Przejdź do treści

Pochodna funkcji w punkcie - iloraz różnicowy i nachylenie stycznej

Klasa 3 liceum i technikum

Pochodna funkcji w punkcie - wzory

Iloraz różnicowy (nachylenie siecznej przez punkty o odciętych x0x_0 i x0+hx_0 + h):

ΔyΔx=f(x0+h)−f(x0)h\frac{\Delta y}{\Delta x} = \frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h}

Pochodna w punkcie (jeśli granica istnieje i jest skończona):

f′(x0)=lim⁡h→0f(x0+h)−f(x0)h=lim⁡x→x0f(x)−f(x0)x−x0f'(x_0) = \lim_{h \to 0} \frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} = \lim_{x \to x_0} \frac{f(x) - f(x_0)}{x - x_0}

Interpretacja: f′(x0)f'(x_0) to współczynnik kierunkowy stycznej do wykresu w punkcie (x0, f(x0))(x_0,\ f(x_0)), a dla drogi s(t)s(t) - prędkość chwilowa v(t0)=s′(t0)v(t_0) = s'(t_0).

Z definicji: (x2)′=2x0(x^2)' = 2x_0, (x3)′=3x02(x^3)' = 3x_0^2, (1x)′=−1x02\left(\frac{1}{x}\right)' = -\frac{1}{x_0^2}, (x)′=12x0(\sqrt{x})' = \frac{1}{2\sqrt{x_0}}.

Funkcja różniczkowalna w x0x_0 jest w x0x_0 ciągła (odwrotnie - nie zawsze, np. ∣x∣|x| w zerze).

Pochodna funkcji ff w punkcie x0x_0 to granica ilorazu różnicowego f(x0+h)−f(x0)h\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} przy h→0h \to 0, o ile ta granica istnieje i jest skończona. Oznaczamy ją f′(x0)f'(x_0). Geometrycznie jest to współczynnik kierunkowy stycznej do wykresu w punkcie (x0, f(x0))(x_0,\ f(x_0)), czyli liczba mówiąca, jak szybko funkcja rośnie (albo maleje) dokładnie w tym miejscu.

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej - asymptoty wykresu funkcji - granice opisywały zachowanie wykresu daleko od początku układu. Teraz użyjemy granicy w zupełnie innym celu: do zmierzenia nachylenia wykresu w jednym punkcie. To pierwsza lekcja rachunku różniczkowego - wszystko, co dalej (wzory na pochodne, styczne, ekstrema), opiera się na tej jednej definicji.

Iloraz różnicowy - nachylenie siecznej

Weźmy funkcję ff i dwa punkty jej wykresu: P=(x0, f(x0))P = (x_0,\ f(x_0)) i Q=(x0+h, f(x0+h))Q = (x_0 + h,\ f(x_0 + h)). Liczba hh to przyrost argumentu (Δx\Delta x), a f(x0+h)−f(x0)f(x_0 + h) - f(x_0) to przyrost wartości (Δy\Delta y). Prosta PQPQ to sieczna, a jej współczynnik kierunkowy to

ΔyΔx=f(x0+h)−f(x0)h.\frac{\Delta y}{\Delta x} = \frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h}.

Ten iloraz nazywamy ilorazem różnicowym. Mówi, o ile średnio zmienia się wartość funkcji na jednostkę argumentu, gdy przechodzimy od x0x_0 do x0+hx_0 + h.

Przykład 1. Oblicz iloraz różnicowy funkcji f(x)=12x2f(x) = \tfrac{1}{2}x^2 w punkcie x0=1x_0 = 1.

Krok 1. Wartości funkcji. f(1)=12f(1) = \tfrac{1}{2} oraz

f(1+h)=(1+h)22=1+2h+h22.f(1 + h) = \frac{(1 + h)^2}{2} = \frac{1 + 2h + h^2}{2}.

Krok 2. Iloraz. Dla h≠0h \neq 0:

f(1+h)−f(1)h=1+2h+h22−12h=2h+h22h=1+h2.\frac{f(1 + h) - f(1)}{h} = \frac{\frac{1 + 2h + h^2}{2} - \frac{1}{2}}{h} = \frac{2h + h^2}{2h} = 1 + \frac{h}{2}.

Odpowiedź. Iloraz różnicowy wynosi 1+h21 + \frac{h}{2}. Dla konkretnych przyrostów:

h1 + hf(1 + h)nachylenie siecznej 1 + h/2
234,52
1221,5
0,51,51,1251,25
0,11,10,6051,05
0,011,010,510051,005
−0,010,990,490050,995
−0,10,90,4050,95

Gdy hh zbliża się do zera (z obu stron), nachylenie siecznej zbliża się do 11. Punkt QQ zjeżdża po wykresie do PP, a sieczna obraca się wokół PP i w granicy staje się styczną.

123123450 h = 2h = 1h = 0,5stycznaP xy
Parabola y = x²/2 i sieczne przez punkt P = (1, ½) oraz punkt o odciętej 1 + h. Nachylenia siecznych to 2, 1,5 i 1,25 - gdy h maleje, sieczna obraca się wokół P i przechodzi w styczną o nachyleniu 1.

Prędkość średnia i prędkość chwilowa

Ten sam rachunek ma prostą interpretację fizyczną. Jeśli s(t)s(t) to droga przebyta do chwili tt, iloraz różnicowy s(t0+h)−s(t0)h\frac{s(t_0 + h) - s(t_0)}{h} to prędkość średnia w przedziale czasu od t0t_0 do t0+ht_0 + h. Prędkościomierz pokazuje jednak prędkość chwilową - granicę prędkości średnich przy coraz krótszym czasie pomiaru.

Przykład 2. Kamień spada swobodnie, a droga po tt sekundach wynosi (w przybliżeniu) s(t)=5t2s(t) = 5t^2 metrów. Oblicz prędkość kamienia po 22 sekundach.

Krok 1. Prędkość średnia w przedziale ⟨2; 2+h⟩\langle 2;\ 2 + h\rangle. s(2)=20s(2) = 20 i s(2+h)=5(4+4h+h2)=20+20h+5h2s(2 + h) = 5(4 + 4h + h^2) = 20 + 20h + 5h^2, więc

vsˊr=s(2+h)−s(2)h=20h+5h2h=20+5h.v_{\text{śr}} = \frac{s(2 + h) - s(2)}{h} = \frac{20h + 5h^2}{h} = 20 + 5h.

Krok 2. Coraz krótsze przedziały.

Przedział czasuh (s)droga w przedziale (m)prędkość średnia (m/s)
od 2 s do 3 s12525
od 2 s do 2,5 s0,511,2522,5
od 2 s do 2,1 s0,12,0520,5
od 2 s do 2,01 s0,010,200520,05

Krok 3. Granica. v(2)=lim⁡h→0(20+5h)=20v(2) = \lim\limits_{h \to 0} (20 + 5h) = 20.

Odpowiedź. Po 22 sekundach kamień ma prędkość 2020 m/s, czyli 7272 km/h. To jest właśnie s′(2)s'(2) - prędkość chwilowa to pochodna drogi względem czasu.

Definicja pochodnej funkcji w punkcie

Niech funkcja ff będzie określona w pewnym otoczeniu punktu x0x_0. Jeśli istnieje skończona granica

f′(x0)=lim⁡h→0f(x0+h)−f(x0)h,f'(x_0) = \lim_{h \to 0} \frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h},

to mówimy, że ff jest różniczkowalna w punkcie x0x_0, a liczbę f′(x0)f'(x_0) nazywamy pochodną funkcji ff w punkcie x0x_0. Podstawiając x=x0+hx = x_0 + h (wtedy h=x−x0h = x - x_0, a h→0h \to 0 oznacza x→x0x \to x_0), dostajemy równoważną postać:

f′(x0)=lim⁡x→x0f(x)−f(x0)x−x0.f'(x_0) = \lim_{x \to x_0} \frac{f(x) - f(x_0)}{x - x_0}.

Pierwsza postać jest wygodna przy wzorach z potęgami (rozwijamy (x0+h)n(x_0 + h)^n), druga - gdy licznik da się łatwo rozłożyć na czynniki z (x−x0)(x - x_0). Obie prowadzą do symbolu 00\frac{0}{0}, który usuwamy metodami z lekcji jak obliczyć granicę funkcji.

Przykład 3 (funkcja liniowa). Oblicz z definicji f′(x0)f'(x_0) dla f(x)=3x−4f(x) = 3x - 4.

f(x0+h)−f(x0)h=3(x0+h)−4−(3x0−4)h=3hh=3.\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} = \frac{3(x_0 + h) - 4 - (3x_0 - 4)}{h} = \frac{3h}{h} = 3.

Odpowiedź. f′(x0)=3f'(x_0) = 3 w każdym punkcie. Wykres jest prostą, więc każda sieczna pokrywa się z nim samym - nachylenie jest stałe i równe współczynnikowi kierunkowemu.

Pochodne z definicji: x², x³, 1/x i √x

Zamiast liczyć pochodną osobno w każdym punkcie, liczymy ją w dowolnym punkcie x0x_0 - wynik jest wzorem, do którego wystarczy podstawić liczbę.

Przykład 4: f(x)=x2f(x) = x^2.

(x0+h)2−x02h=2x0h+h2h=2x0+h →h→0 2x0.\frac{(x_0 + h)^2 - x_0^2}{h} = \frac{2x_0 h + h^2}{h} = 2x_0 + h \ \xrightarrow{h \to 0}\ 2x_0.

Odpowiedź. f′(x0)=2x0f'(x_0) = 2x_0, np. f′(3)=6f'(3) = 6, f′(−1)=−2f'(-1) = -2, f′(0)=0f'(0) = 0 (w wierzchołku paraboli styczna jest pozioma).

Przykład 5: f(x)=x3f(x) = x^3. Korzystamy ze wzoru (x0+h)3=x03+3x02h+3x0h2+h3(x_0 + h)^3 = x_0^3 + 3x_0^2 h + 3x_0 h^2 + h^3:

(x0+h)3−x03h=3x02h+3x0h2+h3h=3x02+3x0h+h2 →h→0 3x02.\frac{(x_0 + h)^3 - x_0^3}{h} = \frac{3x_0^2 h + 3x_0 h^2 + h^3}{h} = 3x_0^2 + 3x_0 h + h^2 \ \xrightarrow{h \to 0}\ 3x_0^2.

Odpowiedź. f′(x0)=3x02f'(x_0) = 3x_0^2, np. f′(2)=12f'(2) = 12. Zauważ, że f′(0)=0f'(0) = 0, choć x3x^3 jest funkcją rosnącą - styczna w (0, 0)(0,\ 0) jest pozioma, a wykres ją przecina.

Przykład 6: f(x)=1xf(x) = \frac{1}{x}, x0≠0x_0 \neq 0. Sprowadzamy różnicę ułamków do wspólnego mianownika:

1x0+h−1x0h=x0−(x0+h)h⋅x0(x0+h)=−hh⋅x0(x0+h)=−1x0(x0+h) →h→0 −1x02.\frac{\frac{1}{x_0 + h} - \frac{1}{x_0}}{h} = \frac{x_0 - (x_0 + h)}{h \cdot x_0 (x_0 + h)} = \frac{-h}{h \cdot x_0 (x_0 + h)} = \frac{-1}{x_0 (x_0 + h)} \ \xrightarrow{h \to 0}\ -\frac{1}{x_0^2}.

Odpowiedź. f′(x0)=−1x02f'(x_0) = -\frac{1}{x_0^2}, np. f′(2)=−14f'(2) = -\frac{1}{4}. Pochodna jest ujemna w każdym punkcie - hiperbola maleje na każdym z przedziałów (−∞; 0)(-\infty;\ 0) i (0; +∞)(0;\ +\infty).

Przykład 7: f(x)=xf(x) = \sqrt{x}, x0>0x_0 > 0. Mnożymy przez wyrażenie sprzężone, żeby pozbyć się różnicy pierwiastków:

x0+h−x0h=(x0+h)−x0h(x0+h+x0)=1x0+h+x0 →h→0 12x0.\frac{\sqrt{x_0 + h} - \sqrt{x_0}}{h} = \frac{(x_0 + h) - x_0}{h \left(\sqrt{x_0 + h} + \sqrt{x_0}\right)} = \frac{1}{\sqrt{x_0 + h} + \sqrt{x_0}} \ \xrightarrow{h \to 0}\ \frac{1}{2\sqrt{x_0}}.

Odpowiedź. f′(x0)=12x0f'(x_0) = \frac{1}{2\sqrt{x_0}}, np. f′(4)=14f'(4) = \frac{1}{4}. W x0=0x_0 = 0 iloraz hh=1h\frac{\sqrt{h}}{h} = \frac{1}{\sqrt{h}} dąży do +∞+\infty - pochodnej nie ma, a styczna w (0, 0)(0,\ 0) jest pionowa.

Funkcja f(x)Pochodna f′(x₀)Dla jakich x₀Przykład
ax + bawszystkich(3x − 4)′ = 3
x²2x₀wszystkichf′(3) = 6
x³3x₀²wszystkichf′(2) = 12
1/x−1/x₀²x₀ ≠ 0f′(2) = −1/4
√x1/(2√x₀)x₀ > 0f′(4) = 1/4

W następnej lekcji te wyniki uogólnimy do wzorów na pochodną dowolnej potęgi i dowolnego wielomianu - liczenie z definicji za każdym razem nie będzie już potrzebne.

Przykład 8 (druga postać definicji). Oblicz f′(−1)f'(-1) dla f(x)=x3−xf(x) = x^3 - x.

Krok 1. f(−1)=−1+1=0f(-1) = -1 + 1 = 0, więc iloraz ma postać

f(x)−f(−1)x−(−1)=x3−xx+1=x(x−1)(x+1)x+1=x(x−1)dla x≠−1.\frac{f(x) - f(-1)}{x - (-1)} = \frac{x^3 - x}{x + 1} = \frac{x(x - 1)(x + 1)}{x + 1} = x(x - 1) \quad \text{dla } x \neq -1.

Krok 2. f′(−1)=lim⁡x→−1x(x−1)=(−1)(−2)=2f'(-1) = \lim\limits_{x \to -1} x(x - 1) = (-1)(-2) = 2.

Odpowiedź. f′(−1)=2f'(-1) = 2. Licznik udało się rozłożyć na czynniki, więc ta postać była szybsza niż rozwijanie (−1+h)3(-1 + h)^3.

Kiedy pochodna w punkcie nie istnieje

Definicja wymaga, żeby granica ilorazu różnicowego istniała i była skończona. Są trzy typowe sytuacje, w których tak nie jest.

1. Ostrze (załamanie) wykresu. Dla f(x)=∣x∣f(x) = |x| w x0=0x_0 = 0 iloraz różnicowy to ∣h∣h\frac{|h|}{h}. Liczymy granice jednostronne:

lim⁡h→0+∣h∣h=lim⁡h→0+hh=1,lim⁡h→0−∣h∣h=lim⁡h→0−−hh=−1.\lim_{h \to 0^+} \frac{|h|}{h} = \lim_{h \to 0^+} \frac{h}{h} = 1, \qquad \lim_{h \to 0^-} \frac{|h|}{h} = \lim_{h \to 0^-} \frac{-h}{h} = -1.

Granice są różne, więc granica ilorazu nie istnieje i f′(0)f'(0) nie istnieje. Wykres ma w zerze ostry wierzchołek: z prawej nachylenie 11, z lewej −1-1, a jednej stycznej nie ma.

−2−1121230 y = −0,3xy = 0,5x xy
Wykres y = |x| ma w punkcie (0, 0) ostry wierzchołek. Z lewej strony nachylenie wynosi −1, z prawej 1, a przez wierzchołek przechodzi wiele prostych „dotykających" wykresu - żadna nie jest styczną, więc f′(0) nie istnieje.

2. Styczna pionowa. Dla x\sqrt{x} w zerze (przykład 7) iloraz dąży do +∞+\infty. Granica nieskończona nie jest pochodną - styczna istnieje, ale jest pionowa i nie ma współczynnika kierunkowego.

3. Nieciągłość. Jeśli funkcja ma w x0x_0 skok albo dziurę, pochodnej tam nie ma - wynika to z twierdzenia w sekcji „Różniczkowalność a ciągłość” niżej.

Przykład 9 (funkcja sklejana). Zbadaj, czy funkcje

f(x)={x2,x≤24x−4,x>2ig(x)={x2,x≤23x−2,x>2f(x) = \begin{cases} x^2, & x \leq 2 \\ 4x - 4, & x > 2 \end{cases} \qquad \text{i} \qquad g(x) = \begin{cases} x^2, & x \leq 2 \\ 3x - 2, & x > 2 \end{cases}

mają pochodną w punkcie x0=2x_0 = 2.

Krok 1. Ciągłość. Obie są w 22 ciągłe: f(2)=g(2)=4f(2) = g(2) = 4, a prawe kawałki w x=2x = 2 też dają 4⋅2−4=44 \cdot 2 - 4 = 4 i 3⋅2−2=43 \cdot 2 - 2 = 4.

Krok 2. Iloraz lewostronny (dla h<0h < 0 obie funkcje to x2x^2):

lim⁡h→0−(2+h)2−4h=lim⁡h→0−(4+h)=4.\lim_{h \to 0^-} \frac{(2 + h)^2 - 4}{h} = \lim_{h \to 0^-} (4 + h) = 4.

Krok 3. Iloraz prawostronny. Dla ff: 4(2+h)−4−4h=4hh=4\frac{4(2 + h) - 4 - 4}{h} = \frac{4h}{h} = 4. Dla gg: 3(2+h)−2−4h=3hh=3\frac{3(2 + h) - 2 - 4}{h} = \frac{3h}{h} = 3.

Odpowiedź. f′(2)=4f'(2) = 4 istnieje - obie strony dają to samo nachylenie i prosta y=4x−4y = 4x - 4 jest styczną do paraboli w punkcie (2, 4)(2,\ 4). Natomiast g′(2)g'(2) nie istnieje: nachylenie z lewej to 44, z prawej 33, wykres ma załamanie.

123452468100 (2, 4)y = 3x − 2y = 4x − 4 xy
Dwie funkcje sklejane w punkcie (2, 4): parabola y = x² dla x ≤ 2, a dalej prosta y = 4x − 4 (przerywana - sklejenie gładkie, pochodna w 2 istnieje) albo prosta y = 3x − 2 (załamanie - pochodnej w 2 nie ma). Obie funkcje są ciągłe.

Różniczkowalność a ciągłość

Twierdzenie. Jeśli funkcja ff ma pochodną w punkcie x0x_0, to jest w tym punkcie ciągła.

Uzasadnienie. Dla h≠0h \neq 0 zapisujemy przyrost wartości jako iloczyn:

f(x0+h)−f(x0)=f(x0+h)−f(x0)h⋅h →h→0 f′(x0)⋅0=0.f(x_0 + h) - f(x_0) = \frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} \cdot h \ \xrightarrow{h \to 0}\ f'(x_0) \cdot 0 = 0.

Zatem f(x0+h)→f(x0)f(x_0 + h) \to f(x_0), czyli lim⁡x→x0f(x)=f(x0)\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = f(x_0) - to jest dokładnie ciągłość w punkcie.

Twierdzenie odwrotne jest fałszywe. Funkcja ∣x∣|x| jest ciągła w zerze, a pochodnej tam nie ma; tak samo gg z przykładu 9 w punkcie 22. Ciągłość to warunek konieczny różniczkowalności, ale nie wystarczający:

Funkcja i punktciągła?różniczkowalna?
x² w x₀ = 3taktak, f′(3) = 6
|x| w x₀ = 0taknie (ostrze)
√x w x₀ = 0tak (prawostronnie)nie (styczna pionowa)
część całkowita ⌊x⌋ w x₀ = 1nie (skok)nie

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Co to jest pochodna funkcji w punkcie? To granica ilorazu różnicowego f(x0+h)−f(x0)h\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} przy h→0h \to 0, jeśli istnieje i jest skończona. Oznaczamy ją f′(x0)f'(x_0). Jest równa współczynnikowi kierunkowemu stycznej do wykresu w punkcie (x0, f(x0))(x_0,\ f(x_0)).

Jak obliczyć pochodną z definicji? Oblicz f(x0)f(x_0) i f(x0+h)f(x_0 + h), ułóż iloraz f(x0+h)−f(x0)h\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h}, uprość licznik tak, żeby dało się skrócić hh, i dopiero wtedy policz granicę przy h→0h \to 0. Przy pierwiastkach pomnóż przez sprzężenie, przy ułamkach sprowadź do wspólnego mianownika.

Co to jest iloraz różnicowy? To iloraz f(x0+h)−f(x0)h\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} - przyrost wartości funkcji podzielony przez przyrost argumentu. Geometrycznie jest to współczynnik kierunkowy siecznej przechodzącej przez punkty wykresu o odciętych x0x_0 i x0+hx_0 + h.

Jaka jest interpretacja geometryczna pochodnej? Pochodna f′(x0)f'(x_0) to współczynnik kierunkowy stycznej do wykresu funkcji w punkcie (x0, f(x0))(x_0,\ f(x_0)), czyli tangens kąta, jaki styczna tworzy z dodatnią półosią xx. Dodatnia pochodna oznacza, że wykres w tym miejscu się wznosi, ujemna - że opada.

Jaka jest interpretacja fizyczna pochodnej? Jeśli s(t)s(t) to droga przebyta do chwili tt, to s′(t0)s'(t_0) jest prędkością chwilową w chwili t0t_0. Iloraz różnicowy to prędkość średnia w krótkim przedziale czasu, a pochodna - jej granica, gdy przedział się kurczy.

Kiedy funkcja nie ma pochodnej w punkcie? Gdy granica ilorazu różnicowego nie istnieje albo jest nieskończona. Dzieje się tak w ostrzu wykresu (np. ∣x∣|x| w zerze), w punkcie ze styczną pionową (np. x\sqrt{x} w zerze) i w każdym punkcie nieciągłości.

Czy funkcja ciągła jest różniczkowalna? Nie zawsze. Każda funkcja różniczkowalna w punkcie jest w nim ciągła, ale odwrotnie to nie działa: ∣x∣|x| jest ciągła w zerze, a pochodnej tam nie ma.

Ile wynosi pochodna |x| w zerze? Nie istnieje. Iloraz różnicowy ∣h∣h\frac{|h|}{h} jest równy 11 dla h>0h > 0 i −1-1 dla h<0h < 0, więc granice jednostronne są różne. Dla x>0x > 0 pochodna ∣x∣|x| wynosi 11, a dla x<0x < 0 wynosi −1-1.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też