Przejdź do treści

Współczynnik kierunkowy funkcji liniowej - znaczenie i wzór

Klasa 1 liceum i technikum

Współczynnik kierunkowy a - co warto zapamiętać

a>0⇒funkcja rosnąca,a<0⇒malejąca,a=0⇒stałaa > 0 \Rightarrow \text{funkcja rosnąca}, \qquad a < 0 \Rightarrow \text{malejąca}, \qquad a = 0 \Rightarrow \text{stała}

Z dwoˊch punktoˊw: a=y2−y1x2−x1=ΔyΔx\textbf{Z dwóch punktów: }\quad a = \frac{y_2 - y_1}{x_2 - x_1} = \frac{\Delta y}{\Delta x}

Proste roˊwnoległe: a1=a2Proste prostopadłe: a1⋅a2=−1\textbf{Proste równoległe: } a_1 = a_2 \qquad\quad \textbf{Proste prostopadłe: } a_1 \cdot a_2 = -1

Współczynnik kierunkowy steruje nachyleniem

We wzorze f(x)=ax+bf(x) = ax + b to współczynnik kierunkowy aa decyduje, jak bardzo prosta jest nachylona i w którą stronę „idzie”. Wyraz wolny bb jedynie przesuwa prostą w pionie - o kierunku nie mówi nic.

Najważniejszy wniosek dotyczy monotoniczności:

a > 0a < 0a = 0 xy
Trzy proste o wspólnym punkcie. Przy a > 0 prosta rośnie, przy a < 0 maleje, przy a = 0 jest pozioma (funkcja stała).

To zgadza się z tym, co wiemy o monotoniczności: znak aa od razu mówi, czy funkcja liniowa rośnie, czy maleje - bez rysowania wykresu.

Współczynnik a jako tempo zmian

Współczynnik kierunkowy mówi, o ile zmienia się wartość funkcji, gdy argument rośnie o 1. Jeśli a=3a = 3, to przesunięcie o 11 w prawo podnosi wykres o 33 w górę. Jeśli a=−2a = -2, przesunięcie o 11 w prawo obniża wykres o 22.

Ogólnie, gdy argument zmienia się o Δx\Delta x, wartość zmienia się o Δy=a⋅Δx\Delta y = a \cdot \Delta x. Stąd najważniejszy wzór tej lekcji:

a=ΔyΔx=y2−y1x2−x1.a = \frac{\Delta y}{\Delta x} = \frac{y_2 - y_1}{x_2 - x_1}.

ΔxΔy 313 xy
Trójkąt nachylenia: gdy argument rośnie o Δx, wartość rośnie o Δy. Współczynnik a to iloraz Δy przez Δx (tu a = 2 przez 3).

Wyznaczanie wzoru z dwóch punktów

Skoro a=ΔyΔxa = \frac{\Delta y}{\Delta x}, to znając dwa punkty prostej, policzymy współczynnik kierunkowy, a potem wyraz wolny.

Przykład. Wyznacz wzór funkcji liniowej, której wykres przechodzi przez punkty A=(1,3)A = (1, 3) oraz B=(3,7)B = (3, 7).

Krok 1. Liczymy współczynnik kierunkowy:

a=yB−yAxB−xA=7−33−1=42=2.a = \frac{y_B - y_A}{x_B - x_A} = \frac{7 - 3}{3 - 1} = \frac{4}{2} = 2.

Krok 2. Wstawiamy a=2a = 2 i jeden z punktów (np. A=(1,3)A = (1, 3)) do wzoru f(x)=ax+bf(x) = ax + b, aby znaleźć bb:

3=2⋅1+b⟹b=1.3 = 2 \cdot 1 + b \quad\Longrightarrow\quad b = 1.

Krok 3. Zapisujemy wzór: f(x)=2x+1f(x) = 2x + 1. (Sprawdzenie z punktem BB: 2⋅3+1=72 \cdot 3 + 1 = 7 - zgadza się.)

Proste równoległe i prostopadłe

Współczynnik kierunkowy mówi o nachyleniu, więc pozwala szybko porównać dwie proste:

Przykład. Prosta y=2x+5y = 2x + 5 ma współczynnik a1=2a_1 = 2. Prosta do niej równoległa ma też a=2a = 2 (np. y=2x−1y = 2x - 1). Prosta prostopadła ma a2=−12a_2 = -\frac{1}{2} (bo 2⋅(−12)=−12 \cdot (-\tfrac{1}{2}) = -1), np. y=−12x+4y = -\tfrac{1}{2}x + 4.

Najczęstsze pytania

Czy współczynnik kierunkowy to kąt nachylenia prostej? Nie wprost - aa to tangens kąta, jaki prosta tworzy z dodatnią półosią OXOX. Dla a=1a = 1 kąt wynosi 45∘45^\circ, dla a=3a = \sqrt{3} już 60∘60^\circ. Sam współczynnik mówi, o ile zmienia się yy, gdy xx rośnie o 11.

Co oznacza, że aa jest bardzo duże albo bliskie zeru? Im większa wartość bezwzględna aa, tym prosta bardziej stroma. Wartość bliska zeru daje prostą prawie poziomą. Prosta pionowa nie ma współczynnika kierunkowego - nie jest wykresem funkcji.

Dlaczego dla prostych prostopadłych a1⋅a2=−1a_1 \cdot a_2 = -1? Bo obrót o 90∘90^\circ zamienia rolami przyrosty Δx\Delta x i Δy\Delta y i zmienia znak jednego z nich. Praktycznie: prostopadła do prostej o a=2a = 2 ma współczynnik −12-\tfrac{1}{2} - odwracamy ułamek i zmieniamy znak. Warunek nie działa, gdy jedna z prostych jest pozioma, a druga pionowa.

Czy dwie proste o tym samym aa zawsze się pokrywają? Nie - są równoległe. Pokrywają się dopiero wtedy, gdy mają także ten sam wyraz wolny bb. Przy różnych bb nie mają żadnego punktu wspólnego.

Jak wyznaczyć wzór, mając dwa punkty? Najpierw a=y2−y1x2−x1a = \dfrac{y_2 - y_1}{x_2 - x_1}, potem podstawiamy jeden z punktów do y=ax+by = ax + b i wyliczamy bb. Jeśli x1=x2x_1 = x_2, punkty wyznaczają prostą pionową i funkcja liniowa o takim wykresie nie istnieje.

Podsumowanie