Przejdź do treści

Rozwiązywanie układów równań metodą podstawiania

Klasa 1 liceum i technikum

Metoda podstawiania - schemat postępowania

1. Z jednego równania wyznacz jedną niewiadomą (np. y=…y = \ldots).

2. Podstaw otrzymane wyrażenie do drugiego równania - powstanie równanie z jedną niewiadomą.

3. Rozwiąż je, a wynik podstaw do wzoru z kroku 1, by obliczyć drugą niewiadomą.

4. Sprawdź parę (x,y)(x, y) w obu równaniach układu.

Pomysł metody

Układ równań jest trudny, bo niewiadome są dwie. Metoda podstawiania sprowadza go do tego, co już umiemy - do równania z jedną niewiadomą. Pomysł: skoro z jednego równania wiadomo, czemu równa się jedna niewiadoma (wyrażona przez drugą), to można tę wiedzę podstawić do drugiego równania - i jedna niewiadoma znika.

Przykład 1 - krok po kroku

Przykład 1. Rozwiąż układ równań {x+y=152x+3y=38\begin{cases} x + y = 15 \\ 2x + 3y = 38 \end{cases}

Krok 1. Wybieramy równanie i niewiadomą najłatwiejszą do wyznaczenia. W pierwszym równaniu yy stoi „samotnie” (współczynnik 1):

y=15−x.y = 15 - x.

Krok 2. Podstawiamy wyrażenie 15−x15 - x w miejsce yy do drugiego równania:

2x+3(15−x)=38.2x + 3(15 - x) = 38.

Zwróć uwagę: podstawiamy całe wyrażenie w nawiasie. Otrzymaliśmy równanie z jedną niewiadomą.

Krok 3. Rozwiązujemy je:

2x+45−3x=38⟹−x+45=38⟹x=7.2x + 45 - 3x = 38 \quad\Longrightarrow\quad -x + 45 = 38 \quad\Longrightarrow\quad x = 7.

Teraz wracamy do wzoru z kroku 1 i obliczamy yy:

y=15−x=15−7=8.y = 15 - x = 15 - 7 = 8.

Krok 4. Sprawdzamy parę (7,8)(7, 8) w obu równaniach układu:

7+8=15 ✓2⋅7+3⋅8=14+24=38 ✓7 + 8 = 15\ \checkmark \qquad 2 \cdot 7 + 3 \cdot 8 = 14 + 24 = 38\ \checkmark

Odpowiedź: Rozwiązaniem układu jest para x=7x = 7, y=8y = 8. Układ jest oznaczony.

Którą niewiadomą wyznaczyć? Wybieraj wygodnie

Metoda zadziała niezależnie od wyboru, ale rachunki bywają różnie przyjemne. Najwygodniej wyznaczyć niewiadomą, która ma współczynnik 11 lub −1-1 - unikniemy ułamków.

Przykład 2. Rozwiąż układ równań {3x−2y=42x+y=5\begin{cases} 3x - 2y = 4 \\ 2x + y = 5 \end{cases}

Krok 1. W drugim równaniu yy ma współczynnik 1 - wyznaczamy właśnie je:

y=5−2x.y = 5 - 2x.

(Gdybyśmy uparli się na xx z pierwszego równania, dostalibyśmy x=4+2y3x = \tfrac{4 + 2y}{3} - da się, ale po co brnąć w ułamki?)

Krok 2. Podstawiamy do pierwszego równania:

3x−2(5−2x)=4.3x - 2(5 - 2x) = 4.

Krok 3. Rozwiązujemy:

3x−10+4x=4⟹7x=14⟹x=2,3x - 10 + 4x = 4 \quad\Longrightarrow\quad 7x = 14 \quad\Longrightarrow\quad x = 2,

y=5−2⋅2=1.y = 5 - 2 \cdot 2 = 1.

Krok 4. Sprawdzenie: 3⋅2−2⋅1=4 ✓3 \cdot 2 - 2 \cdot 1 = 4\ \checkmark oraz 2⋅2+1=5 ✓2 \cdot 2 + 1 = 5\ \checkmark.

Odpowiedź: x=2x = 2, y=1y = 1.

Najczęstszy błąd: zgubienie nawiasu przy podstawianiu. Podstawiając y=5−2xy = 5 - 2x do wyrażenia −2y-2y, piszemy −2(5−2x)=−10+4x-2(5 - 2x) = -10 + 4x. Zapis bez nawiasu, −2⋅5−2x-2 \cdot 5 - 2x, prowadzi do błędnego wyniku. Całe podstawiane wyrażenie zawsze bierz w nawias.

Gdy wynik nie jest „ładny”

Rozwiązanie układu nie musi być parą liczb całkowitych - i to żaden problem dla metody.

Przykład 3. Rozwiąż układ równań {x+2y=43x−y=1\begin{cases} x + 2y = 4 \\ 3x - y = 1 \end{cases}

Z drugiego równania: y=3x−1y = 3x - 1. Podstawiamy do pierwszego:

x+2(3x−1)=4⟹x+6x−2=4⟹7x=6⟹x=67.x + 2(3x - 1) = 4 \quad\Longrightarrow\quad x + 6x - 2 = 4 \quad\Longrightarrow\quad 7x = 6 \quad\Longrightarrow\quad x = \tfrac{6}{7}.

Obliczamy yy:

y=3⋅67−1=187−77=117.y = 3 \cdot \tfrac{6}{7} - 1 = \tfrac{18}{7} - \tfrac{7}{7} = \tfrac{11}{7}.

Sprawdzenie: 67+2⋅117=67+227=287=4 ✓\tfrac{6}{7} + 2 \cdot \tfrac{11}{7} = \tfrac{6}{7} + \tfrac{22}{7} = \tfrac{28}{7} = 4\ \checkmark oraz 3⋅67−117=18−117=1 ✓3 \cdot \tfrac{6}{7} - \tfrac{11}{7} = \tfrac{18 - 11}{7} = 1\ \checkmark.

Odpowiedź: x=67x = \tfrac{6}{7}, y=117y = \tfrac{11}{7}. Zauważ, że metoda graficzna nie dałaby tu dokładnego wyniku - takiego punktu nie sposób precyzyjnie odczytać z rysunku.

Układ sprzeczny i nieoznaczony w metodzie podstawiania

Co się stanie, gdy układ nie ma dokładnie jednego rozwiązania? Metoda sama to zasygnalizuje - niewiadome znikną całkowicie, a zostanie zdanie prawdziwe albo fałszywe.

Przykład 4. Rozwiąż układ równań {2x+y=34x+2y=7\begin{cases} 2x + y = 3 \\ 4x + 2y = 7 \end{cases}

Z pierwszego równania y=3−2xy = 3 - 2x. Podstawiamy do drugiego:

4x+2(3−2x)=7⟹4x+6−4x=7⟹6=7.4x + 2(3 - 2x) = 7 \quad\Longrightarrow\quad 4x + 6 - 4x = 7 \quad\Longrightarrow\quad 6 = 7.

Niewiadome się zredukowały i zostało zdanie fałszywe - układ jest sprzeczny, nie ma rozwiązań.

Przykład 5. Rozwiąż układ równań {x−3y=22x−6y=4\begin{cases} x - 3y = 2 \\ 2x - 6y = 4 \end{cases}

Z pierwszego równania x=2+3yx = 2 + 3y. Podstawiamy do drugiego:

2(2+3y)−6y=4⟹4+6y−6y=4⟹4=4.2(2 + 3y) - 6y = 4 \quad\Longrightarrow\quad 4 + 6y - 6y = 4 \quad\Longrightarrow\quad 4 = 4.

Zostało zdanie prawdziwe spełnione przez każdą wartość yy - układ jest nieoznaczony. Rozwiązaniami są wszystkie pary postaci (2+3y, y)(2 + 3y,\ y), gdzie yy jest dowolną liczbą rzeczywistą.

Zapamiętaj sygnały: niewiadome znikają i zostaje fałsz (np. 6=76 = 7) - układ sprzeczny; zostaje prawda (np. 4=44 = 4) - układ nieoznaczony.

Najczęstsze pytania

Na czym polega metoda podstawiania? Z jednego równania wyznaczamy jedną niewiadomą (wyrażamy ją przez drugą), a otrzymane wyrażenie podstawiamy do drugiego równania. Powstaje równanie z jedną niewiadomą, które umiemy rozwiązać.

Którą niewiadomą najlepiej wyznaczyć? Tę, która ma współczynnik 11 lub −1-1 - wtedy unikamy ułamków. Jeśli takiej nie ma, metoda nadal działa, tylko rachunki są mniej wygodne (można też rozważyć metodę przeciwnych współczynników).

Czy wynik trzeba sprawdzać? Warto - podstawienie pary do obu równań natychmiast wykrywa błąd rachunkowy. W zadaniach maturalnych sprawdzenie nie jest wymagane, ale chroni przed utratą punktów za pomyłkę.

Przećwicz

Podsumowanie