Przejdź do treści

Pole koła i pole wycinka koła - wzory i przykłady

Klasa 2 liceum i technikum

Koło, wycinek, odcinek i pierścień

P=πr2L=2πrP = \pi r^2 \qquad L = 2\pi r

Pwycinka=α360∘⋅πr2l=α360∘⋅2πrP_{\text{wycinka}} = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2 \qquad l = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot 2\pi r

Podcinka=α360∘⋅πr2−12r2sin⁡αPpiersˊcienia=π(R2−r2)P_{\text{odcinka}} = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2 - \frac{1}{2} r^2 \sin\alpha \qquad P_{\text{pierścienia}} = \pi (R^2 - r^2)

Tu α\alpha to kąt środkowy w stopniach, rr - promień, π≈3,14\pi \approx 3{,}14.

Pole koła o promieniu rr wynosi πr2\pi r^2, a pole wycinka o kącie środkowym α\alpha to α360∘\frac{\alpha}{360^\circ} pola całego koła. Ta sama proporcja działa dla długości łuku: łuk stanowi taką część całego okręgu, jaką kąt α\alpha stanowi w kącie pełnym. Pozostałe figury z tej lekcji - odcinek koła, pierścień, „księżyce” - liczymy, dodając i odejmując pola koła, wycinka i trójkąta.

Skąd się bierze wzór na pole koła

Potnijmy koło o promieniu rr na dużo jednakowych wycinków i ułóżmy je na przemian: raz wierzchołkiem do góry, raz do dołu. Powstaje figura bardzo podobna do prostokąta.

≈ πr (połowa obwodu) r koło o promieniu r
Dwanaście wycinków koła ułożonych naprzemiennie. Wysokość figury to prawie r, a dolny (i górny) brzeg składa się z sześciu łuków, czyli z połowy okręgu: πr.

Im więcej wycinków, tym brzegi są prostsze, a figura coraz bliższa prostokątowi o bokach πr\pi r i rr. Jego pole to πr⋅r=πr2\pi r \cdot r = \pi r^2 - i to jest pole koła. Ten sam pomysł (rozcinamy, przekładamy, liczymy pole prostszej figury) poznałeś w lekcji pole figury płaskiej.

Obwód koła i liczba π

Liczba π\pi to stosunek długości okręgu do jego średnicy - jednakowy dla każdego okręgu. Stąd obwód (dokładniej: długość okręgu) L=πd=2πrL = \pi d = 2\pi r. Liczba π\pi jest niewymierna, więc w obliczeniach zostawiamy ją w wyniku (25π25\pi) albo zastępujemy przybliżeniem.

Przybliżenie πWartośćBłąd (ok.)Pole koła o r = 5 (dokładnie 78,54)
330,1475
3,143,140,001678,5
22/73,142857…0,001378,57
355/1133,1415929…0,0000002778,54

Ułamek 227\frac{22}{7} znał już Archimedes, a 355113\frac{355}{113} - chiński matematyk Zu Chongzhi w V wieku. Jeśli zadanie nie mówi, jakiego przybliżenia użyć, zostaw π\pi w wyniku.

Przykład 1 - pole koła, gdy znamy obwód

Zadanie. Obwód koła wynosi 18π18\pi. Oblicz pole tego koła.

Krok 1. Z obwodu wyznaczamy promień: 2πr=18π2\pi r = 18\pi, więc r=9r = 9.

Krok 2. Liczymy pole:

P=π⋅92=81π≈254,47.P = \pi \cdot 9^2 = 81\pi \approx 254{,}47.

Odpowiedź. P=81π≈254,47P = 81\pi \approx 254{,}47.

Pułapka: gdy w zadaniu jest średnica, najpierw dzielimy ją przez 22. Koło o średnicy 1414 ma promień 77 i pole 49π≈153,9449\pi \approx 153{,}94, a nie 196π196\pi.

Pole wycinka koła i długość łuku

Wycinek koła to część koła ograniczona dwoma promieniami i łukiem. Odcinek koła to część koła odcięta cięciwą. Na rysunku oba mają ten sam kąt środkowy α\alpha.

α O r A B wycinek koła łuk l α O r A B odcinek koła cięciwa
Wycinek koła (po lewej) ograniczają dwa promienie i łuk. Odcinek koła (po prawej) ogranicza cięciwa AB i łuk - to wycinek bez trójkąta AOB.

Kąt środkowy α\alpha wycina z koła część α360∘\frac{\alpha}{360^\circ}, więc:

Pwycinka=α360∘⋅πr2,l=α360∘⋅2πr.P_{\text{wycinka}} = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2, \qquad l = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot 2\pi r.

Wzory łuku i kąta środkowego poznałeś już przy kącie wpisanym i środkowym. Tu dochodzi wygodna zależność: Pwycinka=12 l rP_{\text{wycinka}} = \frac{1}{2}\, l \, r - jak pole „trójkąta” o podstawie ll i wysokości rr.

Kąt środkowy αCzęść kołaPole wycinkaDługość łuku
30°1/12πr²/12πr/6
45°1/8πr²/8πr/4
60°1/6πr²/6πr/3
90°1/4πr²/4πr/2
120°1/3πr²/32πr/3
180°1/2πr²/2πr

Przykład 2 - wycinek o kącie 144°

Zadanie. Oblicz pole wycinka i długość łuku dla r=10r = 10 i α=144∘\alpha = 144^\circ.

Krok 1. Jaką część koła stanowi wycinek? 144∘360∘=25\frac{144^\circ}{360^\circ} = \frac{2}{5}.

Krok 2. Pole wycinka: 25⋅π⋅102=40π\frac{2}{5} \cdot \pi \cdot 10^2 = 40\pi.

Krok 3. Długość łuku: 25⋅2π⋅10=8π\frac{2}{5} \cdot 2\pi \cdot 10 = 8\pi. Sprawdzenie: 12⋅8π⋅10=40π\frac{1}{2} \cdot 8\pi \cdot 10 = 40\pi - zgadza się z krokiem 2.

Odpowiedź. P=40π≈125,66P = 40\pi \approx 125{,}66, l=8π≈25,13l = 8\pi \approx 25{,}13.

Przykład 3 - kąt środkowy z pola wycinka

Zadanie. Wycinek koła o promieniu 66 ma pole 15π15\pi. Oblicz jego kąt środkowy i długość łuku.

Krok 1. Pole koła to 36π36\pi, więc wycinek stanowi 15π36π=512\frac{15\pi}{36\pi} = \frac{5}{12} koła.

Krok 2. Kąt to ta sama część kąta pełnego: α=512⋅360∘=150∘\alpha = \frac{5}{12} \cdot 360^\circ = 150^\circ.

Krok 3. Łuk: 512⋅12π=5π\frac{5}{12} \cdot 12\pi = 5\pi.

Odpowiedź. α=150∘\alpha = 150^\circ, l=5πl = 5\pi.

Pole odcinka koła

Odcinek koła (dla α<180∘\alpha < 180^\circ) to wycinek minus trójkąt AOBAOB. Trójkąt ma dwa boki równe rr i kąt α\alpha między nimi, więc jego pole liczymy wzorem 12r2sin⁡α\frac{1}{2} r^2 \sin\alpha z lekcji wzory na pole trójkąta:

Podcinka=α360∘⋅πr2−12r2sin⁡α.P_{\text{odcinka}} = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2 - \frac{1}{2} r^2 \sin\alpha.

Przykład 4 - odcinek odcięty bokiem sześciokąta

Zadanie. W koło o promieniu 66 wpisano sześciokąt foremny. Oblicz pole jednego z sześciu odcinków koła leżących między bokiem sześciokąta a okręgiem.

Krok 1. Bok sześciokąta widać ze środka pod kątem 360∘6=60∘\frac{360^\circ}{6} = 60^\circ. Wycinek: 16⋅36π=6π\frac{1}{6} \cdot 36\pi = 6\pi.

Krok 2. Trójkąt AOBAOB jest równoboczny o boku 66: 12⋅62⋅sin⁡60∘=18⋅32=93\frac{1}{2} \cdot 6^2 \cdot \sin 60^\circ = 18 \cdot \frac{\sqrt{3}}{2} = 9\sqrt{3}.

Krok 3. Odejmujemy:

P=6π−93≈18,85−15,59=3,26.P = 6\pi - 9\sqrt{3} \approx 18{,}85 - 15{,}59 = 3{,}26.

Odpowiedź. P=6π−93≈3,26P = 6\pi - 9\sqrt{3} \approx 3{,}26.

Przykład 5 - mniejszy i większy odcinek

Zadanie. Cięciwa koła o promieniu 44 wyznacza kąt środkowy 120∘120^\circ. Oblicz pola obu odcinków koła, na które ta cięciwa dzieli koło.

Krok 1. Mniejszy odcinek: wycinek 13⋅16π=16π3\frac{1}{3} \cdot 16\pi = \frac{16\pi}{3} minus trójkąt 12⋅16⋅sin⁡120∘=8⋅32=43\frac{1}{2} \cdot 16 \cdot \sin 120^\circ = 8 \cdot \frac{\sqrt{3}}{2} = 4\sqrt{3}:

P1=16π3−43≈9,83.P_1 = \frac{16\pi}{3} - 4\sqrt{3} \approx 9{,}83.

Krok 2. Większy odcinek to reszta koła:

P2=16π−(16π3−43)=32π3+43≈40,44.P_2 = 16\pi - \left(\frac{16\pi}{3} - 4\sqrt{3}\right) = \frac{32\pi}{3} + 4\sqrt{3} \approx 40{,}44.

Odpowiedź. P1=16π3−43≈9,83P_1 = \frac{16\pi}{3} - 4\sqrt{3} \approx 9{,}83, P2=32π3+43≈40,44P_2 = \frac{32\pi}{3} + 4\sqrt{3} \approx 40{,}44.

Odcinek większy od półkola (kąt ponad 180∘180^\circ) najprościej liczyć właśnie tak: pole koła minus mniejszy odcinek. Trójkąt AOBAOB się wtedy dodaje do wycinka, a nie odejmuje.

Pierścień kołowy

Pierścień kołowy to figura między dwoma okręgami o wspólnym środku i promieniach R>rR > r. Jego pole to różnica pól kół: P=πR2−πr2=π(R2−r2)P = \pi R^2 - \pi r^2 = \pi(R^2 - r^2).

Przykład 6 - pierścień z promieni i z cięciwy

Zadanie a. Oblicz pole pierścienia o promieniach R=7R = 7 i r=4r = 4.

P=π(49−16)=33π≈103,67.P = \pi(49 - 16) = 33\pi \approx 103{,}67.

Zadanie b. Cięciwa większego okręgu jest styczna do mniejszego i ma długość 1010. Oblicz pole pierścienia, nie znając promieni.

Krok 1. Promień mniejszego okręgu poprowadzony do punktu styczności jest prostopadły do cięciwy i dzieli ją na połowy (po 55).

Krok 2. Z twierdzenia Pitagorasa w trójkącie o bokach rr, 55 i RR: R2=r2+25R^2 = r^2 + 25, czyli R2−r2=25R^2 - r^2 = 25.

Krok 3. P=π(R2−r2)=25π≈78,54P = \pi(R^2 - r^2) = 25\pi \approx 78{,}54.

Odpowiedź. a) 33π33\pi, b) 25π25\pi - wynik nie zależy od tego, jakie dokładnie są promienie.

Figury złożone z łuków

Pola „dziwnych” figur ograniczonych łukami liczymy zawsze tak samo: szukamy figur, które umiemy policzyć (koło, wycinek, trójkąt, kwadrat), i dodajemy lub odejmujemy ich pola.

a = 10 a = 4 A C
Po lewej: kwadrat o boku 10 z kołem wpisanym - zaznaczone cztery narożniki. Po prawej: kwadrat o boku 4 z dwiema ćwiartkami koła o środkach w przeciwległych wierzchołkach - zaznaczona soczewka.

Przykład 7 - pole między kwadratem a kołem wpisanym

Zadanie. W kwadrat o boku 1010 wpisano koło. Oblicz łączne pole czterech narożników kwadratu leżących poza kołem.

Koło wpisane ma średnicę równą bokowi, więc r=5r = 5. Pole narożników:

P=102−π⋅52=100−25π≈21,46.P = 10^2 - \pi \cdot 5^2 = 100 - 25\pi \approx 21{,}46.

Odpowiedź. 100−25π≈21,46100 - 25\pi \approx 21{,}46 (jeden narożnik: czwarta część, ok. 5,375{,}37).

Przykład 8 - soczewka z dwóch ćwiartek koła

Zadanie. W kwadracie o boku 44 narysowano dwie ćwiartki okręgów o promieniu 44 i środkach w przeciwległych wierzchołkach (jak na rysunku po prawej). Oblicz pole soczewki.

Krok 1. Przekątna dzieli soczewkę na dwa jednakowe odcinki koła o kącie 90∘90^\circ.

Krok 2. Jeden odcinek: ćwiartka koła minus trójkąt prostokątny o przyprostokątnych 44: 14⋅16π−12⋅4⋅4=4π−8\frac{1}{4} \cdot 16\pi - \frac{1}{2} \cdot 4 \cdot 4 = 4\pi - 8.

Krok 3. Soczewka: 2(4π−8)=8π−16≈9,132(4\pi - 8) = 8\pi - 16 \approx 9{,}13.

Odpowiedź. P=8π−16≈9,13P = 8\pi - 16 \approx 9{,}13.

Przykład 9 - księżyce Hipokratesa

Na bokach trójkąta prostokątnego o przyprostokątnych 66 i 88 (przeciwprostokątna 1010) zbudowano półkola: na przyprostokątnych - na zewnątrz, a na przeciwprostokątnej - po stronie trójkąta. Ile wynosi łączne pole dwóch „księżyców” K1K_1 i K2K_2?

A B C K₁ K₂ T 6 8 10
Księżyce K₁ i K₂ leżą na półkolach zbudowanych na przyprostokątnych, poza półkolem na przeciwprostokątnej. Ich łączne pole równa się polu trójkąta T.

Krok 1. Pola półkoli: na boku 66 (r=3r = 3) - 9π2\frac{9\pi}{2}, na boku 88 (r=4r = 4) - 8π8\pi, na boku 1010 (r=5r = 5) - 25π2\frac{25\pi}{2}.

Krok 2. Półkole na przeciwprostokątnej to trójkąt plus dwa odcinki koła. Księżyce to małe półkola bez tych odcinków:

K1+K2=9π2+8π−(25π2−24)=24.K_1 + K_2 = \frac{9\pi}{2} + 8\pi - \left(\frac{25\pi}{2} - 24\right) = 24.

Odpowiedź. 2424 - dokładnie tyle, ile pole trójkąta (12⋅6⋅8\frac{1}{2} \cdot 6 \cdot 8). Liczba π\pi się skróciła, bo 9π2+8π=25π2\frac{9\pi}{2} + 8\pi = \frac{25\pi}{2} - to twierdzenie Pitagorasa zapisane polami półkoli. Tak jest dla każdego trójkąta prostokątnego. Ten wynik zna się od V wieku p.n.e. (Hipokrates z Chios) - to jedna z pierwszych figur ograniczonych łukami, której pole udało się wyrazić bez π\pi. Więcej o liczeniu pola przez porównywanie figur w lekcji pole w dowodach twierdzeń.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć pole koła, mając obwód? Z obwodu wyznacz promień: r=L2πr = \frac{L}{2\pi}, potem P=πr2P = \pi r^2. Dla L=18πL = 18\pi wychodzi r=9r = 9 i P=81πP = 81\pi.

Jak obliczyć pole koła, mając średnicę? Podziel średnicę przez 22 i podstaw do πr2\pi r^2. Można też od razu użyć P=πd24P = \frac{\pi d^2}{4}.

Jaki jest wzór na pole wycinka koła?P=α360∘⋅πr2P = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2, gdzie α\alpha to kąt środkowy w stopniach. Równoważnie P=12 l rP = \frac{1}{2}\, l\, r, gdy znasz długość łuku ll.

Czym różni się wycinek koła od odcinka koła? Wycinek ograniczają dwa promienie i łuk (kształt kawałka pizzy), a odcinek - cięciwa i łuk. Pole odcinka to pole wycinka minus pole trójkąta utworzonego przez promienie i cięciwę.

Ile wynosi pole koła o promieniu 1? Dokładnie π≈3,14\pi \approx 3{,}14. Dlatego liczbę π\pi można zdefiniować także jako pole koła o promieniu 11.

Dlaczego pole koła to πr²? Bo koło pocięte na bardzo wąskie wycinki i przełożone naprzemiennie daje prawie prostokąt o bokach πr\pi r (połowa obwodu) i rr. Jego pole to πr⋅r=πr2\pi r \cdot r = \pi r^2.

Jak obliczyć długość łuku?l=α360∘⋅2πrl = \frac{\alpha}{360^\circ} \cdot 2\pi r. Dla r=10r = 10 i α=144∘\alpha = 144^\circ: l=8πl = 8\pi.

Podsumowanie

Przećwicz