Przejdź do treści

Matura 1997 z matematyki - zadania i rozwiązania

Pisemny egzamin dojrzałości z matematyki, 7 maja 1997

Województwa: jeleniogórskie, legnickie, wałbrzyskie, wrocławskie. Wariant III.

Do rozwiązania należało wybrać trzy spośród pięciu zadań. Każde zadanie było warte 1515 punktów, a do oceny pozytywnej trzeba było zdobyć co najmniej 1616 punktów.

To stara matura - egzamin dojrzałości układany regionalnie przez kuratoria, na długo przed powstaniem Centralnej Komisji Egzaminacyjnej i arkuszy ogólnopolskich. Każde z pięciu zadań składa się z trzech podpunktów o rosnącej trudności, a zdający wybierał trzy zadania z pięciu.

Poniżej pełna treść arkusza wraz z rozwiązaniami krok po kroku. Każde rozwiązanie jest schowane pod przyciskiem - warto najpierw spróbować samodzielnie.

Zadanie 1

Dana jest funkcja

f(x)=2(x−1)x−x2.f(x) = \frac{2(x-1)}{x - x^2}.

a) Rozwiązać nierówność f(x)≤2xf(x) \leq 2x.

b) Rozwiązać równanie f(x)+f′(x)=1,5f(x) + f'(x) = 1{,}5.

c) Ustalić liczbę rozwiązań równania ∣f(x)∣=m|f(x)| = m w zależności od parametru mm.

Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.

Rozwiązanie zadania 1

Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie

Krok 0. Upraszczamy wzór - to klucz do całego zadania.

Mianownik rozkładamy na czynniki:

x−x2=x(1−x)=−x(x−1).x - x^2 = x(1 - x) = -x(x - 1).

Dziedzina: mianownik nie może być zerem, więc x≠0x \neq 0 i x≠1x \neq 1, czyli D=R∖{0,1}D = \mathbb{R} \setminus \{0, 1\}. Dla xx z dziedziny czynnik x−1x - 1 skraca się:

f(x)=2(x−1)−x(x−1)=−2x.f(x) = \frac{2(x-1)}{-x(x-1)} = -\frac{2}{x}.

Uwaga: po skróceniu wzór wygląda jak zwykła hiperbola, ale punkt x=1x = 1 nadal jest wyłączony z dziedziny - skracanie nie przywraca punktu, którego w dziedzinie nie było. To właśnie na tym opiera się podpunkt c).

a) Nierówność f(x)≤2xf(x) \leq 2x.

−2x≤2x⟺−2x−2x≤0.-\frac{2}{x} \leq 2x \quad\Longleftrightarrow\quad -\frac{2}{x} - 2x \leq 0.

Sprowadzamy do wspólnego mianownika:

−2−2x2x≤0⟺2+2x2x≥0.\frac{-2 - 2x^2}{x} \leq 0 \quad\Longleftrightarrow\quad \frac{2 + 2x^2}{x} \geq 0.

Licznik 2+2x22 + 2x^2 jest zawsze dodatni (suma liczby dodatniej i kwadratu), więc o znaku całego ułamka decyduje wyłącznie mianownik. Nierówność zachodzi dokładnie wtedy, gdy x>0x > 0.

Pozostaje wyłączyć x=1x = 1, którego nie ma w dziedzinie.

Odpowiedź: x∈(0,1)∪(1,+∞)x \in (0, 1) \cup (1, +\infty).

b) Równanie f(x)+f′(x)=1,5f(x) + f'(x) = 1{,}5.

Zapisujemy f(x)=−2x−1f(x) = -2x^{-1} i różniczkujemy:

f′(x)=−2⋅(−1)⋅x−2=2x2.f'(x) = -2 \cdot (-1) \cdot x^{-2} = \frac{2}{x^2}.

Podstawiamy do równania:

−2x+2x2=32.-\frac{2}{x} + \frac{2}{x^2} = \frac{3}{2}.

Mnożymy obie strony przez 2x22x^2 (wolno, bo x≠0x \neq 0):

−4x+4=3x2⟺3x2+4x−4=0.-4x + 4 = 3x^2 \quad\Longleftrightarrow\quad 3x^2 + 4x - 4 = 0.

Δ=16+48=64,Δ=8,\Delta = 16 + 48 = 64, \qquad \sqrt{\Delta} = 8,

x1=−4−86=−2,x2=−4+86=23.x_1 = \frac{-4 - 8}{6} = -2, \qquad x_2 = \frac{-4 + 8}{6} = \frac{2}{3}.

Obie liczby należą do dziedziny. Sprawdzenie dla x=23x = \tfrac{2}{3}: f=−3f = -3, f′=24/9=4,5f' = \tfrac{2}{4/9} = 4{,}5, suma =1,5= 1{,}5. Dla x=−2x = -2: f=1f = 1, f′=24=0,5f' = \tfrac{2}{4} = 0{,}5, suma =1,5= 1{,}5.

Odpowiedź: x=−2x = -2 lub x=23x = \tfrac{2}{3}.

c) Liczba rozwiązań równania ∣f(x)∣=m|f(x)| = m.

∣f(x)∣=∣−2x∣=2∣x∣,x∈R∖{0,1}.|f(x)| = \left|-\frac{2}{x}\right| = \frac{2}{|x|}, \qquad x \in \mathbb{R} \setminus \{0, 1\}.

Wykres składa się z dwóch gałęzi leżących nad osią OXOX, z „dziurą” w punkcie (1,2)(1, 2).

Wartość 2∣x∣\tfrac{2}{|x|} jest zawsze dodatnia, więc dla m≤0m \leq 0 równanie nie ma rozwiązań.

Niech m>0m > 0. Równanie 2∣x∣=m\tfrac{2}{|x|} = m daje ∣x∣=2m|x| = \tfrac{2}{m}, czyli

x=2malbox=−2m.x = \frac{2}{m} \qquad \text{albo} \qquad x = -\frac{2}{m}.

Liczba −2m-\tfrac{2}{m} jest ujemna, więc zawsze należy do dziedziny. Liczba 2m\tfrac{2}{m} jest dodatnia i należy do dziedziny poza jednym przypadkiem: gdy 2m=1\tfrac{2}{m} = 1, czyli gdy m=2m = 2. Wtedy odpada.

Odpowiedź:

  • m≤0m \leq 0 - brak rozwiązań,
  • m=2m = 2 - dokładnie jedno rozwiązanie (x=−1x = -1),
  • m>0m > 0 i m≠2m \neq 2 - dokładnie dwa rozwiązania.

Zadanie 2

Dane są równania okręgów

K1:(x−4)2+y2=9orazK2:(y−m)2+x2=m2.K_1: (x - 4)^2 + y^2 = 9 \qquad \text{oraz} \qquad K_2: (y - m)^2 + x^2 = m^2.

a) Dla m=3m = 3 napisać równania wspólnych stycznych do tych okręgów.

b) Dla jakich wartości mm okręgi K1K_1 i K2K_2 mają dokładnie jeden punkt wspólny?

c) Okrąg K2K_2 przecina oś OYOY w początku układu współrzędnych i punkcie CC, a okrąg K1K_1 przecina oś OXOX w punktach AA i BB. Obliczyć pole czworokąta, którego wierzchołkami są punkty AA, BB, CC i środek okręgu K2K_2.

Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.

Rozwiązanie zadania 2

Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie

Krok 0. Odczytujemy środki i promienie.

Z postaci kanonicznej równania okręgu:

K1: S1=(4,0), r1=3,K2: S2=(0,m), r2=∣m∣.K_1: \ S_1 = (4, 0), \ r_1 = 3, \qquad K_2: \ S_2 = (0, m), \ r_2 = |m|.

Zauważmy, że K2K_2 zawsze przechodzi przez początek układu: dla x=0x = 0, y=0y = 0 mamy (0−m)2+0=m2(0 - m)^2 + 0 = m^2. Dla m=0m = 0 „okrąg” K2K_2 degeneruje się do punktu, więc zakładamy m≠0m \neq 0.

a) Wspólne styczne dla m=3m = 3.

Wtedy S2=(0,3)S_2 = (0, 3) i r2=3r_2 = 3, czyli oba okręgi mają równe promienie r1=r2=3r_1 = r_2 = 3.

Odległość środków:

∣S1S2∣=(0−4)2+(3−0)2=16+9=5.|S_1 S_2| = \sqrt{(0-4)^2 + (3-0)^2} = \sqrt{16 + 9} = 5.

Ponieważ ∣r1−r2∣=0<5<6=r1+r2|r_1 - r_2| = 0 < 5 < 6 = r_1 + r_2, okręgi przecinają się w dwóch punktach - mają więc dokładnie dwie wspólne styczne (obie zewnętrzne).

Przy równych promieniach styczne zewnętrzne są równoległe do prostej środków. Współczynnik kierunkowy prostej S1S2S_1S_2:

a=3−00−4=−34,a = \frac{3 - 0}{0 - 4} = -\frac{3}{4},

więc szukane styczne mają postać 3x+4y+C=03x + 4y + C = 0. Warunek styczności to odległość środka od prostej równa promieniowi:

∣3⋅4+4⋅0+C∣32+42=3⟺∣12+C∣5=3⟺∣12+C∣=15.\frac{|3 \cdot 4 + 4 \cdot 0 + C|}{\sqrt{3^2 + 4^2}} = 3 \quad\Longleftrightarrow\quad \frac{|12 + C|}{5} = 3 \quad\Longleftrightarrow\quad |12 + C| = 15.

Stąd C=3C = 3 albo C=−27C = -27. Dla drugiego okręgu warunek daje ∣4⋅3+C∣5=∣12+C∣5=3\tfrac{|4 \cdot 3 + C|}{5} = \tfrac{|12 + C|}{5} = 3 - tę samą równość, co potwierdza, że obie proste są styczne do obu okręgów.

Odpowiedź: 3x+4y+3=03x + 4y + 3 = 0 oraz 3x+4y−27=03x + 4y - 27 = 0, czyli y=−34x−34y = -\tfrac{3}{4}x - \tfrac{3}{4} oraz y=−34x+274y = -\tfrac{3}{4}x + \tfrac{27}{4}.

b) Dokładnie jeden punkt wspólny.

Okręgi mają dokładnie jeden punkt wspólny, gdy są styczne - zewnętrznie albo wewnętrznie:

∣S1S2∣=r1+r2albo∣S1S2∣=∣r1−r2∣.|S_1S_2| = r_1 + r_2 \qquad \text{albo} \qquad |S_1S_2| = |r_1 - r_2|.

Liczymy odległość środków: ∣S1S2∣=16+m2|S_1S_2| = \sqrt{16 + m^2}.

Styczność zewnętrzna:

16+m2=3+∣m∣⟹16+m2=9+6∣m∣+m2⟹∣m∣=76.\sqrt{16 + m^2} = 3 + |m| \quad\Longrightarrow\quad 16 + m^2 = 9 + 6|m| + m^2 \quad\Longrightarrow\quad |m| = \frac{7}{6}.

Styczność wewnętrzna:

16+m2=∣3−∣m∣∣⟹16+m2=9−6∣m∣+m2⟹6∣m∣=−7,\sqrt{16 + m^2} = \big|3 - |m|\big| \quad\Longrightarrow\quad 16 + m^2 = 9 - 6|m| + m^2 \quad\Longrightarrow\quad 6|m| = -7,

co jest niemożliwe - styczności wewnętrznej nie ma dla żadnego mm.

Sprawdzenie dla m=76m = \tfrac{7}{6}: r2=76r_2 = \tfrac{7}{6}, a odległość środków wynosi 16+4936=62536=256=3+76\sqrt{16 + \tfrac{49}{36}} = \sqrt{\tfrac{625}{36}} = \tfrac{25}{6} = 3 + \tfrac{7}{6}. Zgadza się.

Odpowiedź: m=76m = \tfrac{7}{6} lub m=−76m = -\tfrac{7}{6}.

c) Pole czworokąta.

Punkty przecięcia K2K_2 z osią OYOY. Podstawiamy x=0x = 0:

(y−m)2=m2⟹y−m=±m⟹y=0  lub  y=2m.(y - m)^2 = m^2 \quad\Longrightarrow\quad y - m = \pm m \quad\Longrightarrow\quad y = 0 \ \text{ lub } \ y = 2m.

Zgodnie z treścią zadania pierwszy punkt to początek układu, więc C=(0,2m)C = (0, 2m).

Punkty przecięcia K1K_1 z osią OXOX. Podstawiamy y=0y = 0:

(x−4)2=9⟹x−4=±3⟹x=1  lub  x=7,(x - 4)^2 = 9 \quad\Longrightarrow\quad x - 4 = \pm 3 \quad\Longrightarrow\quad x = 1 \ \text{ lub } \ x = 7,

czyli A=(1,0)A = (1, 0) i B=(7,0)B = (7, 0).

Wierzchołki czworokąta: A=(1,0)A = (1,0), B=(7,0)B = (7,0), C=(0,2m)C = (0, 2m) oraz S2=(0,m)S_2 = (0, m). Dwa leżą na osi OXOX, dwa na osi OYOY. Przekątna ACAC dzieli go na dwa trójkąty.

Trójkąt ABCABC - podstawa ABAB leży na osi OXOX i ma długość 7−1=67 - 1 = 6, a wysokość to odległość punktu CC od osi OXOX, czyli ∣2m∣|2m|:

P1=12⋅6⋅∣2m∣=6∣m∣.P_1 = \frac{1}{2} \cdot 6 \cdot |2m| = 6|m|.

Trójkąt ACS2ACS_2 - podstawa CS2CS_2 leży na osi OYOY i ma długość ∣2m−m∣=∣m∣|2m - m| = |m|, a wysokość to odległość punktu AA od osi OYOY, czyli 11:

P2=12⋅∣m∣⋅1=∣m∣2.P_2 = \frac{1}{2} \cdot |m| \cdot 1 = \frac{|m|}{2}.

P=P1+P2=6∣m∣+∣m∣2=13∣m∣2.P = P_1 + P_2 = 6|m| + \frac{|m|}{2} = \frac{13|m|}{2}.

Odpowiedź: P=13∣m∣2=6,5⋅∣m∣P = \tfrac{13|m|}{2} = 6{,}5 \cdot |m|. Dla m=3m = 3 z podpunktu a) daje to P=19,5P = 19{,}5.

Zadanie 3

Liczby aa, bb, cc, dd, różne od zera, są kolejnymi wyrazami ciągu geometrycznego.

a) Wyznaczyć iloraz tego ciągu wiedząc, że suma drugiego i czwartego wyrazu jest dwa razy większa od sumy pierwszego i trzeciego wyrazu.

b) Jakie wartości przyjmuje iloraz tego ciągu, jeśli log⁡0,5a+log⁡0,5b>log⁡0,5c+log⁡0,5d\log_{0,5} a + \log_{0,5} b > \log_{0,5} c + \log_{0,5} d?

c) Obliczyć aa, bb, cc, dd, jeżeli wiadomo, że suma trzech pierwszych wyrazów równa się 2626 oraz że liczby a+1a + 1, b+6b + 6, c+3c + 3 tworzą ciąg arytmetyczny.

Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.

Rozwiązanie zadania 3

Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie

Krok 0. Oznaczenia. Niech qq będzie ilorazem ciągu. Wtedy

b=aq,c=aq2,d=aq3,b = aq, \qquad c = aq^2, \qquad d = aq^3,

przy czym a≠0a \neq 0 i q≠0q \neq 0 (wszystkie wyrazy są różne od zera).

a) Wyznaczenie ilorazu.

Warunek zapisujemy jako b+d=2(a+c)b + d = 2(a + c):

aq+aq3=2(a+aq2).aq + aq^3 = 2(a + aq^2).

Wyłączamy wspólne czynniki po obu stronach:

aq(1+q2)=2a(1+q2).aq(1 + q^2) = 2a(1 + q^2).

Dzielimy przez a≠0a \neq 0 oraz przez 1+q21 + q^2, które jest zawsze dodatnie, więc dzielenie jest bezpieczne:

q=2.q = 2.

Odpowiedź: q=2q = 2.

b) Warunek z logarytmami.

Najpierw dziedzina: logarytmy istnieją tylko dla argumentów dodatnich, więc a,b,c,d>0a, b, c, d > 0. Skoro a>0a > 0 i b=aq>0b = aq > 0, to q>0q > 0.

Korzystamy ze wzoru na logarytm iloczynu:

log⁡0,5(ab)>log⁡0,5(cd).\log_{0,5}(ab) > \log_{0,5}(cd).

Podstawa 0,50{,}5 jest mniejsza od 11, więc funkcja logarytmiczna jest malejąca - nierówność między logarytmami odwraca się przy przejściu do argumentów:

ab<cd.ab < cd.

Podstawiamy ab=a⋅aq=a2qab = a \cdot aq = a^2q oraz cd=aq2⋅aq3=a2q5cd = aq^2 \cdot aq^3 = a^2q^5:

a2q<a2q5⟺q<q5⟺q5−q>0.a^2 q < a^2 q^5 \quad\Longleftrightarrow\quad q < q^5 \quad\Longleftrightarrow\quad q^5 - q > 0.

q(q4−1)>0⟺q(q2−1)(q2+1)>0.q(q^4 - 1) > 0 \quad\Longleftrightarrow\quad q(q^2 - 1)(q^2 + 1) > 0.

Z dziedziny wiemy, że q>0q > 0, a czynnik q2+1q^2 + 1 jest zawsze dodatni. Zostaje q2−1>0q^2 - 1 > 0, czyli q>1q > 1.

Sprawdzenie dla q=2q = 2, a=1a = 1: wyrazy to 1,2,4,81, 2, 4, 8, a lewa strona wynosi 0+(−1)=−10 + (-1) = -1, prawa (−2)+(−3)=−5(-2) + (-3) = -5. Istotnie −1>−5-1 > -5.

Odpowiedź: q∈(1,+∞)q \in (1, +\infty).

c) Wyznaczenie wyrazów.

Pierwszy warunek - suma trzech pierwszych wyrazów:

a+aq+aq2=26⟺a(1+q+q2)=26.a + aq + aq^2 = 26 \quad\Longleftrightarrow\quad a(1 + q + q^2) = 26.

Drugi warunek - ciąg arytmetyczny. Wyraz środkowy jest średnią arytmetyczną sąsiadów:

2(b+6)=(a+1)+(c+3)⟺2b+12=a+c+4⟺2b=a+c−8.2(b + 6) = (a + 1) + (c + 3) \quad\Longleftrightarrow\quad 2b + 12 = a + c + 4 \quad\Longleftrightarrow\quad 2b = a + c - 8.

Podstawiamy b=aqb = aq i c=aq2c = aq^2:

2aq=a+aq2−8⟺a(q2−2q+1)=8⟺a(q−1)2=8.2aq = a + aq^2 - 8 \quad\Longleftrightarrow\quad a(q^2 - 2q + 1) = 8 \quad\Longleftrightarrow\quad a(q-1)^2 = 8.

Dzielimy równania stronami (prawe strony są niezerowe):

1+q+q2(q−1)2=268=134.\frac{1 + q + q^2}{(q-1)^2} = \frac{26}{8} = \frac{13}{4}.

4(1+q+q2)=13(q2−2q+1)⟺4+4q+4q2=13q2−26q+13,4(1 + q + q^2) = 13(q^2 - 2q + 1) \quad\Longleftrightarrow\quad 4 + 4q + 4q^2 = 13q^2 - 26q + 13,

9q2−30q+9=0⟺3q2−10q+3=0.9q^2 - 30q + 9 = 0 \quad\Longleftrightarrow\quad 3q^2 - 10q + 3 = 0.

Δ=100−36=64,q1=10−86=13,q2=10+86=3.\Delta = 100 - 36 = 64, \qquad q_1 = \frac{10 - 8}{6} = \frac{1}{3}, \qquad q_2 = \frac{10 + 8}{6} = 3.

Przypadek q=3q = 3: a(1+3+9)=26a(1 + 3 + 9) = 26, czyli 13a=2613a = 26 i a=2a = 2. Wyrazy:

a=2,b=6,c=18,d=54.a = 2, \quad b = 6, \quad c = 18, \quad d = 54.

Sprawdzenie: 2+6+18=262 + 6 + 18 = 26. Ciąg a+1,b+6,c+3a+1, b+6, c+3 to 3,12,213, 12, 21 - różnica stała 99.

Przypadek q=13q = \tfrac{1}{3}: a(1+13+19)=26a\left(1 + \tfrac{1}{3} + \tfrac{1}{9}\right) = 26, czyli a⋅139=26a \cdot \tfrac{13}{9} = 26 i a=18a = 18. Wyrazy:

a=18,b=6,c=2,d=23.a = 18, \quad b = 6, \quad c = 2, \quad d = \frac{2}{3}.

Sprawdzenie: 18+6+2=2618 + 6 + 2 = 26. Ciąg a+1,b+6,c+3a+1, b+6, c+3 to 19,12,519, 12, 5 - różnica stała −7-7.

Odpowiedź: zadanie ma dwa rozwiązania: (2,6,18,54)(2, 6, 18, 54) oraz (18,6,2,23)\left(18, 6, 2, \tfrac{2}{3}\right).

Zadanie 4

W prawidłowym ostrosłupie czworokątnym krawędź boczna o długości bb tworzy z płaszczyzną podstawy kąt α\alpha.

a) Obliczyć objętość ostrosłupa.

b) Przyjmując b=10b = 10 i α=60°\alpha = 60° obliczyć cosinus kąta między dwiema kolejnymi ścianami bocznymi ostrosłupa.

c) Obliczyć promień okręgu opisanego na trójkącie będącym ścianą boczną ostrosłupa.

Punktacja: a - 4 p., b - 6 p., c - 5 p.

Rozwiązanie zadania 4

Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie

Krok 0. Podstawowe zależności.

Ostrosłup prawidłowy czworokątny ma w podstawie kwadrat, a spodek wysokości leży w jego środku, czyli w punkcie przecięcia przekątnych. Oznaczmy bok podstawy przez ss, a wysokość przez HH.

Rzutem krawędzi bocznej na płaszczyznę podstawy jest odcinek łączący wierzchołek podstawy ze środkiem kwadratu, czyli połowa przekątnej. Z trójkąta prostokątnego:

cos⁡α=s2/2b⟹s=b2cos⁡α,\cos\alpha = \frac{s\sqrt{2}/2}{b} \quad\Longrightarrow\quad s = b\sqrt{2}\cos\alpha,

sin⁡α=Hb⟹H=bsin⁡α.\sin\alpha = \frac{H}{b} \quad\Longrightarrow\quad H = b\sin\alpha.

a) Objętość.

V=13⋅Ppodstawy⋅H=13⋅s2⋅H.V = \frac{1}{3} \cdot P_{\text{podstawy}} \cdot H = \frac{1}{3} \cdot s^2 \cdot H.

s2=(b2cos⁡α)2=2b2cos⁡2α,s^2 = \left(b\sqrt{2}\cos\alpha\right)^2 = 2b^2\cos^2\alpha,

V=13⋅2b2cos⁡2α⋅bsin⁡α=23b3sin⁡αcos⁡2α.V = \frac{1}{3} \cdot 2b^2\cos^2\alpha \cdot b\sin\alpha = \frac{2}{3}b^3 \sin\alpha \cos^2\alpha.

Odpowiedź: V=23b3sin⁡αcos⁡2αV = \tfrac{2}{3}b^3 \sin\alpha \cos^2\alpha.

b) Kąt między sąsiednimi ścianami bocznymi (dla b=10b = 10, α=60°\alpha = 60°).

Liczymy wymiary: cos⁡60°=12\cos 60° = \tfrac{1}{2}, sin⁡60°=32\sin 60° = \tfrac{\sqrt{3}}{2}, więc

s=102⋅12=52,H=10⋅32=53.s = 10\sqrt{2} \cdot \frac{1}{2} = 5\sqrt{2}, \qquad H = 10 \cdot \frac{\sqrt{3}}{2} = 5\sqrt{3}.

Oznaczmy podstawę ABCDABCD i wierzchołek SS. Szukamy kąta dwuściennego przy krawędzi SBSB, czyli między ścianami SABSAB i SBCSBC. Prowadzimy z punktów AA i CC odcinki prostopadłe do krawędzi SBSB - z symetrii trafiają w ten sam punkt KK na SBSB. Kątem dwuściennym jest kąt AKCAKC.

Krok 1. Długość AKAK. W trójkącie SABSAB mamy ∣SA∣=∣SB∣=10|SA| = |SB| = 10 oraz ∣AB∣=52|AB| = 5\sqrt{2}. Pole liczymy dwoma sposobami. Wysokość opuszczona na ABAB:

h=102−(522)2=100−12,5=87,5=5142.h = \sqrt{10^2 - \left(\frac{5\sqrt{2}}{2}\right)^2} = \sqrt{100 - 12{,}5} = \sqrt{87{,}5} = \frac{5\sqrt{14}}{2}.

PSAB=12⋅52⋅5142=25284=25⋅274=2572.P_{SAB} = \frac{1}{2} \cdot 5\sqrt{2} \cdot \frac{5\sqrt{14}}{2} = \frac{25\sqrt{28}}{4} = \frac{25 \cdot 2\sqrt{7}}{4} = \frac{25\sqrt{7}}{2}.

Z drugiej strony PSAB=12⋅∣SB∣⋅∣AK∣=5∣AK∣P_{SAB} = \tfrac{1}{2} \cdot |SB| \cdot |AK| = 5|AK|, więc

∣AK∣=2572⋅5=572.|AK| = \frac{25\sqrt{7}}{2 \cdot 5} = \frac{5\sqrt{7}}{2}.

Z symetrii ∣CK∣=∣AK∣=572|CK| = |AK| = \tfrac{5\sqrt{7}}{2}.

Krok 2. Długość ACAC. To przekątna kwadratu o boku 525\sqrt{2}:

∣AC∣=52⋅2=10.|AC| = 5\sqrt{2} \cdot \sqrt{2} = 10.

Krok 3. Twierdzenie cosinusów w trójkącie AKCAKC.

∣AC∣2=∣AK∣2+∣CK∣2−2⋅∣AK∣⋅∣CK∣⋅cos⁡φ,|AC|^2 = |AK|^2 + |CK|^2 - 2 \cdot |AK| \cdot |CK| \cdot \cos\varphi,

gdzie ∣AK∣2=1754|AK|^2 = \tfrac{175}{4}. Podstawiamy:

100=1754+1754−2⋅1754⋅cos⁡φ=1752(1−cos⁡φ).100 = \frac{175}{4} + \frac{175}{4} - 2 \cdot \frac{175}{4} \cdot \cos\varphi = \frac{175}{2}\left(1 - \cos\varphi\right).

1−cos⁡φ=200175=87⟹cos⁡φ=1−87=−17.1 - \cos\varphi = \frac{200}{175} = \frac{8}{7} \quad\Longrightarrow\quad \cos\varphi = 1 - \frac{8}{7} = -\frac{1}{7}.

Wynik jest ujemny, więc kąt jest rozwarty (φ≈98°\varphi \approx 98°) - tak być powinno dla ostrosłupa.

Odpowiedź: cos⁡φ=−17\cos\varphi = -\tfrac{1}{7}.

c) Promień okręgu opisanego na ścianie bocznej.

Ściana boczna to trójkąt równoramienny o ramionach bb i podstawie s=b2cos⁡αs = b\sqrt{2}\cos\alpha. Korzystamy ze wzoru R=xyz4PR = \tfrac{xyz}{4P}, gdzie x,y,zx, y, z to boki, a PP pole.

Krok 1. Wysokość ściany opuszczona na podstawę ss:

hs=b2−(s2)2=b2−2b2cos⁡2α4=b1−cos⁡2α2=b2−cos⁡2α2.h_s = \sqrt{b^2 - \left(\frac{s}{2}\right)^2} = \sqrt{b^2 - \frac{2b^2\cos^2\alpha}{4}} = b\sqrt{1 - \frac{\cos^2\alpha}{2}} = \frac{b\sqrt{2 - \cos^2\alpha}}{\sqrt{2}}.

Krok 2. Pole ściany:

P=12⋅s⋅hs=12⋅b2cos⁡α⋅b2−cos⁡2α2=b2cos⁡α2−cos⁡2α2.P = \frac{1}{2} \cdot s \cdot h_s = \frac{1}{2} \cdot b\sqrt{2}\cos\alpha \cdot \frac{b\sqrt{2-\cos^2\alpha}}{\sqrt{2}} = \frac{b^2\cos\alpha\sqrt{2-\cos^2\alpha}}{2}.

Krok 3. Promień:

R=b⋅b⋅b2cos⁡α4⋅b2cos⁡α2−cos⁡2α2=b32cos⁡α2b2cos⁡α2−cos⁡2α=b222−cos⁡2α.R = \frac{b \cdot b \cdot b\sqrt{2}\cos\alpha}{4 \cdot \dfrac{b^2\cos\alpha\sqrt{2-\cos^2\alpha}}{2}} = \frac{b^3\sqrt{2}\cos\alpha}{2b^2\cos\alpha\sqrt{2-\cos^2\alpha}} = \frac{b\sqrt{2}}{2\sqrt{2-\cos^2\alpha}}.

Korzystając z jedynki trygonometrycznej 2−cos⁡2α=1+sin⁡2α2 - \cos^2\alpha = 1 + \sin^2\alpha, dostajemy postać wygodniejszą:

R=b221+sin⁡2α.R = \frac{b\sqrt{2}}{2\sqrt{1 + \sin^2\alpha}}.

Sprawdzenie dla danych z podpunktu b) (b=10b = 10, α=60°\alpha = 60°, czyli sin⁡2α=34\sin^2\alpha = \tfrac{3}{4}):

R=10227/4=1027=10147≈5,35.R = \frac{10\sqrt{2}}{2\sqrt{7/4}} = \frac{10\sqrt{2}}{\sqrt{7}} = \frac{10\sqrt{14}}{7} \approx 5{,}35.

Trójkąt ma wtedy boki 1010, 1010, 525\sqrt{2} - promień musi być większy od połowy najdłuższego boku, czyli od 55. Zgadza się.

Odpowiedź: R=b221+sin⁡2αR = \dfrac{b\sqrt{2}}{2\sqrt{1 + \sin^2\alpha}}.

Zadanie 5

Dana jest funkcja f(x)=(m−3)x2+(m−1)x−1f(x) = (m - 3)x^2 + (m - 1)x - 1, gdzie x∈Rx \in \mathbb{R}.

a) Dla jakich wartości parametru mm prosta o równaniu y=3x−1y = 3x - 1 ma dokładnie jeden punkt wspólny z wykresem funkcji ff?

b) Wyznaczyć wszystkie wartości parametru mm, dla których suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1f(x) = -1 [tu treść w archiwalnym arkuszu się urywa - patrz uwaga w rozwiązaniu].

c) Wyznaczyć wszystkie wartości parametru mm, dla których przedział (−∞,1⟩(-\infty, 1\rangle jest zbiorem wartości funkcji ff.

Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.

Rozwiązanie zadania 5

Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie

a) Dokładnie jeden punkt wspólny z prostą y=3x−1y = 3x - 1.

Przyrównujemy wzory:

(m−3)x2+(m−1)x−1=3x−1⟺(m−3)x2+(m−4)x=0.(m-3)x^2 + (m-1)x - 1 = 3x - 1 \quad\Longleftrightarrow\quad (m-3)x^2 + (m-4)x = 0.

Wyłączamy xx przed nawias:

x[(m−3)x+(m−4)]=0.x\big[(m-3)x + (m-4)\big] = 0.

Przypadek m=3m = 3. Równanie redukuje się do x⋅(−1)=0x \cdot (-1) = 0, czyli x=0x = 0 - dokładnie jedno rozwiązanie. Warto zauważyć, że dla m=3m = 3 funkcja ff nie jest kwadratowa, lecz liniowa (f(x)=2x−1f(x) = 2x - 1), a treść zadania tego nie wyklucza - mowa jest o „wykresie funkcji ff”, nie o paraboli. To najczęściej pomijany przypadek w tym zadaniu.

Przypadek m≠3m \neq 3. Równanie ma dwa pierwiastki: x=0x = 0 oraz x=4−mm−3x = \tfrac{4 - m}{m - 3}. Punkt wspólny jest dokładnie jeden, gdy te pierwiastki się pokrywają:

4−mm−3=0⟺m=4.\frac{4-m}{m-3} = 0 \quad\Longleftrightarrow\quad m = 4.

Sprawdzenie dla m=4m = 4: f(x)=x2+3x−1f(x) = x^2 + 3x - 1, a równanie x2+3x−1=3x−1x^2 + 3x - 1 = 3x - 1 daje x2=0x^2 = 0 - pierwiastek podwójny, czyli prosta jest styczna do paraboli.

Odpowiedź: m=3m = 3 lub m=4m = 4.

b) Suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1f(x) = -1.

Uwaga o treści zadania. W archiwalnym zapisie tego arkusza zdanie urywa się po słowach „suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1f(x) = -1” - brakuje warunku, który ta suma ma spełniać (np. „jest najmniejsza” albo „jest równa danej liczbie”). Braku nie da się dziś uzupełnić z pewnością, więc poniżej rozwiązujemy część niezależną od brakującego warunku, a potem pokazujemy, jak dokończyć rachunek w dwóch najbardziej prawdopodobnych wersjach.

Krok 1. Rozwiązujemy równanie f(x)=−1f(x) = -1.

(m−3)x2+(m−1)x−1=−1⟺(m−3)x2+(m−1)x=0,(m-3)x^2 + (m-1)x - 1 = -1 \quad\Longleftrightarrow\quad (m-3)x^2 + (m-1)x = 0,

x[(m−3)x+(m−1)]=0.x\big[(m-3)x + (m-1)\big] = 0.

Dla m=3m = 3 zostaje 2x=02x = 0, czyli jeden pierwiastek x=0x = 0. Dla m≠3m \neq 3 pierwiastki to

x1=0,x2=1−mm−3.x_1 = 0, \qquad x_2 = \frac{1 - m}{m - 3}.

Krok 2. Suma kwadratów pierwiastków.

x12+x22=0+(1−mm−3)2=(m−1m−3)2.x_1^2 + x_2^2 = 0 + \left(\frac{1-m}{m-3}\right)^2 = \left(\frac{m-1}{m-3}\right)^2.

To jest pełna odpowiedź na pytanie „ile wynosi suma kwadratów pierwiastków” - reszta zależy od brakującego warunku.

Wersja 1: suma ma być najmniejsza. Wyrażenie jest kwadratem, więc jest nieujemne, a wartość 00 osiąga dokładnie wtedy, gdy m−1=0m - 1 = 0:

m=1.m = 1.

Wtedy f(x)=−2x2−1f(x) = -2x^2 - 1, a równanie f(x)=−1f(x) = -1 ma pierwiastek podwójny x=0x = 0 i suma kwadratów wynosi 00 - czyli faktycznie najmniej, jak się da.

Wersja 2: suma ma być równa danej liczbie k>0k > 0. Rozwiązujemy

(m−1m−3)2=k⟺m−1m−3=±k,\left(\frac{m-1}{m-3}\right)^2 = k \quad\Longleftrightarrow\quad \frac{m-1}{m-3} = \pm\sqrt{k},

co po przemnożeniu daje równanie liniowe względem mm. Na przykład dla k=4k = 4 otrzymujemy m=5m = 5 albo m=73m = \tfrac{7}{3}.

c) Zbiór wartości równy (−∞,1⟩(-\infty, 1\rangle.

Zbiór wartości postaci (−∞,q⟩(-\infty, q\rangle ma funkcja kwadratowa o ramionach skierowanych w dół, przyjmująca wartość największą qq w wierzchołku. Potrzebne są więc dwa warunki:

Warunek 1 - funkcja ma być kwadratowa o ujemnym współczynniku:

m−3<0⟺m<3.m - 3 < 0 \quad\Longleftrightarrow\quad m < 3.

Warunek 2 - druga współrzędna wierzchołka równa 11. Liczymy wyróżnik dla a=m−3a = m-3, b=m−1b = m-1, c=−1c = -1:

Δ=(m−1)2−4(m−3)(−1)=m2−2m+1+4m−12=m2+2m−11.\Delta = (m-1)^2 - 4(m-3)(-1) = m^2 - 2m + 1 + 4m - 12 = m^2 + 2m - 11.

q=−Δ4a=−m2+2m−114(m−3)=1.q = -\frac{\Delta}{4a} = -\frac{m^2 + 2m - 11}{4(m-3)} = 1.

Mnożymy obie strony przez 4(m−3)4(m-3) (jest różne od zera, bo m<3m < 3):

−(m2+2m−11)=4(m−3)⟺−m2−2m+11=4m−12,-(m^2 + 2m - 11) = 4(m - 3) \quad\Longleftrightarrow\quad -m^2 - 2m + 11 = 4m - 12,

m2+6m−23=0.m^2 + 6m - 23 = 0.

Δm=36+92=128,Δm=82,\Delta_m = 36 + 92 = 128, \qquad \sqrt{\Delta_m} = 8\sqrt{2},

m=−6±822=−3±42.m = \frac{-6 \pm 8\sqrt{2}}{2} = -3 \pm 4\sqrt{2}.

Sprawdzamy warunek 1. Ponieważ 42≈5,664\sqrt{2} \approx 5{,}66, mamy −3+42≈2,66<3-3 + 4\sqrt{2} \approx 2{,}66 < 3 oraz −3−42≈−8,66<3-3 - 4\sqrt{2} \approx -8{,}66 < 3. Obie wartości są dopuszczalne.

Odpowiedź: m=−3+42m = -3 + 4\sqrt{2} lub m=−3−42m = -3 - 4\sqrt{2}.

Zasady oceniania z 1997 roku

Do rozwiązania należało wybrać trzy spośród pięciu zadań. Aby otrzymać ocenę pozytywną, trzeba było uzyskać co najmniej 1616 punktów, w tym poprawnie rozwiązać dwa dowolne podpunkty z wybranych zadań.

Progi ocen:

Czego wymagał ten arkusz

Zakres materiału jest wyraźnie szerszy niż na dzisiejszej maturze podstawowej:

Warto zwrócić uwagę na konstrukcję zadań: każdy podpunkt dotyczy tej samej sytuacji, ale wymaga innego narzędzia, a podpunkty są ułożone od najłatwiejszego do najtrudniejszego. To wzorzec, który przetrwał do dziś w zadaniach maturalnych na poziomie rozszerzonym.