, a różnice pierwiastków mnożymy przez wyrażenie sprzężone.

Ta lekcja z rozdziału ciągi łączy dwa tematy: rachunek granic oraz własności ciągów zbieżnych (ograniczoność, twierdzenie o trzech ciągach, ciągi monotoniczne). Zakładamy, że znasz już definicję granicy ciągu - wiesz, co znaczy, że prawie wszystkie wyrazy leżą blisko liczby gg.

Twierdzenia o działaniach na granicach

Z definicji granicy liczymy tylko najprostsze ciągi. Wszystkie pozostałe granice składamy z klocków, korzystając z twierdzenia: jeśli ciągi (an)(a_n) i (bn)(b_n) są zbieżne, to ich suma, różnica, iloczyn i iloraz też są zbieżne, a granica wyniku to wynik działania na granicach (przy ilorazie granica mianownika musi być różna od zera).

Klocki, z których korzystamy najczęściej:

Przykładowo lim⁡n→∞(4−3n)=4−0=4\lim_{n \to \infty} \left(4 - \frac{3}{n}\right) = 4 - 0 = 4, bo granica różnicy to różnica granic.

Uwaga. Twierdzenia działają tylko dla ciągów zbieżnych. Ułamka 3n2−2n+15n2+4\frac{3n^2 - 2n + 1}{5n^2 + 4} nie wolno policzyć jako „granica licznika przez granicę mianownika”, bo licznik i mianownik nie mają granic skończonych. Najpierw trzeba wyrażenie przekształcić.

Iloraz wielomianów - dzielenie przez najwyższą potęgę

Licznik i mianownik dzielimy przez najwyższą potęgę nn występującą w mianowniku. Wtedy wszystkie składniki poza stałymi zamieniają się w ułamki dążące do zera.

Przykład 1. Oblicz lim⁡n→∞3n2−2n+15n2+4\lim_{n \to \infty} \dfrac{3n^2 - 2n + 1}{5n^2 + 4}.

Krok 1. Najwyższa potęga w mianowniku to n2n^2. Dzielimy przez nią licznik i mianownik:

3n2−2n+15n2+4=3−2n+1n25+4n2\frac{3n^2 - 2n + 1}{5n^2 + 4} = \frac{3 - \frac{2}{n} + \frac{1}{n^2}}{5 + \frac{4}{n^2}}

Krok 2. Teraz każdy składnik ma granicę: 2n→0\frac{2}{n} \to 0, 1n2→0\frac{1}{n^2} \to 0, 4n2→0\frac{4}{n^2} \to 0.

Odpowiedź. Granica wynosi 3−0+05+0=35\dfrac{3 - 0 + 0}{5 + 0} = \dfrac{3}{5}.

Przykład 2. Oblicz lim⁡n→∞2n+7n2+1\lim_{n \to \infty} \dfrac{2n + 7}{n^2 + 1}.

Dzielimy przez n2n^2:

2n+7n2+1=2n+7n21+1n2⟶0+01+0=0\frac{2n + 7}{n^2 + 1} = \frac{\frac{2}{n} + \frac{7}{n^2}}{1 + \frac{1}{n^2}} \longrightarrow \frac{0 + 0}{1 + 0} = 0

Odpowiedź. Granica wynosi 00 - mianownik rośnie szybciej niż licznik.

Przykład 3. Oblicz lim⁡n→∞(2n−1)(n+3)4n2+1\lim_{n \to \infty} \dfrac{(2n - 1)(n + 3)}{4n^2 + 1}.

Nie trzeba wymnażać całego licznika. Wystarczy zauważyć, że (2n−1)(n+3)=2n2+5n−3(2n - 1)(n + 3) = 2n^2 + 5n - 3, więc licznik i mianownik są stopnia 22, a współczynniki przy n2n^2 to 22 i 44.

Odpowiedź. Granica wynosi 24=12\dfrac{2}{4} = \dfrac{1}{2}.

Z tych przykładów wynika reguła, którą warto mieć w głowie (dotyczy ilorazu wielomianów):

Stopień licznika i mianownikaGranica ilorazuPrzykład
licznik niższy niż mianownik0(2n + 7)/(n² + 1) → 0
równe stopnieiloraz współczynników przy najwyższych potęgach(7n³ + n)/(2n³ − 5) → 7/2
licznik wyższy niż mianownik+∞ albo −∞ (granica niewłaściwa)(n³ + 1)/(2n² + 3) → +∞

Ostatni wiersz omawiamy w lekcji o ciągach rozbieżnych do nieskończoności.

Pierwiastki - dzielenie i wyrażenie sprzężone

Gdy pod pierwiastkiem stoi wielomian, „najwyższą potęgę” wyciągamy spod pierwiastka: 4n2+1=n4+1n2\sqrt{4n^2 + 1} = n\sqrt{4 + \frac{1}{n^2}} dla n>0n > 0.

Przykład 4. Oblicz lim⁡n→∞4n2+13n−2\lim_{n \to \infty} \dfrac{\sqrt{4n^2 + 1}}{3n - 2}.

Dzielimy licznik i mianownik przez nn (pod pierwiastkiem to dzielenie przez n2n^2):

4n2+13n−2=4+1n23−2n⟶43=23\frac{\sqrt{4n^2 + 1}}{3n - 2} = \frac{\sqrt{4 + \frac{1}{n^2}}}{3 - \frac{2}{n}} \longrightarrow \frac{\sqrt{4}}{3} = \frac{2}{3}

Odpowiedź. 23\dfrac{2}{3}.

Trudniejszy przypadek to różnica pierwiastka i wyrażenia o podobnej wielkości. Obie części rosną bez końca, więc o wyniku nic nie wiadomo, dopóki nie pomnożymy przez wyrażenie sprzężone i nie skorzystamy ze wzoru skróconego mnożenia(A−B)(A+B)=A2−B2(A - B)(A + B) = A^2 - B^2.

Przykład 5. Oblicz lim⁡n→∞(n2+6n−n)\lim_{n \to \infty} \left(\sqrt{n^2 + 6n} - n\right).

Krok 1. Mnożymy i dzielimy przez sprzężenie n2+6n+n\sqrt{n^2 + 6n} + n:

n2+6n−n=(n2+6n)−n2n2+6n+n=6nn2+6n+n\sqrt{n^2 + 6n} - n = \frac{(n^2 + 6n) - n^2}{\sqrt{n^2 + 6n} + n} = \frac{6n}{\sqrt{n^2 + 6n} + n}

Krok 2. Dzielimy przez nn:

6nn2+6n+n=61+6n+1⟶61+1=3\frac{6n}{\sqrt{n^2 + 6n} + n} = \frac{6}{\sqrt{1 + \frac{6}{n}} + 1} \longrightarrow \frac{6}{1 + 1} = 3

Odpowiedź. Granica wynosi 33. Sprawdzenie dla n=100n = 100: 10 600−100≈2,956\sqrt{10\,600} - 100 \approx 2{,}956 - wynik rzeczywiście zbliża się do 33.

Potęgi o różnych podstawach

Gdy w wyrażeniu są potęgi 2n2^n, 3n3^n, 5n5^n, dzielimy licznik i mianownik przez potęgę o największej podstawie z mianownika. Wtedy pozostałe potęgi zamieniają się w qnq^n z ∣q∣<1|q| < 1, a te dążą do zera.

Przykład 6. Oblicz lim⁡n→∞3n+2n3n+1−1\lim_{n \to \infty} \dfrac{3^n + 2^n}{3^{n+1} - 1}.

Krok 1. Zapisujemy 3n+1=3⋅3n3^{n+1} = 3 \cdot 3^n i dzielimy wszystko przez 3n3^n:

3n+2n3⋅3n−1=1+(23)n3−(13)n\frac{3^n + 2^n}{3 \cdot 3^n - 1} = \frac{1 + \left(\frac{2}{3}\right)^n}{3 - \left(\frac{1}{3}\right)^n}

Krok 2. (23)n→0\left(\frac{2}{3}\right)^n \to 0 i (13)n→0\left(\frac{1}{3}\right)^n \to 0.

Odpowiedź. Granica wynosi 1+03−0=13\dfrac{1 + 0}{3 - 0} = \dfrac{1}{3}.

Własności ciągów zbieżnych

Kilka faktów, które pozwalają rozstrzygać o zbieżności bez liczenia:

  1. Ciąg zbieżny ma dokładnie jedną granicę. Nie da się, żeby prawie wszystkie wyrazy były jednocześnie blisko 22 i blisko 33.
  2. Zmiana skończonej liczby wyrazów nie zmienia granicy. Granica zależy od „ogona” ciągu, a nie od pierwszych stu czy miliona wyrazów.
  3. Ciąg zbieżny jest ograniczony - wszystkie jego wyrazy mieszczą się w pewnym przedziale [m,M][m, M]. Odwrotnie nie: ciąg (−1)n(-1)^n jest ograniczony (wyrazy −1-1 i 11), ale granicy nie ma.
  4. Ciąg monotoniczny i ograniczony jest zbieżny (twierdzenie podajemy bez dowodu). Przykład: an=nn+1a_n = \frac{n}{n + 1} jest rosnący i ograniczony z góry przez 11, więc ma granicę - wynosi ona 11.
  5. Twierdzenie o trzech ciągach (o dwóch policjantach): jeśli od pewnego miejsca an≤bn≤cna_n \leq b_n \leq c_n, a skrajne ciągi mają tę samą granicę gg, to ciąg środkowy też dąży do gg.

Twierdzenie o trzech ciągach w praktyce

Twierdzenie przydaje się tam, gdzie w ciągu pojawia się coś, co nie ma granicy, ale jest ograniczone - na przykład cos⁡n\cos n, sin⁡n\sin n albo (−1)n(-1)^n.

Przykład 7. Oblicz lim⁡n→∞cos⁡nn\lim_{n \to \infty} \dfrac{\cos n}{n}.

Krok 1. Dla każdego nn mamy −1≤cos⁡n≤1-1 \leq \cos n \leq 1. Dzieląc przez n>0n > 0:

−1n≤cos⁡nn≤1n-\frac{1}{n} \leq \frac{\cos n}{n} \leq \frac{1}{n}

Krok 2. Oba ciągi skrajne dążą do 00.

Odpowiedź. Z twierdzenia o trzech ciągach lim⁡n→∞cos⁡nn=0\lim_{n \to \infty} \dfrac{\cos n}{n} = 0.

Przykład 8. Oblicz lim⁡n→∞2n+3nn\lim_{n \to \infty} \sqrt[n]{2^n + 3^n}.

Krok 1. Szacujemy wyrażenie pod pierwiastkiem. Ponieważ 3n≤2n+3n≤2⋅3n3^n \leq 2^n + 3^n \leq 2 \cdot 3^n:

3≤2n+3nn≤2n⋅33 \leq \sqrt[n]{2^n + 3^n} \leq \sqrt[n]{2} \cdot 3

Krok 2. Korzystamy ze znanej granicy lim⁡n→∞2n=1\lim_{n \to \infty} \sqrt[n]{2} = 1 (pierwiastek coraz wyższego stopnia z liczby dodatniej dąży do 11). Oba ograniczenia dążą do 33.

Odpowiedź. Granica wynosi 33 - decyduje większa z podstaw.

Liczba e - granica ciągu monotonicznego i ograniczonego

Najsłynniejszy przykład własności 4 to ciąg an=(1+1n)na_n = \left(1 + \frac{1}{n}\right)^n. Można wykazać, że jest rosnący i że wszystkie jego wyrazy są mniejsze od 33, więc jest zbieżny. Jego granicę oznacza się literą ee:

e=lim⁡n→∞(1+1n)n≈2,71828e = \lim_{n \to \infty} \left(1 + \frac{1}{n}\right)^n \approx 2{,}71828

n(1 + 1/n)ⁿ
12
22,25
102,5937
1002,7048
10002,7169
1 000 0002,71828

Liczba ee wraca w procencie składanym przy coraz częstszej kapitalizacji - patrz lekcja o lokatach i kredytach.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć granicę ciągu? Przekształć wyrażenie tak, żeby składało się z prostych ciągów o znanych granicach (stałe, 1nk\frac{1}{n^k}, qnq^n z ∣q∣<1|q| < 1), a potem skorzystaj z twierdzeń o granicy sumy, iloczynu i ilorazu. W ilorazie wielomianów podziel licznik i mianownik przez najwyższą potęgę nn z mianownika.

Jak obliczyć granicę ilorazu wielomianów? Porównaj stopnie. Przy równych stopniach granica to iloraz współczynników przy najwyższych potęgach, np. 3n2−2n+15n2+4→35\frac{3n^2 - 2n + 1}{5n^2 + 4} \to \frac{3}{5}. Gdy licznik ma niższy stopień, granica wynosi 00; gdy wyższy - granica jest niewłaściwa (±∞\pm\infty).

Jak liczyć granicę ciągu z pierwiastkiem? Gdy pierwiastek stoi w ilorazie, wyciągnij najwyższą potęgę spod pierwiastka i podziel przez nią. Gdy masz różnicę typu n2+6n−n\sqrt{n^2 + 6n} - n, pomnóż i podziel przez sumę n2+6n+n\sqrt{n^2 + 6n} + n (wyrażenie sprzężone).

Ile wynosi granica ciągu qⁿ? Dla ∣q∣<1|q| < 1 granica wynosi 00, dla q=1q = 1 wynosi 11, dla q>1q > 1 ciąg dąży do +∞+\infty, a dla q≤−1q \leq -1 granica nie istnieje.

Czy ciąg ograniczony jest zbieżny? Nie zawsze. Ciąg (−1)n(-1)^n jest ograniczony, ale nie ma granicy. Zbieżny jest dopiero ciąg ograniczony i monotoniczny. W drugą stronę zawsze działa: każdy ciąg zbieżny jest ograniczony.

Na czym polega twierdzenie o trzech ciągach? Jeśli ciąg (bn)(b_n) leży między dwoma ciągami o tej samej granicy gg, to też dąży do gg. Tak liczy się np. lim⁡cos⁡nn=0\lim \frac{\cos n}{n} = 0, bo −1n≤cos⁡nn≤1n-\frac{1}{n} \leq \frac{\cos n}{n} \leq \frac{1}{n}.

Co to jest liczba e? To granica ciągu (1+1n)n\left(1 + \frac{1}{n}\right)^n, w przybliżeniu 2,718282{,}71828. Ciąg jest rosnący i ograniczony, więc z twierdzenia o ciągach monotonicznych ma granicę.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też