Pisemny egzamin dojrzałości z matematyki, 7 maja 1997
Województwa: jeleniogórskie, legnickie, wałbrzyskie, wrocławskie. Wariant III.
Do rozwiązania należało wybrać trzy spośród pięciu zadań. Każde zadanie było warte 15 punktów, a do oceny pozytywnej trzeba było zdobyć co najmniej 16 punktów.
To stara matura - egzamin dojrzałości układany regionalnie przez kuratoria, na długo przed powstaniem Centralnej Komisji Egzaminacyjnej i arkuszy ogólnopolskich. Każde z pięciu zadań składa się z trzech podpunktów o rosnącej trudności, a zdający wybierał trzy zadania z pięciu.
Poniżej pełna treść arkusza wraz z rozwiązaniami krok po kroku. Każde rozwiązanie jest schowane pod przyciskiem - warto najpierw spróbować samodzielnie.
Zadanie 1
Dana jest funkcja
f(x)=x−x22(x−1).
a) Rozwiązać nierówność f(x)≤2x.
b) Rozwiązać równanie f(x)+f′(x)=1,5.
c) Ustalić liczbę rozwiązań równania ∣f(x)∣=m w zależności od parametru m.
Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.
Rozwiązanie zadania 1
Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
Krok 0. Upraszczamy wzór - to klucz do całego zadania.
Mianownik rozkładamy na czynniki:
x−x2=x(1−x)=−x(x−1).
Dziedzina: mianownik nie może być zerem, więc x=0 i x=1, czyli D=R∖{0,1}. Dla x z dziedziny czynnik x−1 skraca się:
f(x)=−x(x−1)2(x−1)=−x2.
Uwaga: po skróceniu wzór wygląda jak zwykła hiperbola, ale punkt x=1 nadal jest wyłączony z dziedziny - skracanie nie przywraca punktu, którego w dziedzinie nie było. To właśnie na tym opiera się podpunkt c).
a) Nierówność f(x)≤2x.
−x2≤2x⟺−x2−2x≤0.
Sprowadzamy do wspólnego mianownika:
x−2−2x2≤0⟺x2+2x2≥0.
Licznik 2+2x2 jest zawsze dodatni (suma liczby dodatniej i kwadratu), więc o znaku całego ułamka decyduje wyłącznie mianownik. Nierówność zachodzi dokładnie wtedy, gdy x>0.
Pozostaje wyłączyć x=1, którego nie ma w dziedzinie.
Odpowiedź:x∈(0,1)∪(1,+∞).
b) Równanie f(x)+f′(x)=1,5.
Zapisujemy f(x)=−2x−1 i różniczkujemy:
f′(x)=−2⋅(−1)⋅x−2=x22.
Podstawiamy do równania:
−x2+x22=23.
Mnożymy obie strony przez 2x2 (wolno, bo x=0):
−4x+4=3x2⟺3x2+4x−4=0.
Δ=16+48=64,Δ=8,
x1=6−4−8=−2,x2=6−4+8=32.
Obie liczby należą do dziedziny. Sprawdzenie dla x=32: f=−3, f′=4/92=4,5, suma =1,5. Dla x=−2: f=1, f′=42=0,5, suma =1,5.
Odpowiedź:x=−2 lub x=32.
c) Liczba rozwiązań równania ∣f(x)∣=m.
∣f(x)∣=−x2=∣x∣2,x∈R∖{0,1}.
Wykres składa się z dwóch gałęzi leżących nad osiąOX, z „dziurą” w punkcie (1,2).
Wartość ∣x∣2 jest zawsze dodatnia, więc dla m≤0 równanie nie ma rozwiązań.
Niech m>0. Równanie ∣x∣2=m daje ∣x∣=m2, czyli
x=m2albox=−m2.
Liczba −m2 jest ujemna, więc zawsze należy do dziedziny. Liczba m2 jest dodatnia i należy do dziedziny poza jednym przypadkiem: gdy m2=1, czyli gdy m=2. Wtedy odpada.
Odpowiedź:
m≤0 - brak rozwiązań,
m=2 - dokładnie jedno rozwiązanie (x=−1),
m>0 i m=2 - dokładnie dwa rozwiązania.
Zadanie 2
Dane są równania okręgów
K1:(x−4)2+y2=9orazK2:(y−m)2+x2=m2.
a) Dla m=3 napisać równania wspólnych stycznych do tych okręgów.
b) Dla jakich wartości m okręgi K1 i K2 mają dokładnie jeden punkt wspólny?
c) Okrąg K2 przecina oś OY w początku układu współrzędnych i punkcie C, a okrąg K1 przecina oś OX w punktach A i B. Obliczyć pole czworokąta, którego wierzchołkami są punkty A, B, C i środek okręgu K2.
Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.
Rozwiązanie zadania 2
Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
Krok 0. Odczytujemy środki i promienie.
Z postaci kanonicznej równania okręgu:
K1:S1=(4,0),r1=3,K2:S2=(0,m),r2=∣m∣.
Zauważmy, że K2 zawsze przechodzi przez początek układu: dla x=0, y=0 mamy (0−m)2+0=m2. Dla m=0 „okrąg” K2 degeneruje się do punktu, więc zakładamy m=0.
a) Wspólne styczne dla m=3.
Wtedy S2=(0,3) i r2=3, czyli oba okręgi mają równe promienier1=r2=3.
Odległość środków:
∣S1S2∣=(0−4)2+(3−0)2=16+9=5.
Ponieważ ∣r1−r2∣=0<5<6=r1+r2, okręgi przecinają się w dwóch punktach - mają więc dokładnie dwie wspólne styczne (obie zewnętrzne).
Przy równych promieniach styczne zewnętrzne są równoległe do prostej środków. Współczynnik kierunkowy prostej S1S2:
a=0−43−0=−43,
więc szukane styczne mają postać 3x+4y+C=0. Warunek styczności to odległość środka od prostej równa promieniowi:
32+42∣3⋅4+4⋅0+C∣=3⟺5∣12+C∣=3⟺∣12+C∣=15.
Stąd C=3 albo C=−27. Dla drugiego okręgu warunek daje 5∣4⋅3+C∣=5∣12+C∣=3 - tę samą równość, co potwierdza, że obie proste są styczne do obu okręgów.
Odpowiedź:3x+4y+3=0 oraz 3x+4y−27=0, czyli y=−43x−43 oraz y=−43x+427.
b) Dokładnie jeden punkt wspólny.
Okręgi mają dokładnie jeden punkt wspólny, gdy są styczne - zewnętrznie albo wewnętrznie:
∣S1S2∣=r1+r2albo∣S1S2∣=∣r1−r2∣.
Liczymy odległość środków: ∣S1S2∣=16+m2.
Styczność zewnętrzna:
16+m2=3+∣m∣⟹16+m2=9+6∣m∣+m2⟹∣m∣=67.
Styczność wewnętrzna:
16+m2=3−∣m∣⟹16+m2=9−6∣m∣+m2⟹6∣m∣=−7,
co jest niemożliwe - styczności wewnętrznej nie ma dla żadnego m.
Sprawdzenie dla m=67: r2=67, a odległość środków wynosi 16+3649=36625=625=3+67. Zgadza się.
Odpowiedź:m=67 lub m=−67.
c) Pole czworokąta.
Punkty przecięcia K2 z osią OY. Podstawiamy x=0:
(y−m)2=m2⟹y−m=±m⟹y=0 lub y=2m.
Zgodnie z treścią zadania pierwszy punkt to początek układu, więc C=(0,2m).
Punkty przecięcia K1 z osią OX. Podstawiamy y=0:
(x−4)2=9⟹x−4=±3⟹x=1 lub x=7,
czyli A=(1,0) i B=(7,0).
Wierzchołki czworokąta:A=(1,0), B=(7,0), C=(0,2m) oraz S2=(0,m). Dwa leżą na osi OX, dwa na osi OY. Przekątna AC dzieli go na dwa trójkąty.
Trójkąt ABC - podstawa AB leży na osi OX i ma długość 7−1=6, a wysokość to odległość punktu C od osi OX, czyli ∣2m∣:
P1=21⋅6⋅∣2m∣=6∣m∣.
Trójkąt ACS2 - podstawa CS2 leży na osi OY i ma długość ∣2m−m∣=∣m∣, a wysokość to odległość punktu A od osi OY, czyli 1:
P2=21⋅∣m∣⋅1=2∣m∣.
P=P1+P2=6∣m∣+2∣m∣=213∣m∣.
Odpowiedź:P=213∣m∣=6,5⋅∣m∣. Dla m=3 z podpunktu a) daje to P=19,5.
Zadanie 3
Liczby a, b, c, d, różne od zera, są kolejnymi wyrazami ciągu geometrycznego.
a) Wyznaczyć iloraz tego ciągu wiedząc, że suma drugiego i czwartego wyrazu jest dwa razy większa od sumy pierwszego i trzeciego wyrazu.
b) Jakie wartości przyjmuje iloraz tego ciągu, jeśli log0,5a+log0,5b>log0,5c+log0,5d?
c) Obliczyć a, b, c, d, jeżeli wiadomo, że suma trzech pierwszych wyrazów równa się 26 oraz że liczby a+1, b+6, c+3 tworzą ciąg arytmetyczny.
Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.
Rozwiązanie zadania 3
Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
Krok 0. Oznaczenia. Niech q będzie ilorazem ciągu. Wtedy
b=aq,c=aq2,d=aq3,
przy czym a=0 i q=0 (wszystkie wyrazy są różne od zera).
a) Wyznaczenie ilorazu.
Warunek zapisujemy jako b+d=2(a+c):
aq+aq3=2(a+aq2).
Wyłączamy wspólne czynniki po obu stronach:
aq(1+q2)=2a(1+q2).
Dzielimy przez a=0 oraz przez 1+q2, które jest zawsze dodatnie, więc dzielenie jest bezpieczne:
q=2.
Odpowiedź:q=2.
b) Warunek z logarytmami.
Najpierw dziedzina: logarytmy istnieją tylko dla argumentów dodatnich, więc a,b,c,d>0. Skoro a>0 i b=aq>0, to q>0.
Korzystamy ze wzoru na logarytm iloczynu:
log0,5(ab)>log0,5(cd).
Podstawa 0,5 jest mniejsza od 1, więc funkcja logarytmiczna jest malejąca - nierówność między logarytmami odwraca się przy przejściu do argumentów:
ab<cd.
Podstawiamy ab=a⋅aq=a2q oraz cd=aq2⋅aq3=a2q5:
a2q<a2q5⟺q<q5⟺q5−q>0.
q(q4−1)>0⟺q(q2−1)(q2+1)>0.
Z dziedziny wiemy, że q>0, a czynnik q2+1 jest zawsze dodatni. Zostaje q2−1>0, czyli q>1.
Sprawdzenie dla q=2, a=1: wyrazy to 1,2,4,8, a lewa strona wynosi 0+(−1)=−1, prawa (−2)+(−3)=−5. Istotnie −1>−5.
Odpowiedź:q∈(1,+∞).
c) Wyznaczenie wyrazów.
Pierwszy warunek - suma trzech pierwszych wyrazów:
a+aq+aq2=26⟺a(1+q+q2)=26.
Drugi warunek - ciąg arytmetyczny. Wyraz środkowy jest średnią arytmetyczną sąsiadów:
2(b+6)=(a+1)+(c+3)⟺2b+12=a+c+4⟺2b=a+c−8.
Podstawiamy b=aq i c=aq2:
2aq=a+aq2−8⟺a(q2−2q+1)=8⟺a(q−1)2=8.
Dzielimy równania stronami (prawe strony są niezerowe):
(q−1)21+q+q2=826=413.
4(1+q+q2)=13(q2−2q+1)⟺4+4q+4q2=13q2−26q+13,
9q2−30q+9=0⟺3q2−10q+3=0.
Δ=100−36=64,q1=610−8=31,q2=610+8=3.
Przypadek q=3:a(1+3+9)=26, czyli 13a=26 i a=2. Wyrazy:
a=2,b=6,c=18,d=54.
Sprawdzenie: 2+6+18=26. Ciąg a+1,b+6,c+3 to 3,12,21 - różnica stała 9.
Przypadek q=31:a(1+31+91)=26, czyli a⋅913=26 i a=18. Wyrazy:
a=18,b=6,c=2,d=32.
Sprawdzenie: 18+6+2=26. Ciąg a+1,b+6,c+3 to 19,12,5 - różnica stała −7.
Odpowiedź: zadanie ma dwa rozwiązania: (2,6,18,54) oraz (18,6,2,32).
Zadanie 4
W prawidłowym ostrosłupie czworokątnym krawędź boczna o długości b tworzy z płaszczyzną podstawy kąt α.
a) Obliczyć objętość ostrosłupa.
b) Przyjmując b=10 i α=60° obliczyć cosinus kąta między dwiema kolejnymi ścianami bocznymi ostrosłupa.
c) Obliczyć promień okręgu opisanego na trójkącie będącym ścianą boczną ostrosłupa.
Punktacja: a - 4 p., b - 6 p., c - 5 p.
Rozwiązanie zadania 4
Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
Krok 0. Podstawowe zależności.
Ostrosłup prawidłowy czworokątny ma w podstawie kwadrat, a spodek wysokości leży w jego środku, czyli w punkcie przecięcia przekątnych. Oznaczmy bok podstawy przez s, a wysokość przez H.
Rzutem krawędzi bocznej na płaszczyznę podstawy jest odcinek łączący wierzchołek podstawy ze środkiem kwadratu, czyli połowa przekątnej. Z trójkąta prostokątnego:
cosα=bs2/2⟹s=b2cosα,
sinα=bH⟹H=bsinα.
a) Objętość.
V=31⋅Ppodstawy⋅H=31⋅s2⋅H.
s2=(b2cosα)2=2b2cos2α,
V=31⋅2b2cos2α⋅bsinα=32b3sinαcos2α.
Odpowiedź:V=32b3sinαcos2α.
b) Kąt między sąsiednimi ścianami bocznymi (dla b=10, α=60°).
Liczymy wymiary: cos60°=21, sin60°=23, więc
s=102⋅21=52,H=10⋅23=53.
Oznaczmy podstawę ABCD i wierzchołek S. Szukamy kąta dwuściennego przy krawędzi SB, czyli między ścianami SAB i SBC. Prowadzimy z punktów A i C odcinki prostopadłe do krawędzi SB - z symetrii trafiają w ten sam punktK na SB. Kątem dwuściennym jest kąt AKC.
Krok 1. Długość AK. W trójkącie SAB mamy ∣SA∣=∣SB∣=10 oraz ∣AB∣=52. Pole liczymy dwoma sposobami. Wysokość opuszczona na AB:
h=102−(252)2=100−12,5=87,5=2514.
PSAB=21⋅52⋅2514=42528=425⋅27=2257.
Z drugiej strony PSAB=21⋅∣SB∣⋅∣AK∣=5∣AK∣, więc
∣AK∣=2⋅5257=257.
Z symetrii ∣CK∣=∣AK∣=257.
Krok 2. Długość AC. To przekątna kwadratu o boku 52:
∣AC∣=52⋅2=10.
Krok 3. Twierdzenie cosinusów w trójkącie AKC.
∣AC∣2=∣AK∣2+∣CK∣2−2⋅∣AK∣⋅∣CK∣⋅cosφ,
gdzie ∣AK∣2=4175. Podstawiamy:
100=4175+4175−2⋅4175⋅cosφ=2175(1−cosφ).
1−cosφ=175200=78⟹cosφ=1−78=−71.
Wynik jest ujemny, więc kąt jest rozwarty (φ≈98°) - tak być powinno dla ostrosłupa.
Odpowiedź:cosφ=−71.
c) Promień okręgu opisanego na ścianie bocznej.
Ściana boczna to trójkąt równoramienny o ramionach b i podstawie s=b2cosα. Korzystamy ze wzoru R=4Pxyz, gdzie x,y,z to boki, a P pole.
Korzystając z jedynki trygonometrycznej 2−cos2α=1+sin2α, dostajemy postać wygodniejszą:
R=21+sin2αb2.
Sprawdzenie dla danych z podpunktu b) (b=10, α=60°, czyli sin2α=43):
R=27/4102=7102=71014≈5,35.
Trójkąt ma wtedy boki 10, 10, 52 - promień musi być większy od połowy najdłuższego boku, czyli od 5. Zgadza się.
Odpowiedź:R=21+sin2αb2.
Zadanie 5
Dana jest funkcja f(x)=(m−3)x2+(m−1)x−1, gdzie x∈R.
a) Dla jakich wartości parametru m prosta o równaniu y=3x−1 ma dokładnie jeden punkt wspólny z wykresem funkcji f?
b) Wyznaczyć wszystkie wartości parametru m, dla których suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1 [tu treść w archiwalnym arkuszu się urywa - patrz uwaga w rozwiązaniu].
c) Wyznaczyć wszystkie wartości parametru m, dla których przedział (−∞,1⟩ jest zbiorem wartości funkcji f.
Punktacja: a - 5 p., b - 5 p., c - 5 p.
Rozwiązanie zadania 5
Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
a) Dokładnie jeden punkt wspólny z prostą y=3x−1.
Przyrównujemy wzory:
(m−3)x2+(m−1)x−1=3x−1⟺(m−3)x2+(m−4)x=0.
Wyłączamy x przed nawias:
x[(m−3)x+(m−4)]=0.
Przypadek m=3. Równanie redukuje się do x⋅(−1)=0, czyli x=0 - dokładnie jedno rozwiązanie. Warto zauważyć, że dla m=3 funkcja f nie jest kwadratowa, lecz liniowa (f(x)=2x−1), a treść zadania tego nie wyklucza - mowa jest o „wykresie funkcji f”, nie o paraboli. To najczęściej pomijany przypadek w tym zadaniu.
Przypadek m=3. Równanie ma dwa pierwiastki: x=0 oraz x=m−34−m. Punkt wspólny jest dokładnie jeden, gdy te pierwiastki się pokrywają:
m−34−m=0⟺m=4.
Sprawdzenie dla m=4: f(x)=x2+3x−1, a równanie x2+3x−1=3x−1 daje x2=0 - pierwiastek podwójny, czyli prosta jest styczna do paraboli.
Odpowiedź:m=3 lub m=4.
b) Suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1.
Uwaga o treści zadania. W archiwalnym zapisie tego arkusza zdanie urywa się po słowach „suma kwadratów pierwiastków równania f(x)=−1” - brakuje warunku, który ta suma ma spełniać (np. „jest najmniejsza” albo „jest równa danej liczbie”). Braku nie da się dziś uzupełnić z pewnością, więc poniżej rozwiązujemy część niezależną od brakującego warunku, a potem pokazujemy, jak dokończyć rachunek w dwóch najbardziej prawdopodobnych wersjach.
Krok 1. Rozwiązujemy równanie f(x)=−1.
(m−3)x2+(m−1)x−1=−1⟺(m−3)x2+(m−1)x=0,
x[(m−3)x+(m−1)]=0.
Dla m=3 zostaje 2x=0, czyli jeden pierwiastek x=0. Dla m=3 pierwiastki to
x1=0,x2=m−31−m.
Krok 2. Suma kwadratów pierwiastków.
x12+x22=0+(m−31−m)2=(m−3m−1)2.
To jest pełna odpowiedź na pytanie „ile wynosi suma kwadratów pierwiastków” - reszta zależy od brakującego warunku.
Wersja 1: suma ma być najmniejsza. Wyrażenie jest kwadratem, więc jest nieujemne, a wartość 0 osiąga dokładnie wtedy, gdy m−1=0:
m=1.
Wtedy f(x)=−2x2−1, a równanie f(x)=−1 ma pierwiastek podwójny x=0 i suma kwadratów wynosi 0 - czyli faktycznie najmniej, jak się da.
Wersja 2: suma ma być równa danej liczbie k>0. Rozwiązujemy
(m−3m−1)2=k⟺m−3m−1=±k,
co po przemnożeniu daje równanie liniowe względem m. Na przykład dla k=4 otrzymujemy m=5 albo m=37.
c) Zbiór wartości równy (−∞,1⟩.
Zbiór wartości postaci (−∞,q⟩ ma funkcja kwadratowa o ramionach skierowanych w dół, przyjmująca wartość największą q w wierzchołku. Potrzebne są więc dwa warunki:
Warunek 1 - funkcja ma być kwadratowa o ujemnym współczynniku:
m−3<0⟺m<3.
Warunek 2 - druga współrzędna wierzchołka równa 1. Liczymy wyróżnik dla a=m−3, b=m−1, c=−1:
Δ=(m−1)2−4(m−3)(−1)=m2−2m+1+4m−12=m2+2m−11.
q=−4aΔ=−4(m−3)m2+2m−11=1.
Mnożymy obie strony przez 4(m−3) (jest różne od zera, bo m<3):
−(m2+2m−11)=4(m−3)⟺−m2−2m+11=4m−12,
m2+6m−23=0.
Δm=36+92=128,Δm=82,
m=2−6±82=−3±42.
Sprawdzamy warunek 1. Ponieważ 42≈5,66, mamy −3+42≈2,66<3 oraz −3−42≈−8,66<3. Obie wartości są dopuszczalne.
Odpowiedź:m=−3+42 lub m=−3−42.
Zasady oceniania z 1997 roku
Do rozwiązania należało wybrać trzy spośród pięciu zadań. Aby otrzymać ocenę pozytywną, trzeba było uzyskać co najmniej 16 punktów, w tym poprawnie rozwiązać dwa dowolne podpunkty z wybranych zadań.
Progi ocen:
celujący: 44-45 pkt (w tym wybrane zadanie 4),
bardzo dobry: 41-43 pkt,
dobry: 33-40 pkt,
dostateczny: 23-32 pkt,
dopuszczający: 16-22 pkt,
niedostateczny: 0-15 pkt.
Czego wymagał ten arkusz
Zakres materiału jest wyraźnie szerszy niż na dzisiejszej maturze podstawowej:
zadanie 1 - funkcja wymierna, dziedzina, nierówność wymierna i pochodna,
zadanie 2 - geometria analityczna: okręgi, styczne, wzajemne położenie okręgów, pole wielokąta we współrzędnych,
zadanie 3 - ciąg geometryczny i arytmetyczny oraz nierówność logarytmiczna,
zadanie 4 - stereometria: ostrosłup prawidłowy, kąt dwuścienny, okrąg opisany na trójkącie,
zadanie 5 - funkcja kwadratowa z parametrem, zbiór wartości, wzory Viète’a.
Warto zwrócić uwagę na konstrukcję zadań: każdy podpunkt dotyczy tej samej sytuacji, ale wymaga innego narzędzia, a podpunkty są ułożone od najłatwiejszego do najtrudniejszego. To wzorzec, który przetrwał do dziś w zadaniach maturalnych na poziomie rozszerzonym.