Nierówność między średnimi (AM-GM)
Nierówność między średnimi
Dla liczb nieujemnych :
a ogólnie dla :
Równość zachodzi dokładnie wtedy, gdy wszystkie liczby są równe.
Co mówi nierówność
Średnia arytmetyczna nigdy nie jest mniejsza od geometrycznej. Dla dwóch liczb i :
Im bardziej liczby się od siebie różnią, tym większa przepaść między średnimi. Dla i średnia arytmetyczna wynosi , a geometryczna zaledwie . Gdy liczby są równe, obie średnie się pokrywają - i to jest jedyny taki przypadek.
Pełny ciąg nierówności między czterema klasycznymi średnimi wygląda tak:
Dowód dla dwóch liczb
Pokaż dowódUkryj dowód
Krok 1. Zaczynamy od czegoś oczywistego. Kwadrat liczby rzeczywistej jest nieujemny:
Krok 2. Wymnażamy.
Krok 3. Przenosimy i dzielimy przez dwa.
Krok 4. Kiedy równość. Równość w kroku 1 zachodzi tylko dla , czyli .
Cały dowód opiera się więc na jednym fakcie: kwadrat nie bywa ujemny. To najczęstszy chwyt w dowodzeniu nierówności - warto go zapamiętać.
Dowód geometryczny
Pokaż dowódUkryj dowód
Krok 1. Budujemy figurę. Na odcinku o długości zaznaczamy punkt dzielący go na części i , po czym kreślimy półokrąg o tej średnicy.
Krok 2. Promień to średnia arytmetyczna. Skoro średnica ma długość , promień wynosi .
Krok 3. Wysokość to średnia geometryczna. Trójkąt wpisany w półokrąg z bokiem na średnicy jest prostokątny (twierdzenie Talesa o kącie wpisanym), a wysokość opuszczona na przeciwprostokątną spełnia - to zależność z dowodu Pitagorasa przez podobieństwo. Zatem .
Krok 4. Wniosek widać na rysunku. Odcinek jest cięciwą prostopadłą do średnicy, więc nigdy nie przekracza promienia:
a równość zachodzi dokładnie wtedy, gdy punkt podziału trafia w środek okręgu, czyli gdy .
Wersja ogólna - dla n liczb
Dowód dla dowolnej liczby składników podał Cauchy w 1821 roku, używając nietypowej indukcji „w przód i w tył”.
Krok 1. Podwajanie. Jeśli nierówność zachodzi dla liczb, to zachodzi też dla - wystarczy pogrupować je w pary i zastosować przypadek dwóch liczb, a potem założenie indukcyjne. Stąd nierówność jest prawdziwa dla
Krok 2. Schodzenie w dół. Jeśli nierówność zachodzi dla liczb, to zachodzi też dla . Bierzemy liczby i jako -tą dokładamy ich średnią arytmetyczną. Po uproszczeniu otrzymujemy tezę dla liczb.
Krok 3. Wniosek. Skoro nierówność zachodzi dla dowolnie dużych potęg dwójki i „schodzi” o jeden w dół, zachodzi dla każdego .
Zastosowanie: optymalizacja bez pochodnych
To główny powód, dla którego warto znać tę nierówność - pozwala rozwiązywać zadania optymalizacyjne bez rachunku różniczkowego.
Przykład 1. Znajdź najmniejszą wartość dla .
a równość zachodzi dla , czyli . Odpowiedź: wartość najmniejsza to .
Przykład 2. Prostokąt o obwodzie - kiedy ma największe pole?
Boki i spełniają , a pole wynosi . Z nierówności:
Największe pole to , osiągane dla - kwadrat. Ten sam argument tłumaczy, dlaczego ze wszystkich prostokątów o danym obwodzie kwadrat ma największe pole.
Przykład 3. Puszka o pojemności litra - kiedy zużyjemy najmniej blachy?
Dla walca o promieniu i wysokości pole powierzchni to . Zapisując je jako sumę trzech składników i stosując nierówność dla , otrzymujemy minimum przy - czyli gdy wysokość równa się średnicy. Producenci puszek odchodzą od tej proporcji tylko dlatego, że liczy się jeszcze wytrzymałość i wygoda chwytu.
Kto i kiedy
Trzy klasyczne średnie - arytmetyczną, geometryczną i harmoniczną - rozróżniali już pitagorejczycy, wiążąc je z teorią muzyki: stosunki długości strun dla oktawy, kwinty i kwarty dają dokładnie te proporcje.
Nierówność w przypadku dwóch liczb znał Euklides (w wersji geometrycznej, jak na rysunku wyżej). Ogólny dowód dla liczb podał Augustin-Louis Cauchy w Cours d’Analyse (1821), przy okazji wymyślając indukcję „w przód i w tył” - schemat dowodu, który sam w sobie wszedł do kanonu.
Najczęstsze pytania
Kiedy zachodzi równość? Dokładnie wtedy, gdy wszystkie liczby są równe. To bardzo praktyczna informacja - w zadaniach optymalizacyjnych od razu wskazuje punkt, w którym osiągane jest minimum lub maksimum.
Czy nierówność działa dla liczb ujemnych? Nie. Wymagamy nieujemności, bo inaczej pierwiastek geometryczny może nie istnieć albo nierówność przestaje być prawdziwa - dla , średnia arytmetyczna wynosi , a wyrażenie .
Jak zapamiętać, która średnia jest większa? Alfabetycznie po polsku i po angielsku wychodzi ten sam porządek rosnący: harmoniczna, geometryczna, arytmetyczna, kwadratowa. Pomaga też przykład skrajny: dla i średnia geometryczna to , a arytmetyczna aż .
Czy to jest w programie szkoły średniej? Nierówność dla dwóch liczb - tak, na poziomie rozszerzonym; bywa też w zadaniach maturalnych typu „wykaż, że”. Wersja ogólna to już materiał olimpijski.
Jak jej używać w dowodach „wykaż, że”? Najczęściej trzeba rozbić wyrażenie na sumę składników o stałym iloczynie (albo iloczyn o stałej sumie) - wtedy nierówność natychmiast daje oszacowanie, a warunek równości wskazuje, kiedy jest ono osiągane.
Podsumowanie
- , a ogólnie średnia arytmetyczna liczb nie jest mniejsza od ich średniej geometrycznej.
- Dowód dla dwóch liczb to jedna linijka: .
- Geometrycznie: promień półokręgu (średnia arytmetyczna) nigdy nie jest krótszy od wysokości wpisanego trójkąta (średnia geometryczna).
- Równość tylko dla równych liczb - stąd bierze się rozwiązanie wielu zadań optymalizacyjnych.
- Pozwala znajdować minima i maksima bez pochodnych: najmniejsza wartość , największe pole przy danym obwodzie, najmniejsze zużycie blachy na puszkę.