Przejdź do treści

Wykres funkcji kwadratowej z wartością bezwzględną

Klasa 2 liceum i technikum

Dwa różne przekształcenia

y=∣f(x)∣- częsˊcˊ wykresu pod osią OX odbijamy NAD osˊy = |f(x)| \quad \text{- część wykresu pod osią } OX \text{ odbijamy NAD oś}

y=f(∣x∣)- częsˊcˊ wykresu dla x≥0 odbijamy symetrycznie względem osi OYy = f(|x|) \quad \text{- część wykresu dla } x \ge 0 \text{ odbijamy symetrycznie względem osi } OY

Wartość bezwzględna na zewnątrz działa na wartości (oś OYOY), a wewnątrz - na argumenty (oś OXOX).

Skąd biorą się odbicia

Przypomnijmy definicję wartości bezwzględnej: ∣t∣=t|t| = t dla t≥0t \ge 0 oraz ∣t∣=−t|t| = -t dla t<0t < 0. Wartość bezwzględna „zabiera znak minus”.

Wykres y=∣f(x)∣y = |f(x)|. Tam, gdzie funkcja była nieujemna, nic się nie zmienia. Tam, gdzie była ujemna, wartość zmienia znak na przeciwny - punkt o rzędnej −4-4 przechodzi w punkt o rzędnej 44. Geometrycznie: fragment wykresu leżący pod osią OXOX odbijamy symetrycznie nad tę oś.

Wykres y=f(∣x∣)y = f(|x|). Tu zmieniamy argument, a nie wartość. Dla x≥0x \ge 0 mamy ∣x∣=x|x| = x, więc wykres zostaje bez zmian. Dla x<0x < 0 obliczamy f(−x)f(-x), czyli wartość z prawej strony - zatem prawą część wykresu odbijamy symetrycznie względem osi OYOY, a lewą kasujemy.

−13 (1, 4) −33 (0, −3) y = |x² − 2x − 3| y = |x|² − 2|x| − 3
Po lewej: część paraboli pod osią (linia przerywana) odbita nad oś. Po prawej: prawa część wykresu odbita względem osi OY - powstaje „podwójne dno" z ostrym wierzchołkiem w punkcie (0, −3).

Przykład 1 - wykres y = |f(x)|

Weźmy f(x)=x2−2x−3f(x) = x^2 - 2x - 3 z miejscami zerowymi −1-1 i 33 oraz wierzchołkiem (1,−4)(1, -4).

Wykres y=∣f(x)∣y = |f(x)| powstaje przez odbicie fragmentu między miejscami zerowymi (tam funkcja jest ujemna). Wierzchołek (1,−4)(1, -4) przechodzi w punkt (1,4)(1, 4), a miejsca zerowe zostają na swoim miejscu - bo zero po odbiciu nadal jest zerem.

Własności nowego wykresu:

Przykład 2 - wykres y = f(|x|)

Dla tej samej funkcji rysujemy y=f(∣x∣)=x2−2∣x∣−3y = f(|x|) = x^2 - 2|x| - 3.

Bierzemy prawą część paraboli (dla x≥0x \ge 0) i odbijamy ją względem osi OYOY. Powstaje wykres symetryczny - z dwoma „dołkami” w punktach (−1,−4)(-1, -4) i (1,−4)(1, -4) oraz ostrym wierzchołkiem w punkcie (0,−3)(0, -3).

Własności:

Po co to wszystko: liczba rozwiązań równania

Najczęstsze zastosowanie tych wykresów to zadania typu „dla ilu wartości mm równanie ma dokładnie trzy rozwiązania”. Rozwiązania równania ∣f(x)∣=m|f(x)| = m to punkty wspólne wykresu y=∣f(x)∣y = |f(x)| z poziomą prostą y=my = m. Wystarczy więc spojrzeć na rysunek i policzyć przecięcia.

Dla naszego wykresu y=∣x2−2x−3∣y = |x^2 - 2x - 3|:

To rozumowanie wraca w lekcji o zadaniach z parametrem - i jest znacznie szybsze niż rozwiązywanie równań z modułem „na piechotę”.

Najczęstsze pytania

Czym różni się ∣f(x)∣|f(x)| od f(∣x∣)f(|x|)? Pierwsze działa na wartościach - odbija dół wykresu do góry. Drugie działa na argumentach - odbija prawą stronę na lewą. To dwa zupełnie różne wykresy.

Czy ∣f(x)∣|f(x)| ma te same miejsca zerowe co f(x)f(x)? Tak, bo ∣0∣=0|0| = 0. Odbicie nie przesuwa punktów leżących na osi OXOX.

Czy wykres y=f(∣x∣)y = f(|x|) zawsze jest symetryczny? Tak, względem osi OYOY - dla każdej funkcji ff. Wynika to wprost z równości ∣−x∣=∣x∣|-x| = |x|.

Jak wygląda ∣f(x)∣|f(x)|, gdy funkcja nie ma miejsc zerowych? Jeśli parabola leży w całości nad osią, wykres się nie zmienia. Jeśli w całości pod osią (bo a<0a < 0 i Δ<0\Delta < 0), cały wykres odbija się nad oś i powstaje parabola ramionami w górę.

Czy wykres z wartością bezwzględną to nadal parabola? Nie. To krzywa złożona z fragmentów parabol, z ostrymi załamaniami w miejscach odbicia. Dlatego nie stosujemy do niej wzorów na wierzchołek - trzeba czytać z wykresu.

Przećwicz

Podsumowanie