Przejdź do treści

Pierwiastek wielokrotny wielomianu - krotność i wykres

Klasa 2 liceum i technikum

Pierwiastek k-krotny

Liczba aa jest pierwiastkiem kk-krotnym wielomianu WW, gdy

W(x)=(x−a)k⋅P(x),P(a)≠0,W(x) = (x - a)^k \cdot P(x), \qquad P(a) \neq 0,

czyli WW dzieli się przez (x−a)k(x - a)^k, ale nie dzieli się przez (x−a)k+1(x - a)^{k+1}.

Krotność a wykres: nieparzysta - wykres przecina oś OXOX (wielomian zmienia znak), parzysta - wykres odbija się od osi (znak się nie zmienia).

Suma krotności wszystkich pierwiastków rzeczywistych jest nie większa niż stopień wielomianu.

Pierwiastek wielokrotny to pierwiastek wielomianu, który występuje w jego rozkładzie na czynniki więcej niż raz. Liczba aa jest pierwiastkiem kk-krotnym, gdy wielomian dzieli się przez (x−a)k(x - a)^k, ale już nie przez (x−a)k+1(x - a)^{k+1}. Pierwiastek dwukrotny nazywamy też podwójnym, a trzykrotny - potrójnym.

Znamy to już z funkcji kwadratowej: gdy Δ=0\Delta = 0, trójmian ma postać a(x−x0)2a(x - x_0)^2 i jego jedyne miejsce zerowe jest pierwiastkiem dwukrotnym. Parabola wtedy nie przecina osi, tylko jej dotyka. Dla wielomianów wyższych stopni działa to tak samo.

Krotność odczytana z rozkładu

Gdy wielomian jest rozłożony na czynniki liniowe, krotność to wykładnik potęgi czynnika (x−a)(x - a).

Przykład 1. W(x)=(x−1)(x+2)2(x−3)3W(x) = (x - 1)(x + 2)^2(x - 3)^3.

Stopień wielomianu to 1+2+3=61 + 2 + 3 = 6 i tyle samo wynosi suma krotności.

Uwaga na rozkład niedokończony. Zanim odczytasz krotność, rozłóż każdy czynnik do końca i zbierz te same nawiasy w potęgę:

Przykład 2. W(x)=(x2−4x+4)(x2−4)W(x) = (x^2 - 4x + 4)(x^2 - 4).

W(x)=(x−2)2⋅(x−2)(x+2)=(x−2)3(x+2).W(x) = (x - 2)^2 \cdot (x - 2)(x + 2) = (x - 2)^3 (x + 2).

Liczba 22 jest pierwiastkiem trzykrotnym, a nie dwukrotnym - jeden czynnik (x−2)(x - 2) „schował się” w różnicy kwadratów. Liczba −2-2 jest pierwiastkiem jednokrotnym.

Przykład 3. W(x)=x3(2x−1)2(x2+5)W(x) = x^3 (2x - 1)^2 (x^2 + 5).

Stopień to 77, a suma krotności pierwiastków rzeczywistych tylko 3+2=53 + 2 = 5.

Wyznaczanie krotności schematem Hornera

Gdy rozkładu nie znamy, dzielimy wielomian przez (x−a)(x - a) tyle razy, ile się da - schematem Hornera, za każdym razem dzieląc otrzymany iloraz. Krotność to liczba dzieleń z resztą zero.

Przykład 4. Wyznacz krotność pierwiastka 22 wielomianu W(x)=x4−5x3+6x2+4x−8W(x) = x^4 - 5x^3 + 6x^2 + 4x - 8.

1−564−8
21−3040
21−1−20
2110
213

Każdy wiersz dzieli iloraz z wiersza wyżej. Pierwsze trzy dzielenia dają resztę 00, czwarte - resztę 33. Zatem:

W(x)=(x−2)3(x+1).W(x) = (x - 2)^3 (x + 1).

Odpowiedź. Liczba 22 jest pierwiastkiem trzykrotnym (a przy okazji −1-1 - jednokrotnym).

Dzielenie można zakończyć, gdy iloraz zrobi się liniowy - tu po trzecim dzieleniu zostało x+1x + 1, a od razu widać, że 22 nie jest jego pierwiastkiem.

Krotność a wykres wielomianu

W otoczeniu pierwiastka aa krotności kk wielomian zachowuje się jak c⋅(x−a)kc \cdot (x - a)^k dla pewnej stałej c≠0c \neq 0. Potęga parzysta jest nieujemna po obu stronach aa, a potęga nieparzysta zmienia znak. Stąd reguła:

Krotność pierwiastkaZnak wielomianuWykres przy osi OX
1 (jednokrotny)zmienia sięprzecina oś „ukośnie"
2, 4, 6, … (parzysta)nie zmienia sięodbija się od osi (dotyka jej)
3, 5, … (nieparzysta, ≥ 3)zmienia sięprzecina oś, spłaszczając się przy niej
−3 k = 1 k = 2 −1 3 k = 3 xy
Wykres wielomianu W(x) = (x + 3)(x + 1)²(x − 3)³ (skala na osi y zmniejszona). W pierwiastku jednokrotnym −3 wykres przecina oś, w dwukrotnym −1 odbija się od niej, a w trzykrotnym 3 przecina ją, spłaszczając się.

Na rysunku wielomian W(x)=(x+3)(x+1)2(x−3)3W(x) = (x + 3)(x + 1)^2(x - 3)^3 jest dodatni na lewo od −3-3, między −3-3 a 33 ujemny (w punkcie −1-1 tylko dotyka osi i wraca pod nią), a na prawo od 33 znów dodatni. Przy pierwiastku trzykrotnym wykres jest wyraźnie „płaski”: ponieważ (x−3)3(x - 3)^3 jest bardzo małe w pobliżu 33, krzywa długo biegnie tuż przy osi.

Ta reguła to podstawa „wężyka”, którym rozwiązuje się nierówności wielomianowe: przy pierwiastku nieparzystej krotności linia przechodzi na drugą stronę osi, przy parzystej - odbija się. Szkicowanie całych wykresów omawia lekcja o funkcjach wielomianowych.

Suma krotności a stopień

Wielomian stopnia nn ma pierwiastków rzeczywistych nie więcej niż nn, nawet licząc je z krotnościami. Suma krotności jest równa nn dokładnie wtedy, gdy wielomian rozkłada się na same czynniki liniowe. Każdy czynnik kwadratowy z ujemną deltą „zabiera” dwa stopnie, nie dając pierwiastków.

Wielomian (x−1)2(x2+x+1)(x - 1)^2(x^2 + x + 1) ma stopień 44, ale jedyny pierwiastek rzeczywisty to 11 (dwukrotny), bo x2+x+1x^2 + x + 1 ma Δ=−3<0\Delta = -3 < 0.

Zadania z parametrem na krotność

Przykład 5. Wyznacz aa i bb tak, aby liczba 11 była pierwiastkiem dwukrotnym wielomianu W(x)=x3+ax2+bx+4W(x) = x^3 + ax^2 + bx + 4.

Krok 1. Pierwsze dzielenie przez (x−1)(x - 1) - Horner z literami:

1ab4
11a + 1a + b + 1a + b + 5

Reszta musi być zerem: a+b+5=0a + b + 5 = 0.

Krok 2. Drugie dzielenie. Iloraz Q(x)=x2+(a+1)x+(a+b+1)Q(x) = x^2 + (a + 1)x + (a + b + 1) też musi mieć pierwiastek 11:

Q(1)=1+(a+1)+(a+b+1)=2a+b+3=0.Q(1) = 1 + (a + 1) + (a + b + 1) = 2a + b + 3 = 0.

Krok 3. Układ równań.

{a+b=−52a+b=−3⟹a=2, b=−7.\begin{cases} a + b = -5 \\ 2a + b = -3 \end{cases} \quad\Longrightarrow\quad a = 2,\ b = -7.

Krok 4. Sprawdzenie, że krotność nie jest większa. Dla tych wartości Q(x)=x2+3x−4=(x−1)(x+4)Q(x) = x^2 + 3x - 4 = (x - 1)(x + 4), więc

W(x)=x3+2x2−7x+4=(x−1)2(x+4).W(x) = x^3 + 2x^2 - 7x + 4 = (x - 1)^2 (x + 4).

Liczba 11 nie jest pierwiastkiem czynnika x+4x + 4, więc krotność wynosi dokładnie 22.

Odpowiedź. a=2a = 2, b=−7b = -7.

Przykład 6. Dla jakich wartości mm wielomian W(x)=x3−3x+mW(x) = x^3 - 3x + m ma pierwiastek dwukrotny?

Wielomian stopnia 33 z pierwiastkiem dwukrotnym aa musi mieć postać (x−a)2(x−b)(x - a)^2(x - b). Wymnażamy:

(x−a)2(x−b)=x3−(2a+b)x2+(a2+2ab)x−a2b.(x - a)^2 (x - b) = x^3 - (2a + b)x^2 + (a^2 + 2ab)x - a^2 b.

Porównujemy współczynniki z x3+0⋅x2−3x+mx^3 + 0 \cdot x^2 - 3x + m (równość wielomianów):

2a+b=0,a2+2ab=−3,−a2b=m.2a + b = 0, \qquad a^2 + 2ab = -3, \qquad -a^2 b = m.

Z pierwszego b=−2ab = -2a, więc a2−4a2=−3a^2 - 4a^2 = -3, czyli a2=1a^2 = 1 i a=1a = 1 albo a=−1a = -1.

Odpowiedź. m=2m = 2 albo m=−2m = -2. Więcej zadań tego typu: równania wielomianowe z parametrem.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Co to jest pierwiastek dwukrotny? To taka liczba aa, że wielomian dzieli się przez (x−a)2(x - a)^2, ale nie przez (x−a)3(x - a)^3. Na przykład 33 jest pierwiastkiem dwukrotnym wielomianu (x−3)2(x+1)(x - 3)^2(x + 1). Wykres w takim punkcie dotyka osi OXOX i odbija się od niej.

Jak sprawdzić krotność pierwiastka? Rozłóż wielomian na czynniki i odczytaj wykładnik przy (x−a)(x - a) albo dziel go schematem Hornera przez (x−a)(x - a), dopóki reszta wynosi zero - liczba udanych dzieleń to krotność.

Jak krotność pierwiastka wpływa na wykres? Przy krotności nieparzystej wykres przecina oś OXOX (wielomian zmienia znak), przy parzystej odbija się od niej (znak zostaje). Im wyższa krotność, tym bardziej wykres „przykleja się” do osi w pobliżu pierwiastka.

Czy pierwiastek dwukrotny to dwa rozwiązania równania? Nie. Równanie ma jedno rozwiązanie, tylko liczone z krotnością 22. Gdy zadanie pyta o liczbę rozwiązań, każdy pierwiastek liczymy raz.

Ile pierwiastków może mieć wielomian stopnia n? Najwyżej nn, nawet licząc je z krotnościami. Wielomian stopnia nieparzystego ma co najmniej jeden pierwiastek rzeczywisty.

Czy zero może być pierwiastkiem wielokrotnym? Tak. W wielomianie x4−2x3=x3(x−2)x^4 - 2x^3 = x^3(x - 2) liczba 00 jest pierwiastkiem trzykrotnym. Krotność zera to najniższa potęga xx, którą da się wyłączyć przed nawias.

Przećwicz

Podsumowanie

Czytaj dalej