Przejdź do treści

Działania na wielomianach - dodawanie, odejmowanie, mnożenie

Klasa 2 liceum i technikum

Działania na wielomianach i stopień wyniku

(W+V)(x)=W(x)+V(x)(W−V)(x)=W(x)−V(x)(W⋅V)(x)=W(x)⋅V(x)(W + V)(x) = W(x) + V(x) \qquad (W - V)(x) = W(x) - V(x) \qquad (W \cdot V)(x) = W(x) \cdot V(x)

deg⁡(W⋅V)=deg⁡W+deg⁡Vdeg⁡(W±V)≤max⁡(deg⁡W,deg⁡V)\deg (W \cdot V) = \deg W + \deg V \qquad \deg (W \pm V) \le \max(\deg W, \deg V)

Współczynnik wiodący iloczynu to iloczyn współczynników wiodących, a wyraz wolny iloczynu - iloczyn wyrazów wolnych (dla niezerowych WW i VV).

Działania na wielomianach wykonujemy tak samo jak na wyrażeniach algebraicznych: przy dodawaniu i odejmowaniu redukujemy wyrazy podobne, a przy mnożeniu mnożymy każdy wyraz pierwszego wielomianu przez każdy wyraz drugiego. Wynik dodawania, odejmowania i mnożenia wielomianów jest zawsze wielomianem.

W tej lekcji pracujemy głównie na dwóch wielomianach:

W(x)=2x3−4x2+x−5,V(x)=−2x3+x2+3x+1.W(x) = 2x^3 - 4x^2 + x - 5, \qquad V(x) = -2x^3 + x^2 + 3x + 1.

Dodawanie wielomianów

Dodajemy współczynniki przy tych samych potęgach xx.

Przykład 1. Oblicz W(x)+V(x)W(x) + V(x).

Krok 1. Zapisujemy sumę i opuszczamy nawiasy (przed drugim stoi plus, więc znaki się nie zmieniają):

W(x)+V(x)=2x3−4x2+x−5−2x3+x2+3x+1.W(x) + V(x) = 2x^3 - 4x^2 + x - 5 - 2x^3 + x^2 + 3x + 1.

Krok 2. Redukujemy wyrazy podobne: 2x3−2x3=02x^3 - 2x^3 = 0, −4x2+x2=−3x2-4x^2 + x^2 = -3x^2, x+3x=4xx + 3x = 4x, −5+1=−4-5 + 1 = -4.

Odpowiedź. W(x)+V(x)=−3x2+4x−4W(x) + V(x) = -3x^2 + 4x - 4.

Oba wielomiany miały stopień 33, a suma ma stopień 22 - wyrazy z x3x^3 się zniosły, bo współczynniki wiodące 22 i −2-2 są liczbami przeciwnymi. Dlatego o stopniu sumy mówimy tylko „co najwyżej tyle, ile większy ze stopni”.

Odejmowanie wielomianów

Odejmowanie to dodanie wielomianu przeciwnego: minus przed nawiasem zmienia znak każdego wyrazu w nawiasie, nie tylko pierwszego.

Przykład 2. Oblicz W(x)−V(x)W(x) - V(x).

Krok 1. Opuszczamy nawias, zmieniając wszystkie znaki drugiego wielomianu:

W(x)−V(x)=2x3−4x2+x−5+2x3−x2−3x−1.W(x) - V(x) = 2x^3 - 4x^2 + x - 5 + 2x^3 - x^2 - 3x - 1.

Krok 2. Redukujemy: 2x3+2x3=4x32x^3 + 2x^3 = 4x^3, −4x2−x2=−5x2-4x^2 - x^2 = -5x^2, x−3x=−2xx - 3x = -2x, −5−1=−6-5 - 1 = -6.

Odpowiedź. W(x)−V(x)=4x3−5x2−2x−6W(x) - V(x) = 4x^3 - 5x^2 - 2x - 6.

Tym razem stopień się nie obniżył, bo 2−(−2)=4≠02 - (-2) = 4 \neq 0.

Mnożenie wielomianów

Mnożymy każdy wyraz pierwszego wielomianu przez każdy wyraz drugiego, korzystając z reguły xm⋅xk=xm+kx^m \cdot x^k = x^{m+k}, a potem redukujemy wyrazy podobne. Wielomian o mm wyrazach razy wielomian o kk wyrazach daje przed redukcją m⋅km \cdot k iloczynów - to dobra kontrola, czy żadnego nie zgubiliśmy.

Przykład 3. Oblicz P(x)⋅Q(x)P(x) \cdot Q(x), gdzie P(x)=x2−3x+2P(x) = x^2 - 3x + 2, Q(x)=2x+1Q(x) = 2x + 1.

Krok 1. Mnożymy każdy wyraz PP przez 2x2x, a potem przez 11 (razem 3⋅2=63 \cdot 2 = 6 iloczynów):

(x2−3x+2)(2x+1)=2x3+x2−6x2−3x+4x+2.(x^2 - 3x + 2)(2x + 1) = 2x^3 + x^2 - 6x^2 - 3x + 4x + 2.

Krok 2. Redukujemy wyrazy podobne.

Odpowiedź. P(x)⋅Q(x)=2x3−5x2+x+2P(x) \cdot Q(x) = 2x^3 - 5x^2 + x + 2.

Przykład 4. Oblicz (x2+2x−1)(x2−x+3)(x^2 + 2x - 1)(x^2 - x + 3).

Przy większej liczbie wyrazów wygodnie jest ułożyć iloczyny w tabeli: wiersze to wyrazy pierwszego wielomianu, kolumny - drugiego.

·x²−x3
x²x⁴−x³3x²
2x2x³−2x²6x
−1−x²x−3

Krok 1. Zbieramy wyrazy z tabeli według potęg: x4x^4; −x3+2x3=x3-x^3 + 2x^3 = x^3; 3x2−2x2−x2=03x^2 - 2x^2 - x^2 = 0; 6x+x=7x6x + x = 7x; −3-3.

Krok 2. Zapisujemy wynik (wyraz z x2x^2 się wyzerował).

Odpowiedź. (x2+2x−1)(x2−x+3)=x4+x3+7x−3(x^2 + 2x - 1)(x^2 - x + 3) = x^4 + x^3 + 7x - 3.

Sprawdzenie przez x=1x = 1. Lewa strona: (1+2−1)(1−1+3)=2⋅3=6(1 + 2 - 1)(1 - 1 + 3) = 2 \cdot 3 = 6. Prawa: 1+1+7−3=61 + 1 + 7 - 3 = 6. Zgadza się - to szybki test na sumę współczynników z lekcji wielomian jednej zmiennej. Pomyłkę wyłapie on prawie zawsze, choć nie daje stuprocentowej pewności - dla pewności można podstawić jeszcze x=2x = 2 albo x=−1x = -1.

Przykład 5. Podnieś do kwadratu (x2−2x+3)(x^2 - 2x + 3).

Kwadrat trójmianu to suma kwadratów wyrazów plus podwojone iloczyny każdej pary:

(x2−2x+3)2=x4+4x2+9+2⋅x2⋅(−2x)+2⋅x2⋅3+2⋅(−2x)⋅3.(x^2 - 2x + 3)^2 = x^4 + 4x^2 + 9 + 2 \cdot x^2 \cdot (-2x) + 2 \cdot x^2 \cdot 3 + 2 \cdot (-2x) \cdot 3.

Odpowiedź. (x2−2x+3)2=x4−4x3+10x2−12x+9(x^2 - 2x + 3)^2 = x^4 - 4x^3 + 10x^2 - 12x + 9.

Działania łączone

Przykład 6. Dla W(x)=x2−2x+4W(x) = x^2 - 2x + 4 i V(x)=3x−5V(x) = 3x - 5 oblicz 3W(x)−x⋅V(x)3W(x) - x \cdot V(x).

Krok 1. 3W(x)=3x2−6x+123W(x) = 3x^2 - 6x + 12 oraz x⋅V(x)=3x2−5xx \cdot V(x) = 3x^2 - 5x.

Krok 2. Odejmujemy, pamiętając o zmianie obu znaków:

3x2−6x+12−3x2+5x=−x+12.3x^2 - 6x + 12 - 3x^2 + 5x = -x + 12.

Odpowiedź. 3W(x)−x⋅V(x)=−x+123W(x) - x \cdot V(x) = -x + 12 - wielomian stopnia pierwszego.

Stopień sumy i iloczynu

Stopień iloczynu znamy bez wymnażania: najwyższa potęga w iloczynie powstaje tylko z pomnożenia najwyższych potęg obu czynników, a ich współczynniki an≠0a_n \neq 0 i bm≠0b_m \neq 0 dają iloczyn anbm≠0a_n b_m \neq 0. Stąd

deg⁡(W⋅V)=deg⁡W+deg⁡V.\deg(W \cdot V) = \deg W + \deg V.

Przy sumie najwyższe wyrazy mogą się znieść, więc stopień sumy może być mniejszy:

W(x)V(x)W + Vstopień sumystopień iloczynu
x³ + 2x² − 1x³ + x² + 13 = max(3, 2)5 = 3 + 2
x² + 3x−x² + 13x + 11 < 24 = 2 + 2
2x³ − 4x² + x − 5−2x³ + x² + 3x + 1−3x² + 4x − 42 < 36 = 3 + 3
x − 44 − x0nieokreślony2 = 1 + 1

Przykład 7. Podaj stopień, współczynnik wiodący i wyraz wolny wielomianu W(x)=(2x3−x+1)4⋅(x2+5)W(x) = (2x^3 - x + 1)^4 \cdot (x^2 + 5) - bez wymnażania.

Krok 1. Stopień. (2x3−x+1)4(2x^3 - x + 1)^4 to iloczyn czterech wielomianów stopnia 33, więc ma stopień 4⋅3=124 \cdot 3 = 12. Razem z czynnikiem stopnia 22: 12+2=1412 + 2 = 14.

Krok 2. Współczynnik wiodący. Iloczyn współczynników wiodących: 24⋅1=162^4 \cdot 1 = 16.

Krok 3. Wyraz wolny. Iloczyn wyrazów wolnych: 14⋅5=51^4 \cdot 5 = 5 (to samo co W(0)W(0)).

Odpowiedź. Stopień 1414, współczynnik wiodący 1616, wyraz wolny 55.

Współczynnik przy wybranej potędze

Czasem pytają tylko o jeden współczynnik iloczynu. Nie trzeba wtedy wymnażać wszystkiego - wystarczy znaleźć pary wyrazów, których potęgi sumują się do szukanej.

Przykład 8. Wyznacz współczynnik przy x2x^2 w iloczynie (3x3−x+2)(x2+4x−5)(3x^3 - x + 2)(x^2 + 4x - 5).

Krok 1. Szukamy par (wyraz z pierwszego nawiasu, wyraz z drugiego) dających x2x^2: (−x)⋅4x=−4x2(-x) \cdot 4x = -4x^2 oraz 2⋅x2=2x22 \cdot x^2 = 2x^2. Wyraz 3x33x^3 nie pasuje do żadnego wyrazu drugiego nawiasu (dałby co najmniej x3x^3).

Krok 2. Sumujemy: −4+2=−2-4 + 2 = -2.

Odpowiedź. Współczynnik przy x2x^2 wynosi −2-2.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jaki stopień ma iloczyn wielomianów? Równy sumie stopni czynników: deg⁡(W⋅V)=deg⁡W+deg⁡V\deg(W \cdot V) = \deg W + \deg V (dla wielomianów niezerowych). Wielomian stopnia 33 razy wielomian stopnia 44 daje wielomian stopnia 77.

Jaki stopień ma suma wielomianów? Co najwyżej równy większemu ze stopni. Jeśli stopnie są różne - dokładnie równy większemu. Jeśli są równe, a współczynniki wiodące są przeciwne, stopień sumy jest mniejszy.

Jak mnożyć wielomiany? Każdy wyraz pierwszego wielomianu przez każdy wyraz drugiego, dodając wykładniki potęg, a potem redukcja wyrazów podobnych. Przy dłuższych wielomianach pomaga tabela iloczynów.

Jak sprawdzić, czy dobrze pomnożyłem wielomiany? Podstaw x=1x = 1 po obu stronach: iloczyn sum współczynników czynników musi być równy sumie współczynników wyniku. Dla większej pewności podstaw jeszcze jedną liczbę, np. x=2x = 2.

Czy iloraz wielomianów jest wielomianem? Nie zawsze - x2+1x\frac{x^2 + 1}{x} wielomianem nie jest. Dzielenie wielomianów z resztą omawia lekcja dzielenie wielomianów.

Przećwicz

Podsumowanie

Dalej w dziale: równość wielomianów - jak wyznaczać parametry, porównując współczynniki. Mnożenie wyrażeń przećwiczysz w zadaniach mnożenie sum algebraicznych → oraz upraszczanie wyrażeń →.