Przejdź do treści

Twierdzenie Bayesa

Twierdzenie Bayesa

Dla zdarzeń AA i BB o dodatnim prawdopodobieństwie:

P(A∣B)=P(B∣A)⋅P(A)P(B).P(A \mid B) = \frac{P(B \mid A) \cdot P(A)}{P(B)}.

Gdy mianownik trzeba rozpisać (wzór na prawdopodobieństwo całkowite):

P(B)=P(B∣A)⋅P(A)+P(B∣A′)⋅P(A′).P(B) = P(B \mid A) \cdot P(A) + P(B \mid A') \cdot P(A').

Co mówi twierdzenie

Zapis P(A∣B)P(A \mid B) oznacza prawdopodobieństwo zdarzenia AA pod warunkiem, że zaszło BB. Twierdzenie Bayesa pozwala odwrócić warunek: jeśli znamy P(B∣A)P(B \mid A), umiemy policzyć P(A∣B)P(A \mid B).

To brzmi technicznie, ale odpowiada na pytanie, które zadajemy codziennie. Test wykrywa chorobę w 99%99\% przypadków - to P(wynik dodatni∣choroba)P(\text{wynik dodatni} \mid \text{choroba}). Pacjenta interesuje jednak coś zupełnie innego: P(choroba∣wynik dodatni)P(\text{choroba} \mid \text{wynik dodatni}). To nie jest ta sama liczba i różnica bywa dramatyczna.

Dowód

Pokaż dowódUkryj dowód

Krok 1. Definicja prawdopodobieństwa warunkowego. Dla P(B)>0P(B) > 0:

P(A∣B)=P(A∩B)P(B).P(A \mid B) = \frac{P(A \cap B)}{P(B)}.

Krok 2. To samo dla odwrotnego warunku. Dla P(A)>0P(A) > 0:

P(B∣A)=P(A∩B)P(A).P(B \mid A) = \frac{P(A \cap B)}{P(A)}.

Krok 3. Wyznaczamy część wspólną z drugiego wzoru.

P(A∩B)=P(B∣A)⋅P(A).P(A \cap B) = P(B \mid A) \cdot P(A).

Krok 4. Wstawiamy do pierwszego wzoru.

P(A∣B)=P(B∣A)⋅P(A)P(B).■P(A \mid B) = \frac{P(B \mid A) \cdot P(A)}{P(B)}. \qquad \blacksquare

Cały dowód to jedno podstawienie - twierdzenie Bayesa jest w istocie zapisem tej samej wielkości P(A∩B)P(A \cap B) na dwa sposoby. Trudność tego twierdzenia leży nie w dowodzie, lecz w stosowaniu.

Przykład - test na rzadką chorobę

Dane. Choroba występuje u 1%1\% populacji. Test wykrywa ją u chorego w 99%99\% przypadków (czułość), ale u osoby zdrowej daje fałszywy alarm w 5%5\% przypadków.

Pytanie. Twój wynik jest dodatni. Jakie jest prawdopodobieństwo, że naprawdę jesteś chory?

Krok 1. Oznaczenia. Niech CC - „osoba jest chora”, DD - „test dał wynik dodatni”. Dane:

P(C)=0,01,P(D∣C)=0,99,P(D∣C′)=0,05.P(C) = 0{,}01, \qquad P(D \mid C) = 0{,}99, \qquad P(D \mid C') = 0{,}05.

Krok 2. Prawdopodobieństwo dodatniego wyniku (wzór na prawdopodobieństwo całkowite):

P(D)=0,99⋅0,01+0,05⋅0,99=0,0099+0,0495=0,0594.P(D) = 0{,}99 \cdot 0{,}01 + 0{,}05 \cdot 0{,}99 = 0{,}0099 + 0{,}0495 = 0{,}0594.

Krok 3. Twierdzenie Bayesa.

P(C∣D)=0,99⋅0,010,0594=0,00990,0594=16≈16,7%.P(C \mid D) = \frac{0{,}99 \cdot 0{,}01}{0{,}0594} = \frac{0{,}0099}{0{,}0594} = \frac{1}{6} \approx 16{,}7\%.

Odpowiedź. Mimo „9999-procentowego” testu szansa na chorobę wynosi tylko około 17%17\%.

Dlaczego to tak zaskakuje

Rachunek staje się oczywisty, gdy zamiast procentów policzymy ludzi. Wyobraźmy sobie 10 00010\,000 osób:

Dodatni wynik dostaje więc 99+495=59499 + 495 = 594 osób, ale tylko 9999 z nich jest chorych:

99594=16.\frac{99}{594} = \frac{1}{6}.

Zdrowych jest tak wielu, że nawet niewielki odsetek pomyłek daje więcej fałszywych alarmów niż prawdziwych wykryć. To jest sedno twierdzenia Bayesa: wynik testu trzeba ważyć częstością choroby, a nie samą jakością testu.

Zmieńmy jeden parametr: gdyby chorobę miało 10%10\% populacji (a nie 1%1\%), to samo obliczenie dałoby

P(C∣D)=0,99⋅0,10,99⋅0,1+0,05⋅0,9=0,0990,144≈68,8%.P(C \mid D) = \frac{0{,}99 \cdot 0{,}1}{0{,}99 \cdot 0{,}1 + 0{,}05 \cdot 0{,}9} = \frac{0{,}099}{0{,}144} \approx 68{,}8\%.

Ten sam test, zupełnie inny wniosek - bo zmieniło się prawdopodobieństwo wstępne.

Częsty błąd - odwracanie warunku

Mylenie P(D∣C)P(D \mid C) z P(C∣D)P(C \mid D) ma własną nazwę: błąd prokuratora. W sądzie brzmi tak: „prawdopodobieństwo, że ślad DNA pasuje do przypadkowej osoby, wynosi jeden na milion, więc prawdopodobieństwo niewinności oskarżonego to jeden na milion”. To rozumowanie jest błędne - pomija liczbę osób, które w ogóle mogły zostać sprawdzone.

Prosty test na to, czy warunki są zamienne: prawdopodobieństwo, że ktoś jest wysoki, skoro jest koszykarzem, jest bardzo duże. Prawdopodobieństwo, że ktoś jest koszykarzem, skoro jest wysoki - znikome.

Po co to komu

Kto i kiedy

Twierdzenie pochodzi z pracy Thomasa Bayesa, angielskiego duchownego i matematyka, wydanej pośmiertnie w 1763 roku przez Richarda Price’a. Ogólną postać i zastosowania rozwinął niezależnie Pierre-Simon Laplace pod koniec XVIII wieku.

Przez większą część XX wieku podejście bayesowskie było w statystyce marginalizowane; wróciło z impetem wraz z komputerami, bo dopiero one pozwoliły liczyć skomplikowane modele bayesowskie numerycznie.

Najczęstsze pytania

Czym różni się P(A∣B)P(A \mid B) od P(B∣A)P(B \mid A)? Wszystkim. Pierwsze pyta o AA, gdy wiemy o BB; drugie odwrotnie. Twierdzenie Bayesa podaje przelicznik między nimi i mówi wprost, że są równe tylko wtedy, gdy P(A)=P(B)P(A) = P(B).

Co to jest prawdopodobieństwo a priori i a posteriori? A priori (P(A)P(A)) to nasza ocena przed zobaczeniem danych, a posteriori (P(A∣B)P(A \mid B)) - po. Twierdzenie Bayesa opisuje przejście od jednego do drugiego.

Dlaczego dodatni wynik dobrego testu daje tak małą pewność? Bo choroba jest rzadka. Osób zdrowych jest tak wiele, że nawet 5%5\% pomyłek daje więcej fałszywych alarmów niż jest prawdziwych chorych. Dlatego testy przesiewowe powtarza się innym, niezależnym badaniem.

Czy to jest w programie szkoły średniej? Prawdopodobieństwo warunkowe i wzór na prawdopodobieństwo całkowite - tak, na poziomie rozszerzonym. Sam wzór Bayesa bywa pomijany, choć jest jedynie krokiem dalej.

Jaki jest związek z problemem Monty Halla? Bezpośredni - problem Monty Halla to zadanie, w którym otwarcie drzwi przez prowadzącego jest właśnie nową informacją, a twierdzenie Bayesa mówi, jak zaktualizować szanse.

Podsumowanie