Wzory redukcyjne to wzory, które wyrażają sinus, cosinus, tangens i cotangens dowolnego kąta przez funkcję kąta ostrego. Dzięki nim wystarczy znać wartości dla kątów od 0∘ do 90∘ - na przykład sin150∘=sin30∘=21, a cos225∘=−cos45∘=−22.
Pełne zestawienie wszystkich wzorów, także w radianach, jest w tabeli wzorów redukcyjnych. W tej lekcji chodzi o coś ważniejszego: żeby każdy z nich umieć odtworzyć w kilka sekund, zamiast uczyć się go na pamięć.
Skąd się biorą - symetrie w układzie współrzędnych
Funkcje dowolnego kąta odczytujemy ze współrzędnych punktu P=(x,y) na końcowym ramieniu kąta (lekcja o funkcjach dowolnego kąta): sinα=ry, cosα=rx. Najwygodniej wziąć punkt na okręgu o promieniu r=1 - wtedy po prostu P=(cosα,sinα).
Kąt 180∘−α. Jego ramię jest lustrzanym odbiciem ramienia kąta α względem osi OY. Punkt P=(x,y) przechodzi w P′=(−x,y): druga współrzędna zostaje, pierwsza zmienia znak.
Kąt α wyznacza na okręgu jednostkowym punkt P = (x, y), a kąt 180° − α - punkt P′ = (−x, y), symetryczny względem osi OY. Stąd sin(180° − α) = sin α i cos(180° − α) = −cos α.
Skoro sin odczytujemy z drugiej współrzędnej, a cos z pierwszej:
Kąt 180∘+α. Ramię jest przedłużeniem ramienia kąta α przez początek układu, więc P=(x,y) przechodzi w P′′=(−x,−y) (symetria względem punktu O). Obie współrzędne zmieniają znak, a ich iloraz - nie.
Kąt 180° + α wyznacza punkt P″ = (−x, −y), symetryczny do P względem początku układu. Stąd sin(180° + α) = −sin α, cos(180° + α) = −cos α, a tg(180° + α) = tg α.
Kąt −α i 360∘−α. Oba mają to samo ramię końcowe - odbicie ramienia kąta α względem osi OX: (x,y)→(x,−y). Cosinus zostaje, sinus, tangens i cotangens zmieniają znak.
Kąt 90∘+α - skąd zmiana nazwy. Obrót ramienia o 90∘ przeciwnie do ruchu wskazówek zegara przenosi punkt (x,y) w (−y,x) - współrzędne zamieniają się miejscami. Dlatego sinus nowego kąta to dawny cosinus i odwrotnie:
sin(90∘+α)=cosα,cos(90∘+α)=−sinα.
Tak właśnie działa reguła z ramki: przy 90∘ i 270∘ współrzędne się zamieniają, więc funkcja zmienia nazwę; przy 180∘ i 360∘ zmieniają tylko znaki, więc nazwa zostaje.
Pełne obroty precz. Jeśli kąt jest większy od 360∘ albo ujemny, dodaj lub odejmij wielokrotność 360∘ (dla tangensa i cotangensa wystarczy 180∘).
Rozpisz kąt jako 180∘±α albo 360∘−α z ostrym α - wtedy nazwa funkcji się nie zmienia i trudno o pomyłkę. Rozkład przez 90∘ lub 270∘ też jest poprawny, tylko trzeba pamiętać o zmianie nazwy.
Ustal znak z ćwiartki, w której leży cały kąt, dla funkcji wyjściowej.
Znaki w ćwiartkach łatwo zapamiętać z wierszyka: w pierwszej wszystkie są dodatnie, w drugiej tylko sinus, w trzeciej tangens i cotangens, a w czwartej cosinus.
Przykłady krok po kroku
Przykład 1: sin150∘.150∘=180∘−30∘; nazwa zostaje; kąt 150∘ leży w II ćwiartce, gdzie sinus jest dodatni:
sin150∘=sin30∘=21.
Przykład 2: cos225∘.225∘=180∘+45∘; nazwa zostaje; III ćwiartka - cosinus ujemny:
cos225∘=−cos45∘=−22.
Przykład 3: tg300∘.300∘=360∘−60∘; nazwa zostaje; IV ćwiartka - tangens ujemny:
tg300∘=−tg60∘=−3.
Przykład 4: cos120∘ na dwa sposoby. Przez oś poziomą: 120∘=180∘−60∘, II ćwiartka, cosinus ujemny, więc cos120∘=−cos60∘=−21. Przez oś pionową: 120∘=90∘+30∘, cosinus zmienia się w sinus, znak nadal minus: cos120∘=−sin30∘=−21. Wynik ten sam.
Kąty α i α+360∘ mają to samo ramię końcowe, więc wszystkie funkcje mają dla nich te same wartości. Tangens i cotangens powtarzają się nawet co 180∘, bo punkty (x,y) i (−x,−y) dają ten sam iloraz:
Ile wynosi cos 120°?cos120∘=−21, bo 120∘=180∘−60∘, a w II ćwiartce cosinus jest ujemny: cos120∘=−cos60∘.
Ile wynosi sin 150°?sin150∘=21, bo sin150∘=sin(180∘−30∘)=sin30∘.
Ile wynosi tg 300°?tg300∘=−3, bo 300∘=360∘−60∘, a w IV ćwiartce tangens jest ujemny.
Kiedy funkcja zmienia nazwę we wzorach redukcyjnych? Tylko przy kątach 90∘±α i 270∘±α - wtedy sinus zamienia się w cosinus, a tangens w cotangens (i odwrotnie). Przy 180∘±α i 360∘−α nazwa zostaje.
Skąd wziąć znak we wzorze redukcyjnym? Ustal, w której ćwiartce leży cały kąt (np. 225∘ - w III), i sprawdź znak funkcji, którą liczysz, a nie tej, na którą zamieniasz. W III ćwiartce cosinus jest ujemny, więc cos225∘=−cos45∘.
Czy trzeba uczyć się tabeli wzorów redukcyjnych na pamięć? Nie. Wystarczą dwa pytania: czy zmienia się nazwa (oś pionowa - tak, pozioma - nie) i jaki jest znak w ćwiartce. Z tych dwóch reguł odtworzysz każdy wiersz tabeli.
Dlaczego sin(180° − α) = sin α? Bo ramiona kątów α i 180∘−α są symetryczne względem osi OY: punkty na nich mają tę samą drugą współrzędną, a sinus to właśnie druga współrzędna podzielona przez r.