Przejdź do treści

Ekstrema lokalne funkcji - jak je wyznaczyć za pomocą pochodnej

Klasa 3 liceum i technikum

Ekstrema lokalne - najważniejsze fakty

Warunek konieczny (funkcja różniczkowalna w x0x_0):

f ma ekstremum lokalne w x0  ⟹  f′(x0)=0f \text{ ma ekstremum lokalne w } x_0 \implies f'(x_0) = 0

Warunek wystarczający - pochodna zmienia znak w x0x_0:

f′ ⁣: + → −⇒maksimum lokalnef′ ⁣: − → +⇒minimum lokalnef'\colon \ + \ \to \ - \quad \Rightarrow \quad \text{maksimum lokalne} \qquad\qquad f'\colon \ - \ \to \ + \quad \Rightarrow \quad \text{minimum lokalne}

Brak zmiany znaku (np. f(x)=x3f(x) = x^3 w zerze) - brak ekstremum, mimo że f′(x0)=0f'(x_0) = 0.

Ekstremum może też leżeć w punkcie, w którym pochodna nie istnieje (np. ∣x∣|x| w zerze).

Funkcja ff ma w punkcie x0x_0 maksimum lokalne, jeśli istnieje otoczenie tego punktu zawarte w dziedzinie, w którym żadna wartość funkcji nie jest większa od f(x0)f(x_0); minimum lokalne - jeśli żadna nie jest mniejsza. Maksima i minima lokalne to razem ekstrema lokalne. Za pomocą pochodnej znajdujemy je tak: szukamy miejsc zerowych f′f' i sprawdzamy, czy pochodna zmienia w nich znak.

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej - pochodna a monotoniczność - z tabeli znaków pochodnej odczytywaliśmy, gdzie funkcja rośnie, a gdzie maleje. Ekstrema leżą dokładnie na granicach tych przedziałów: tam, gdzie wzrost przechodzi w spadek, albo odwrotnie.

Maksimum i minimum lokalne - co to znaczy

Słowo „lokalne” jest tu najważniejsze. Maksimum lokalne nie musi być największą wartością funkcji - wystarczy, że jest największe w pobliżu punktu x0x_0, czyli w jakimś (może bardzo małym) przedziale (x0−δ; x0+δ)(x_0 - \delta;\ x_0 + \delta).

−1123−112450 y = 3maksimum lokalneminimum lokalnef(x) > 3 xy
Funkcja f(x) = x³ − 3x² + 3: maksimum lokalne f(0) = 3 i minimum lokalne f(2) = −1. Maksimum jest „lokalne", bo dla x > 3 funkcja przyjmuje wartości większe niż 3.

Na rysunku funkcja f(x)=x3−3x2+3f(x) = x^3 - 3x^2 + 3 ma w x=0x = 0 maksimum lokalne równe 33: w pobliżu zera wszystkie wartości są mniejsze niż 33. Ale już f(3,2)≈5,05f(3{,}2) \approx 5{,}05, więc 33 nie jest największą wartością funkcji - największej wartości ta funkcja w ogóle nie ma, bo dla dużych xx rośnie bez ograniczenia. Podobnie minimum lokalne f(2)=−1f(2) = -1 nie jest wartością najmniejszą.

Zapis formalny (dla maksimum):

∃ δ>0  ∀x∈(x0−δ; x0+δ) ⁣: f(x)≤f(x0)\exists\, \delta > 0 \ \ \forall x \in (x_0 - \delta;\ x_0 + \delta) \colon \ f(x) \leq f(x_0)

Dla minimum nierówność jest odwrócona: f(x)≥f(x0)f(x) \geq f(x_0). Mówimy, że funkcja osiąga maksimum lokalne w punkcie x0x_0, a liczba f(x0)f(x_0) to wartość tego maksimum. W odpowiedzi podajemy jedno i drugie: „maksimum lokalne w x=0x = 0, równe 33”.

W polskiej szkole otoczenie punktu musi być zawarte w dziedzinie. Dlatego w końcu dziedziny (np. w x=0x = 0 dla x\sqrt{x}) ekstremum lokalnego nie ma - nawet jeśli funkcja przyjmuje tam swoją najmniejszą wartość. Wartościami na końcach przedziałów zajmiemy się w następnej lekcji.

Warunek konieczny - pochodna równa zero

W punkcie maksimum lokalnego styczna do gładkiego wykresu jest pozioma: gdyby była nachylona w górę, na prawo od x0x_0 wartości byłyby większe, a gdyby w dół - na lewo. Mówi o tym twierdzenie Fermata o ekstremum:

Jeśli funkcja ff ma ekstremum lokalne w punkcie x0x_0 i jest w nim różniczkowalna, to f′(x0)=0f'(x_0) = 0.

Uzasadnienie dla maksimum: dla małych h>0h > 0 mamy f(x0+h)≤f(x0)f(x_0 + h) \leq f(x_0), więc iloraz różnicowy f(x0+h)−f(x0)h\frac{f(x_0 + h) - f(x_0)}{h} jest ≤0\leq 0, a jego granica (pochodna prawostronna) też jest ≤0\leq 0. Dla h<0h < 0 licznik jest ≤0\leq 0, mianownik ujemny, więc iloraz jest ≥0\geq 0 i pochodna lewostronna jest ≥0\geq 0. Obie są równe f′(x0)f'(x_0), zatem f′(x0)=0f'(x_0) = 0.

Punkty, w których f′(x)=0f'(x) = 0, nazywamy punktami krytycznymi (albo stacjonarnymi). To kandydaci na ekstrema - i tylko kandydaci, bo twierdzenie działa w jedną stronę.

Kontrprzykład: funkcja x³

−11−2−1120 f′(0) = 0 xy
Funkcja y = x³: pochodna 3x² zeruje się w x = 0 (styczna pozioma), ale nie zmienia znaku - funkcja rośnie i ekstremum nie ma.

Dla f(x)=x3f(x) = x^3 pochodna f′(x)=3x2f'(x) = 3x^2 zeruje się w x=0x = 0, a mimo to ekstremum nie ma: f(x)<0f(x) < 0 dla x<0x < 0 i f(x)>0f(x) > 0 dla x>0x > 0, więc w każdym otoczeniu zera są wartości i większe, i mniejsze od f(0)=0f(0) = 0. Pochodna jest dodatnia po obu stronach zera - funkcja rośnie „przez” punkt krytyczny, tylko na chwilę się spłaszcza.

Wniosek: samo f′(x0)=0f'(x_0) = 0 nie wystarcza. Trzeba sprawdzić, co pochodna robi wokół punktu x0x_0.

Warunek wystarczający - zmiana znaku pochodnej

Z poprzedniej lekcji wiemy, że znak pochodnej mówi, czy funkcja rośnie, czy maleje. Jeśli funkcja najpierw rośnie, a potem maleje, to w punkcie przejścia ma maksimum. Stąd:

Jeśli f′(x0)=0f'(x_0) = 0 i pochodna zmienia znak w punkcie x0x_0, to ff ma w x0x_0 ekstremum lokalne: maksimum przy zmianie z ++ na −-, minimum przy zmianie z −- na ++.

Znak f′ na lewo od x₀Znak f′ na prawo od x₀Zachowanie funkcjiW punkcie x₀
+−↗ potem ↘maksimum lokalne
−+↘ potem ↗minimum lokalne
++↗ i dalej ↗brak ekstremum
−−↘ i dalej ↘brak ekstremum

Twierdzenie działa także w punkcie, w którym pochodna nie istnieje, o ile funkcja jest w nim ciągła - liczy się zmiana znaku f′f' wokół punktu.

W praktyce znaku nie trzeba sprawdzać w każdym punkcie: wystarczy rozłożyć pochodną na czynniki. Przy pierwiastku jednokrotnym (czynnik (x−x0)(x - x_0) w pierwszej potędze) pochodna zmienia znak, przy pierwiastku podwójnym ((x−x0)2(x - x_0)^2) - nie zmienia. Ogólnie: zmiana znaku następuje przy pierwiastkach krotności nieparzystej.

Ekstremum bez pochodnej

Twierdzenie Fermata zakłada, że pochodna w x0x_0 istnieje. Gdy jej nie ma, ekstremum nadal może być. Najprostszy przykład to f(x)=∣x∣f(x) = |x|: f(0)=0f(0) = 0, a wszystkie inne wartości są dodatnie, więc w zerze jest minimum - choć wykres ma tam ostry „dziubek” i pochodnej brak (z lewej nachylenie −1-1, z prawej +1+1).

−3−2−112312350 minminmax xy
Funkcja f(x) = |x² − 4|: w x = −2 i x = 2 są minima lokalne, choć pochodna tam nie istnieje (ostre załamanie). W x = 0 jest maksimum lokalne, a pochodna jest równa 0.

Bogatszy przykład to f(x)=∣x2−4∣f(x) = |x^2 - 4|. W punktach x=−2x = -2 i x=2x = 2 wartość jest równa 00, a wszędzie indziej - dodatnia, więc są tam minima lokalne, chociaż pochodna nie istnieje (pochodne jednostronne w x=2x = 2 to −4-4 i 44). Między nimi, dla −2<x<2-2 < x < 2, funkcja ma wzór 4−x24 - x^2, a jego pochodna −2x-2x zmienia znak z ++ na −- w zerze: maksimum lokalne f(0)=4f(0) = 4.

Dlatego pełna lista kandydatów na ekstrema to: punkty, w których f′(x)=0f'(x) = 0, oraz punkty dziedziny, w których pochodna nie istnieje. W zadaniach z wielomianami i funkcjami wymiernymi pochodna istnieje w całej dziedzinie, więc zostają same miejsca zerowe f′f'.

Jak wyznaczyć ekstrema funkcji - schemat

  1. Dziedzina funkcji (przy funkcji wymiernej - wyłączone miejsca zerowe mianownika).
  2. Pochodna f′(x)f'(x) - uproszczona i rozłożona na czynniki.
  3. Punkty krytyczne: rozwiązujemy f′(x)=0f'(x) = 0 i zostawiamy tylko rozwiązania z dziedziny.
  4. Znak pochodnej wokół każdego punktu krytycznego - najlepiej w tabeli razem z punktami wyłączonymi z dziedziny.
  5. Wnioski: zmiana +→−+ \to - to maksimum, −→+- \to + to minimum, brak zmiany - brak ekstremum.
  6. Wartości ekstremów: f(x0)f(x_0) liczymy z wzoru funkcji, nie pochodnej.

Przykład 1. Wyznacz ekstrema lokalne funkcji f(x)=−x3+6x2−9x+3f(x) = -x^3 + 6x^2 - 9x + 3.

Krok 1. Dziedzina: R\mathbb{R} (wielomian).

Krok 2. Pochodna:

f′(x)=−3x2+12x−9=−3(x2−4x+3)=−3(x−1)(x−3)f'(x) = -3x^2 + 12x - 9 = -3(x^2 - 4x + 3) = -3(x - 1)(x - 3)

Krok 3. f′(x)=0f'(x) = 0 dla x=1x = 1 lub x=3x = 3.

Krok 4. Pochodna to parabola o ramionach skierowanych w dół, więc jest ujemna na zewnątrz przedziału (1; 3)(1;\ 3) i dodatnia w jego środku. Kontrola: f′(0)=−9<0f'(0) = -9 < 0, f′(2)=3>0f'(2) = 3 > 0, f′(4)=−9<0f'(4) = -9 < 0.

x(−∞; 1)1(1; 3)3(3; +∞)
f′(x)−0+0−
f(x)↘min↗max↘

Krok 5. W x=1x = 1 znak zmienia się z −- na ++ (minimum), w x=3x = 3 z ++ na −- (maksimum).

Krok 6. f(1)=−1+6−9+3=−1f(1) = -1 + 6 - 9 + 3 = -1,  f(3)=−27+54−27+3=3\ f(3) = -27 + 54 - 27 + 3 = 3.

Odpowiedź. Minimum lokalne w x=1x = 1 równe −1-1, maksimum lokalne w x=3x = 3 równe 33.

Przykład 2. Wyznacz ekstrema lokalne funkcji f(x)=x4−4x3+10f(x) = x^4 - 4x^3 + 10.

Krok 1. Dziedzina: R\mathbb{R}.

Krok 2. f′(x)=4x3−12x2=4x2(x−3)f'(x) = 4x^3 - 12x^2 = 4x^2(x - 3).

Krok 3. f′(x)=0f'(x) = 0 dla x=0x = 0 (pierwiastek podwójny) lub x=3x = 3.

Krok 4. Czynnik 4x24x^2 jest nieujemny, więc znak pochodnej to znak (x−3)(x - 3) - z wyjątkiem samego zera, gdzie pochodna jest równa 00. Kontrola: f′(−1)=−16f'(-1) = -16, f′(1)=−8f'(1) = -8, f′(4)=64f'(4) = 64.

x(−∞; 0)0(0; 3)3(3; +∞)
f′(x)−0−0+
f(x)↘brak ekstremum↘min↗

Krok 5. W zerze pochodna się zeruje, ale znaku nie zmienia - tak jak dla x3x^3, funkcja tylko na chwilę ma poziomą styczną. W x=3x = 3 znak zmienia się z −- na ++.

Krok 6. f(3)=81−108+10=−17f(3) = 81 - 108 + 10 = -17.

Odpowiedź. Funkcja ma jedno ekstremum: minimum lokalne w x=3x = 3 równe −17-17.

Przykład 3. Wyznacz ekstrema lokalne funkcji f(x)=2xx2+1f(x) = \dfrac{2x}{x^2 + 1}.

Krok 1. Mianownik x2+1x^2 + 1 jest zawsze dodatni, więc Df=RD_f = \mathbb{R}.

Krok 2. Pochodna ilorazu:

f′(x)=2(x2+1)−2x⋅2x(x2+1)2=2−2x2(x2+1)2=−2(x−1)(x+1)(x2+1)2f'(x) = \frac{2(x^2 + 1) - 2x \cdot 2x}{(x^2 + 1)^2} = \frac{2 - 2x^2}{(x^2 + 1)^2} = \frac{-2(x - 1)(x + 1)}{(x^2 + 1)^2}

Krok 3. Ułamek zeruje się, gdy zeruje się licznik: x=−1x = -1 lub x=1x = 1.

Krok 4. Mianownik jest dodatni, więc znak f′f' to znak licznika 2−2x22 - 2x^2: ujemny dla ∣x∣>1|x| > 1, dodatni dla ∣x∣<1|x| < 1. Kontrola: f′(−2)=−625f'(-2) = -\frac{6}{25}, f′(0)=2f'(0) = 2, f′(2)=−625f'(2) = -\frac{6}{25}.

x(−∞; −1)−1(−1; 1)1(1; +∞)
f′(x)−0+0−
f(x)↘min↗max↘

Krok 5 i 6. Minimum w x=−1x = -1: f(−1)=−22=−1f(-1) = \frac{-2}{2} = -1. Maksimum w x=1x = 1: f(1)=22=1f(1) = \frac{2}{2} = 1.

Odpowiedź. Minimum lokalne f(−1)=−1f(-1) = -1, maksimum lokalne f(1)=1f(1) = 1.

−4−3−2−11234−110 (−1, −1)(1, 1) xy
Funkcja f(x) = 2x/(x² + 1): minimum lokalne f(−1) = −1 i maksimum lokalne f(1) = 1. Dla dużych |x| wykres zbliża się do osi x.

Przy funkcji wymiernej z miejscami zerowymi mianownika te punkty też wpisujemy do tabeli (z adnotacją „poza dziedziną”), bo pochodna może zmienić znak po drugiej stronie „dziury” w dziedzinie. Taki przypadek pokazuje zadanie o ekstremach funkcji wymiernej - tam minimum lokalne wychodzi większe od maksimum lokalnego.

Ekstremum w danym punkcie - zadania z parametrem

Częsty typ zadania: „dla jakiej wartości parametru funkcja ma ekstremum w punkcie x0x_0?”. Warunek konieczny daje równanie f′(x0)=0f'(x_0) = 0, z którego wyliczamy parametr. Potem trzeba sprawdzić warunek wystarczający - bez tego rozwiązanie jest niepełne, a czasem błędne.

Przykład 4. Dla jakiej wartości aa funkcja f(x)=x3+ax2−9x+1f(x) = x^3 + ax^2 - 9x + 1 ma ekstremum lokalne w punkcie x=−3x = -3? Jakie to ekstremum?

Krok 1. Warunek konieczny. f′(x)=3x2+2ax−9f'(x) = 3x^2 + 2ax - 9, więc

f′(−3)=27−6a−9=18−6a=0  ⟺  a=3f'(-3) = 27 - 6a - 9 = 18 - 6a = 0 \iff a = 3

Krok 2. Warunek wystarczający. Dla a=3a = 3:

f′(x)=3x2+6x−9=3(x+3)(x−1)f'(x) = 3x^2 + 6x - 9 = 3(x + 3)(x - 1)

Pierwiastek −3-3 jest jednokrotny, a parabola f′f' ma ramiona w górę: na lewo od −3-3 pochodna jest dodatnia, na prawo (aż do 11) ujemna. Zmiana +→−+ \to - oznacza maksimum.

Krok 3. Wartość. f(−3)=−27+27+27+1=28f(-3) = -27 + 27 + 27 + 1 = 28.

Odpowiedź. a=3a = 3; wtedy w x=−3x = -3 jest maksimum lokalne równe 2828 (a przy okazji w x=1x = 1 minimum lokalne f(1)=−4f(1) = -4).

Przykład 5 (pułapka). Dla jakiej wartości aa funkcja f(x)=x3−ax2+12xf(x) = x^3 - ax^2 + 12x ma ekstremum lokalne w punkcie x=2x = 2?

Krok 1. f′(x)=3x2−2ax+12f'(x) = 3x^2 - 2ax + 12, a f′(2)=12−4a+12=24−4a=0f'(2) = 12 - 4a + 12 = 24 - 4a = 0 daje a=6a = 6.

Krok 2. Dla a=6a = 6: f′(x)=3x2−12x+12=3(x−2)2≥0f'(x) = 3x^2 - 12x + 12 = 3(x - 2)^2 \geq 0. Pochodna nie zmienia znaku w x=2x = 2 - funkcja jest rosnąca w całym R\mathbb{R}.

Odpowiedź. Takiej wartości aa nie ma. Jedyny kandydat a=6a = 6 odpada w warunku wystarczającym - kto poprzestał na f′(2)=0f'(2) = 0, podałby błędną odpowiedź a=6a = 6.

Ekstremum lokalne a wartość największa

Ekstremum lokalne opisuje zachowanie funkcji w pobliżu punktu, a wartość największa i najmniejsza - na całym zbiorze. To dwa różne pojęcia:

FunkcjaEkstrema lokalneWartość największa w DWartość najmniejsza w D
x³ − 3x² + 3max 3, min −1brakbrak
x⁴ − 4x³ + 10min −17brak−17
2x/(x² + 1)min −1, max 11−1
x³brakbrakbrak

Wielomian trzeciego stopnia nigdy nie ma wartości największej ani najmniejszej w R\mathbb{R} - dąży do +∞+\infty z jednej strony i do −∞-\infty z drugiej. Natomiast w przedziale domkniętym największa i najmniejsza wartość istnieją zawsze i mogą leżeć na końcach przedziału, a nie w ekstremach. Jak je znaleźć, pokazuje następna lekcja: największa i najmniejsza wartość funkcji.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak wyznaczyć ekstrema funkcji? Oblicz pochodną, rozwiąż równanie f′(x)=0f'(x) = 0 i zbadaj znak pochodnej wokół każdego rozwiązania. Zmiana znaku z plusa na minus oznacza maksimum lokalne, z minusa na plus - minimum. Wartość ekstremum to f(x0)f(x_0) obliczone ze wzoru funkcji.

Co to jest ekstremum lokalne funkcji? To wspólna nazwa maksimum i minimum lokalnego. Funkcja ma maksimum lokalne w x0x_0, gdy w pewnym otoczeniu tego punktu żadna wartość nie przekracza f(x0)f(x_0), a minimum - gdy żadna nie jest mniejsza od f(x0)f(x_0).

Czy jeśli pochodna jest równa zero, to funkcja ma ekstremum? Nie zawsze. f′(x0)=0f'(x_0) = 0 to warunek konieczny, ale nie wystarczający: funkcja f(x)=x3f(x) = x^3 ma f′(0)=0f'(0) = 0, a ekstremum w zerze nie ma, bo pochodna nie zmienia znaku. Ekstremum jest dopiero wtedy, gdy pochodna zmienia znak.

Jaki jest warunek konieczny i wystarczający istnienia ekstremum? Warunek konieczny: jeśli funkcja różniczkowalna ma ekstremum w x0x_0, to f′(x0)=0f'(x_0) = 0. Warunek wystarczający: jeśli pochodna zmienia znak w x0x_0, to funkcja ma tam ekstremum - maksimum przy zmianie z ++ na −-, minimum przy zmianie z −- na ++.

Jak sprawdzić, czy to maksimum, czy minimum? Sprawdź znak pochodnej tuż przed punktem i tuż za nim (np. podstawiając wygodne liczby albo odczytując znak z rozkładu na czynniki). Jeśli funkcja najpierw rośnie, a potem maleje, jest maksimum; jeśli najpierw maleje, a potem rośnie - minimum.

Czy funkcja może mieć ekstremum, gdy nie ma pochodnej? Tak. Funkcja f(x)=∣x∣f(x) = |x| ma minimum w zerze, choć pochodna tam nie istnieje. Dlatego kandydatami na ekstrema są nie tylko miejsca zerowe pochodnej, ale też punkty dziedziny, w których pochodna nie istnieje.

Czym się różni maksimum lokalne od wartości największej? Maksimum lokalne jest największe tylko w pobliżu punktu, a wartość największa - w całym rozważanym zbiorze. Funkcja x3−3x2+3x^3 - 3x^2 + 3 ma maksimum lokalne równe 33, ale już f(4)=19f(4) = 19, więc 33 nie jest jej wartością największą.

Ile ekstremów może mieć wielomian trzeciego stopnia? Dwa albo żadnego. Pochodna jest funkcją kwadratową: przy Δ>0\Delta > 0 ma dwa pierwiastki jednokrotne (maksimum i minimum), a przy Δ≤0\Delta \leq 0 nie zmienia znaku i ekstremów nie ma.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też