Przejdź do treści

Dodawanie i odejmowanie wyrażeń wymiernych krok po kroku

Klasa 3 liceum i technikum

Dodawanie i odejmowanie wyrażeń wymiernych

Ten sam mianownik - dodajemy (odejmujemy) liczniki:

AQ±BQ=A±BQ\frac{A}{Q} \pm \frac{B}{Q} = \frac{A \pm B}{Q}

Różne mianowniki - sprowadzamy do wspólnego:

AP+BQ=A⋅Q+B⋅PP⋅Q\frac{A}{P} + \frac{B}{Q} = \frac{A \cdot Q + B \cdot P}{P \cdot Q}

Najprostszy wspólny mianownik = NWW mianowników: rozkładamy je na czynniki i bierzemy każdy czynnik w najwyższej potędze, w jakiej występuje.

Dodawanie i odejmowanie wyrażeń wymiernych polega na sprowadzeniu ułamków do wspólnego mianownika - najlepiej najmniejszej wspólnej wielokrotności (NWW) mianowników rozłożonych na czynniki - a potem dodaniu lub odjęciu liczników przy niezmienionym mianowniku. Dziedziną wyniku jest część wspólna dziedzin wszystkich składników.

To dokładnie ten sam mechanizm co przy ułamkach zwykłych. Lekcja zakłada, że znasz pojęcie wyrażenia wymiernego, jego dziedzinę i skracanie.

Analogia z ułamkami zwykłymi

Przy 16+34\frac{1}{6} + \frac{3}{4} nie mnożymy mianowników (6⋅4=246 \cdot 4 = 24), tylko szukamy NWW⁡(6,4)=12\operatorname{NWW}(6, 4) = 12: rozkładamy 6=2⋅36 = 2 \cdot 3, 4=224 = 2^2 i bierzemy 22⋅32^2 \cdot 3.

16+34=212+912=1112\frac{1}{6} + \frac{3}{4} = \frac{2}{12} + \frac{9}{12} = \frac{11}{12}

Z wyrażeniami wymiernymi jest identycznie - rolę liczb pierwszych grają czynniki liniowe (i kwadratowe bez pierwiastków).

MianownikiRozkład na czynnikiWspólny mianownik (NWW)
6 i 42 · 3 oraz 2²2² · 3 = 12
x − 1 i x + 2bez wspólnych czynników(x − 1)(x + 2)
x² − 4 i x² + 2x(x − 2)(x + 2) oraz x(x + 2)x(x − 2)(x + 2)
x² − 2x + 1 i x² − x(x − 1)² oraz x(x − 1)x(x − 1)²
x − 2 i 2 − x2 − x = −(x − 2)x − 2 (wystarczy zmienić znak)

Ułamki o tym samym mianowniku

Przykład 1. Oblicz 2x+1x−3−x+4x−3\dfrac{2x + 1}{x - 3} - \dfrac{x + 4}{x - 3}.

Krok 1. Dziedzina. x≠3x \neq 3.

Krok 2. Odejmujemy liczniki, biorąc odejmowany licznik w nawias:

(2x+1)−(x+4)x−3=2x+1−x−4x−3=x−3x−3\frac{(2x + 1) - (x + 4)}{x - 3} = \frac{2x + 1 - x - 4}{x - 3} = \frac{x - 3}{x - 3}

Odpowiedź. 11 dla x≠3x \neq 3. Bez nawiasu wyszłoby 2x+1−x+4=x+52x + 1 - x + 4 = x + 5 - to najczęstszy błąd całego działu.

Mianowniki bez wspólnych czynników

Gdy mianowniki nie mają wspólnego czynnika, wspólnym mianownikiem jest ich iloczyn - każdy ułamek rozszerzamy przez mianownik drugiego.

Przykład 2. Oblicz 2x−1+3x+2\dfrac{2}{x - 1} + \dfrac{3}{x + 2}.

Krok 1. Dziedzina. x≠1x \neq 1 i x≠−2x \neq -2.

Krok 2. Rozszerzamy.

2(x+2)(x−1)(x+2)+3(x−1)(x−1)(x+2)=2x+4+3x−3(x−1)(x+2)\frac{2(x + 2)}{(x - 1)(x + 2)} + \frac{3(x - 1)}{(x - 1)(x + 2)} = \frac{2x + 4 + 3x - 3}{(x - 1)(x + 2)}

Odpowiedź. 5x+1(x−1)(x+2)\dfrac{5x + 1}{(x - 1)(x + 2)} dla x∈R∖{−2, 1}x \in \mathbb{R} \setminus \{-2,\ 1\}.

Mianownika nie wymnażamy - postać iloczynowa przyda się, gdyby trzeba było coś skrócić albo rozwiązać równanie czy nierówność wymierną.

Wspólny mianownik jako NWW mianowników

Gdy mianowniki mają wspólne czynniki, iloczyn mianowników też zadziała, ale da wyrażenie niepotrzebnie duże, które trzeba będzie potem skracać. Szybciej działa schemat:

  1. Rozłóż każdy mianownik na czynniki (rozkład wielomianu na czynniki).
  2. Wspólny mianownik = iloczyn wszystkich różnych czynników, każdy w najwyższej potędze.
  3. Każdy ułamek rozszerz o czynniki, których mu brakuje.
  4. Dodaj liczniki, uprość, sprawdź, czy coś się skraca.

Przykład 3. Oblicz 1x2−4+1x2+2x\dfrac{1}{x^2 - 4} + \dfrac{1}{x^2 + 2x}.

Krok 1. Rozkład. x2−4=(x−2)(x+2)x^2 - 4 = (x - 2)(x + 2),  x2+2x=x(x+2)\ x^2 + 2x = x(x + 2). Dziedzina: x≠−2x \neq -2, x≠0x \neq 0, x≠2x \neq 2.

Krok 2. NWW. Czynniki xx, x−2x - 2, x+2x + 2 - każdy w pierwszej potędze: x(x−2)(x+2)x(x - 2)(x + 2).

Krok 3. Rozszerzamy. Pierwszemu ułamkowi brakuje xx, drugiemu (x−2)(x - 2):

xx(x−2)(x+2)+x−2x(x−2)(x+2)=2x−2x(x−2)(x+2)\frac{x}{x(x - 2)(x + 2)} + \frac{x - 2}{x(x - 2)(x + 2)} = \frac{2x - 2}{x(x - 2)(x + 2)}

Odpowiedź. 2(x−1)x(x−2)(x+2)\dfrac{2(x - 1)}{x(x - 2)(x + 2)} dla x∈R∖{−2, 0, 2}x \in \mathbb{R} \setminus \{-2,\ 0,\ 2\}.

Przykład 4 (skracanie na końcu). Oblicz xx−3−18x2−9\dfrac{x}{x - 3} - \dfrac{18}{x^2 - 9}.

Krok 1. x2−9=(x−3)(x+3)x^2 - 9 = (x - 3)(x + 3), dziedzina x≠±3x \neq \pm 3, wspólny mianownik (x−3)(x+3)(x - 3)(x + 3).

Krok 2.

x(x+3)−18(x−3)(x+3)=x2+3x−18(x−3)(x+3)\frac{x(x + 3) - 18}{(x - 3)(x + 3)} = \frac{x^2 + 3x - 18}{(x - 3)(x + 3)}

Krok 3. Licznik: Δ=9+72=81\Delta = 9 + 72 = 81, pierwiastki x=−3−92=−6x = \frac{-3 - 9}{2} = -6 i x=−3+92=3x = \frac{-3 + 9}{2} = 3, czyli x2+3x−18=(x+6)(x−3)x^2 + 3x - 18 = (x + 6)(x - 3). Skracamy przez (x−3)(x - 3):

(x+6)(x−3)(x−3)(x+3)=x+6x+3\frac{(x + 6)(x - 3)}{(x - 3)(x + 3)} = \frac{x + 6}{x + 3}

Odpowiedź. x+6x+3\dfrac{x + 6}{x + 3} dla x∈R∖{−3, 3}x \in \mathbb{R} \setminus \{-3,\ 3\}. Liczba 33 zostaje wykluczona, choć zniknęła z mianownika.

Przykład 5 (czynnik w kwadracie). Oblicz 1x2−2x+1−1x2−x\dfrac{1}{x^2 - 2x + 1} - \dfrac{1}{x^2 - x}.

Krok 1. x2−2x+1=(x−1)2x^2 - 2x + 1 = (x - 1)^2,  x2−x=x(x−1)\ x^2 - x = x(x - 1). Dziedzina: x≠0x \neq 0, x≠1x \neq 1.

Krok 2. NWW. Czynnik (x−1)(x - 1) występuje najwyżej w drugiej potędze, xx w pierwszej: x(x−1)2x(x - 1)^2. Pierwszemu ułamkowi brakuje xx, drugiemu (x−1)(x - 1).

xx(x−1)2−x−1x(x−1)2=x−(x−1)x(x−1)2\frac{x}{x(x - 1)^2} - \frac{x - 1}{x(x - 1)^2} = \frac{x - (x - 1)}{x(x - 1)^2}

Odpowiedź. 1x(x−1)2\dfrac{1}{x(x - 1)^2} dla x∈R∖{0, 1}x \in \mathbb{R} \setminus \{0,\ 1\}.

Mianowniki przeciwne: x − 2 i 2 − x

Wyrażenia x−2x - 2 i 2−x2 - x różnią się tylko znakiem. Nie trzeba ich mnożyć - wystarczy zmienić znak przed ułamkiem: B2−x=−Bx−2\frac{B}{2 - x} = -\frac{B}{x - 2}.

Przykład 6. Oblicz 3x−2+x2−x\dfrac{3}{x - 2} + \dfrac{x}{2 - x}.

3x−2+x2−x=3x−2−xx−2=3−xx−2\frac{3}{x - 2} + \frac{x}{2 - x} = \frac{3}{x - 2} - \frac{x}{x - 2} = \frac{3 - x}{x - 2}

Odpowiedź. 3−xx−2\dfrac{3 - x}{x - 2} dla x≠2x \neq 2.

Suma wielomianu i ułamka

Wielomian traktujemy jak ułamek o mianowniku 11 i rozszerzamy go do mianownika drugiego składnika.

Przykład 7. Zapisz x+1−2x+1x + 1 - \dfrac{2}{x + 1} w postaci jednego ułamka.

x+1−2x+1=(x+1)2−2x+1=x2+2x+1−2x+1x + 1 - \frac{2}{x + 1} = \frac{(x + 1)^2 - 2}{x + 1} = \frac{x^2 + 2x + 1 - 2}{x + 1}

Odpowiedź. x2+2x−1x+1\dfrac{x^2 + 2x - 1}{x + 1} dla x≠−1x \neq -1.

Dziedzina sumy i różnicy

Suma ma sens tylko wtedy, gdy ma sens każdy składnik, więc dziedzina sumy to część wspólna dziedzin składników. W przykładzie 3 pierwszy ułamek wyklucza ±2\pm 2, drugi 00 i −2-2, a suma - wszystkie trzy liczby: −2-2, 00, 22. Dziedzinę zapisujemy na początku, bo po skróceniu (przykład 4) część wykluczonych liczb przestaje być widoczna.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak dodawać wyrażenia wymierne? Wyznacz dziedzinę, rozłóż mianowniki na czynniki, sprowadź ułamki do wspólnego mianownika (NWW mianowników), dodaj liczniki i skróć wynik, jeśli się da.

Jak znaleźć wspólny mianownik wyrażeń wymiernych? Rozłóż każdy mianownik na czynniki i weź iloczyn wszystkich różnych czynników, każdy w najwyższej potędze, w jakiej się pojawia. Dla (x−1)2(x - 1)^2 i x(x−1)x(x - 1) jest to x(x−1)2x(x - 1)^2.

Jak odejmować ułamki algebraiczne? Tak jak dodawać, ale odejmowany licznik bierzemy w nawias, bo minus zmienia znaki wszystkich jego wyrazów.

Czy trzeba wymnażać wspólny mianownik? Nie. Postać iloczynowa jest lepsza: od razu widać dziedzinę i ewentualne skracanie.

Czy wynik dodawania wyrażeń wymiernych trzeba skracać? Tak, jeśli licznik ma czynnik wspólny z mianownikiem - rozłóż licznik i sprawdź. Wynik podajemy w najprostszej postaci, ale z dziedziną wyrażenia wyjściowego.

Jak wyznaczyć dziedzinę sumy wyrażeń wymiernych? Wyrzuć ze zbioru R\mathbb{R} miejsca zerowe wszystkich mianowników, czyli weź część wspólną dziedzin składników.

Co zrobić z mianownikami x − a i a − x? Wyłącz minus: Ba−x=−Bx−a\frac{B}{a - x} = -\frac{B}{x - a}. Wtedy mianowniki są takie same.

Podsumowanie

Zobacz też