Przejdź do treści

Schemat Hornera - dzielenie wielomianu przez dwumian

Klasa 2 liceum i technikum

Schemat Hornera: W(x) podzielone przez (x − a)

W(x)=anxn+an−1xn−1+…+a1x+a0W(x) = a_n x^n + a_{n-1} x^{n-1} + \ldots + a_1 x + a_0

bn−1=an,bk−1=ak+a⋅bkb_{n-1} = a_n, \qquad b_{k-1} = a_k + a \cdot b_k

W(x)=(x−a)(bn−1xn−1+…+b1x+b0)+r,r=W(a)W(x) = (x - a)\left(b_{n-1} x^{n-1} + \ldots + b_1 x + b_0\right) + r, \qquad r = W(a)

Ostatnia liczba w schemacie to reszta, czyli W(a)W(a). Pozostałe liczby to współczynniki ilorazu - o jeden stopień niższego niż WW.

Schemat Hornera to skrócony sposób dzielenia wielomianu przez dwumian x−ax - a: zamiast dzielić pisemnie, pracujemy na samych współczynnikach - każdy kolejny wynik mnożymy przez aa i dodajemy do następnego współczynnika. Ostatnia otrzymana liczba to reszta z dzielenia, równa W(a)W(a).

Skąd się bierze schemat Hornera

Przy dzieleniu pisemnym przez x−ax - a ciągle powtarzamy te same czynności, a potęgi xx tylko zajmują miejsce - wiadomo, w której kolumnie co stoi. Wystarczy więc zapisać same współczynniki dzielnej i wykonywać jedną operację: pomnóż przez aa, dodaj do następnego współczynnika. Wynik jest taki sam jak przy dzieleniu pisemnym, tylko rachunek mieści się w jednej tabelce.

Schemat działa tylko dla dzielnika x−ax - a (dwumianu stopnia pierwszego). Przez wielomian stopnia 22 dzielimy pisemnie.

Jak zrobić schemat Hornera - krok po kroku

Zadanie. Podziel W(x)=2x3−3x2−11x+6W(x) = 2x^3 - 3x^2 - 11x + 6 przez x−3x - 3.

Dzielnik to x−3x - 3, więc a=3a = 3. W pierwszym wierszu wpisujemy współczynniki WW, w ostatnim liczymy wyniki. Środkowy wiersz pokazuje, co dodajemy w każdym kroku:

x³x²xwyraz wolny
W(x)2−3−116
dodajemy69−6
a = 323−20

Krok 1. Pierwszy współczynnik przepisujemy: 22.

Krok 2. Mnożymy 3⋅2=63 \cdot 2 = 6 i dodajemy do kolejnego współczynnika: −3+6=3-3 + 6 = 3.

Krok 3. 3⋅3=93 \cdot 3 = 9, a −11+9=−2-11 + 9 = -2.

Krok 4. 3⋅(−2)=−63 \cdot (-2) = -6, a 6+(−6)=06 + (-6) = 0 - to reszta.

Liczby 2, 3, −22,\ 3,\ -2 to współczynniki ilorazu. Dzielna miała stopień 33, więc iloraz ma stopień 22: Q(x)=2x2+3x−2Q(x) = 2x^2 + 3x - 2.

Odpowiedź. 2x3−3x2−11x+6=(x−3)(2x2+3x−2)2x^3 - 3x^2 - 11x + 6 = (x - 3)(2x^2 + 3x - 2), reszta 00.

W praktyce środkowego wiersza nie piszemy - mnożenie i dodawanie robimy w pamięci, a cała praca wygląda tak:

x³x²xwyraz wolny
W(x)2−3−116
a = 323−20

Przykład z brakującą potęgą i resztą różną od zera

Zadanie. Podziel W(x)=x4−3x3+5x−7W(x) = x^4 - 3x^3 + 5x - 7 przez x−2x - 2.

W wielomianie nie ma x2x^2 - w tabeli musi pojawić się w tym miejscu zero. Liczymy z a=2a = 2:

x⁴x³x²xwyraz wolny
W(x)1−305−7
a = 21−1−21−5

Kolejno: 11;  −3+2⋅1=−1\ -3 + 2 \cdot 1 = -1;  0+2⋅(−1)=−2\ 0 + 2 \cdot (-1) = -2;  5+2⋅(−2)=1\ 5 + 2 \cdot (-2) = 1;  −7+2⋅1=−5\ -7 + 2 \cdot 1 = -5.

Odpowiedź. Q(x)=x3−x2−2x+1Q(x) = x^3 - x^2 - 2x + 1, reszta r=−5r = -5:

x4−3x3+5x−7=(x−2)(x3−x2−2x+1)−5.x^4 - 3x^3 + 5x - 7 = (x - 2)(x^3 - x^2 - 2x + 1) - 5.

Gdyby pominąć zero, schemat liczyłby wielomian x3−3x2+5x−7x^3 - 3x^2 + 5x - 7 - zupełnie inny.

Dzielenie przez x + a

Dwumian x+2x + 2 zapisujemy jako x−(−2)x - (-2), więc w schemacie bierzemy a=−2a = -2. To najczęstsze miejsce pomyłki: znak aa jest przeciwny do znaku w dwumianie.

Zadanie. Podziel W(x)=x3+4x2−x−10W(x) = x^3 + 4x^2 - x - 10 przez x+2x + 2.

x³x²xwyraz wolny
W(x)14−1−10
a = −212−50

Kolejno: 11;  4+(−2)⋅1=2\ 4 + (-2) \cdot 1 = 2;  −1+(−2)⋅2=−5\ -1 + (-2) \cdot 2 = -5;  −10+(−2)⋅(−5)=0\ -10 + (-2) \cdot (-5) = 0.

Odpowiedź. x3+4x2−x−10=(x+2)(x2+2x−5)x^3 + 4x^2 - x - 10 = (x + 2)(x^2 + 2x - 5), reszta 00.

Obliczanie wartości wielomianu schematem Hornera

Ostatnia liczba w schemacie to reszta z dzielenia przez x−ax - a, a ta reszta jest równa W(a)W(a) (dlaczego - wyjaśnia twierdzenie o reszcie). Schemat Hornera jest więc także szybkim sposobem liczenia wartości wielomianu.

Zadanie. Oblicz W(3)W(3) dla W(x)=2x4−5x3+x2−7x+3W(x) = 2x^4 - 5x^3 + x^2 - 7x + 3.

x⁴x³x²xwyraz wolny
W(x)2−51−73
a = 3214518

Odpowiedź. W(3)=18W(3) = 18.

Dla porównania, „wprost”: 2⋅81−5⋅27+9−21+3=162−135+9−21+3=182 \cdot 81 - 5 \cdot 27 + 9 - 21 + 3 = 162 - 135 + 9 - 21 + 3 = 18. Schemat robi to samo, ale bez liczenia potęg - bo zapisuje wielomian w postaci zagnieżdżonej:

W(x)=(((2x−5)x+1)x−7)x+3.W(x) = \Big(\big((2x - 5)x + 1\big)x - 7\Big)x + 3.

Kolejne nawiasy dla x=3x = 3 to dokładnie liczby z tabeli: 2⋅3−5=12 \cdot 3 - 5 = 1, potem 1⋅3+1=41 \cdot 3 + 1 = 4, 4⋅3−7=54 \cdot 3 - 7 = 5, 5⋅3+3=185 \cdot 3 + 3 = 18. Licząc każdą potęgę od nowa, wykonalibyśmy dziesięć mnożeń, a schemat potrzebuje czterech - dlatego tak liczą wielomiany także komputery.

Sprawdzanie, czy liczba jest pierwiastkiem

Liczba aa jest pierwiastkiem wielomianu, gdy W(a)=0W(a) = 0, czyli gdy w schemacie Hornera ostatnia liczba wynosi zero. Kilku kandydatów można sprawdzić w jednej tabeli - każdy w osobnym wierszu.

Zadanie. Sprawdź, czy liczby −1-1 i 11 są pierwiastkami W(x)=x3−2x2−5x+6W(x) = x^3 - 2x^2 - 5x + 6.

x³x²xwyraz wolny
W(x)1−2−56
a = −11−3−28
a = 11−1−60

Dla a=−1a = -1 reszta wynosi 88, więc W(−1)=8≠0W(-1) = 8 \neq 0 - to nie jest pierwiastek. Dla a=1a = 1 reszta wynosi 00, więc 11 jest pierwiastkiem, a przy okazji dostajemy rozkład:

x3−2x2−5x+6=(x−1)(x2−x−6)=(x−1)(x−3)(x+2).x^3 - 2x^2 - 5x + 6 = (x - 1)(x^2 - x - 6) = (x - 1)(x - 3)(x + 2).

Odpowiedź. −1-1 nie jest pierwiastkiem, 11 jest; wszystkie pierwiastki to −2-2, 11 i 33.

Skąd brać kandydatów na pierwiastki, mówi lekcja o pierwiastkach wymiernych wielomianu.

Dzielenie przez 2x − 1

Schemat Hornera wymaga dzielnika postaci x−ax - a, ze współczynnikiem 11 przy xx. Dwumian 2x−12x - 1 zapisujemy więc jako

2x−1=2(x−12),2x - 1 = 2\left(x - \tfrac{1}{2}\right),

dzielimy przez x−12x - \frac{1}{2}, a otrzymany iloraz dzielimy jeszcze przez 2.

Zadanie. Podziel W(x)=4x3−4x2+5x−2W(x) = 4x^3 - 4x^2 + 5x - 2 przez 2x−12x - 1.

Krok 1. Horner z a=12a = \frac{1}{2}:

x³x²xwyraz wolny
W(x)4−45−2
a = ½4−240

Kolejno: 44;  −4+12⋅4=−2\ -4 + \frac{1}{2} \cdot 4 = -2;  5+12⋅(−2)=4\ 5 + \frac{1}{2} \cdot (-2) = 4;  −2+12⋅4=0\ -2 + \frac{1}{2} \cdot 4 = 0. Zatem W(x)=(x−12)(4x2−2x+4)W(x) = \left(x - \frac{1}{2}\right)(4x^2 - 2x + 4).

Krok 2. Przenosimy dwójkę. 4x2−2x+4=2(2x2−x+2)4x^2 - 2x + 4 = 2(2x^2 - x + 2), więc

W(x)=(x−12)⋅2 (2x2−x+2)=(2x−1)(2x2−x+2).W(x) = \left(x - \tfrac{1}{2}\right) \cdot 2\,(2x^2 - x + 2) = (2x - 1)(2x^2 - x + 2).

Odpowiedź. Iloraz 2x2−x+22x^2 - x + 2, reszta 00.

Gdy reszta nie jest zerem, zostaje bez zmian - dzielimy przez 22 tylko iloraz. Dla 4x3−4x2+5x+14x^3 - 4x^2 + 5x + 1 ten sam schemat kończy się liczbą 33, więc 4x3−4x2+5x+1=(2x−1)(2x2−x+2)+34x^3 - 4x^2 + 5x + 1 = (2x - 1)(2x^2 - x + 2) + 3.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Na czym polega schemat Hornera? Na dzieleniu wielomianu przez dwumian x−ax - a wyłącznie na współczynnikach: pierwszy współczynnik przepisujemy, a każdy następny wynik to współczynnik dzielnej plus aa razy poprzedni wynik. Ostatnia liczba to reszta, pozostałe - współczynniki ilorazu.

Kiedy można stosować schemat Hornera? Tylko przy dzieleniu przez dwumian stopnia pierwszego: x−ax - a, x+ax + a, a po wyłączeniu współczynnika także 2x−12x - 1 czy 3x+23x + 2. Przez wielomian stopnia 22 dzielimy pisemnie.

Co oznacza ostatnia liczba w schemacie Hornera? To reszta z dzielenia przez x−ax - a, równa wartości W(a)W(a). Jeśli wynosi zero, liczba aa jest pierwiastkiem wielomianu, a wielomian jest podzielny przez x−ax - a.

Jak zrobić schemat Hornera, gdy brakuje jakiejś potęgi? W miejsce brakującej potęgi wpisujemy współczynnik 00. Wielomian x4−3x3+5x−7x^4 - 3x^3 + 5x - 7 ma w schemacie współczynniki 1, −3, 0, 5, −71,\ -3,\ 0,\ 5,\ -7.

Jak podzielić wielomian przez x + 3 schematem Hornera? Zapisujemy x+3=x−(−3)x + 3 = x - (-3) i liczymy schemat z a=−3a = -3.

Kto wymyślił schemat Hornera? Nazwa pochodzi od angielskiego matematyka Williama George’a Hornera, który opisał metodę w 1819 roku. Wcześniej, w 1804 roku, tę samą regułę podał Włoch Paolo Ruffini - stąd w wielu krajach nazwa „reguła Ruffiniego” (ten sam Ruffini jest współautorem twierdzenia Abela-Ruffiniego). Samą ideę znali jeszcze wcześniej matematycy chińscy, m.in. Qin Jiushao w XIII wieku.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też