Przejdź do treści

Wzory redukcyjne - jak sprowadzić kąt do ostrego

Klasa 2 liceum i technikum

Wzory redukcyjne w dwóch pytaniach

1. Czy zmienia się nazwa? Przy 180∘±α180^\circ \pm \alpha i 360∘−α360^\circ - \alpha - nie. Przy 90∘±α90^\circ \pm \alpha i 270∘±α270^\circ \pm \alpha - tak: sin⁡↔cos⁡\sin \leftrightarrow \cos, tg⁡↔ctg⁡\operatorname{tg} \leftrightarrow \operatorname{ctg}.

2. Jaki znak? Taki, jaki ma funkcja wyjściowa w ćwiartce, w której leży cały kąt (przy α\alpha ostrym).

sin⁡(180∘−α)=sin⁡α,cos⁡(180∘−α)=−cos⁡α,sin⁡(90∘+α)=cos⁡α\sin(180^\circ - \alpha) = \sin\alpha, \qquad \cos(180^\circ - \alpha) = -\cos\alpha, \qquad \sin(90^\circ + \alpha) = \cos\alpha

Wzory redukcyjne to wzory, które wyrażają sinus, cosinus, tangens i cotangens dowolnego kąta przez funkcję kąta ostrego. Dzięki nim wystarczy znać wartości dla kątów od 0∘0^\circ do 90∘90^\circ - na przykład sin⁡150∘=sin⁡30∘=12\sin 150^\circ = \sin 30^\circ = \tfrac{1}{2}, a cos⁡225∘=−cos⁡45∘=−22\cos 225^\circ = -\cos 45^\circ = -\tfrac{\sqrt{2}}{2}.

Pełne zestawienie wszystkich wzorów, także w radianach, jest w tabeli wzorów redukcyjnych. W tej lekcji chodzi o coś ważniejszego: żeby każdy z nich umieć odtworzyć w kilka sekund, zamiast uczyć się go na pamięć.

Skąd się biorą - symetrie w układzie współrzędnych

Funkcje dowolnego kąta odczytujemy ze współrzędnych punktu P=(x,y)P = (x, y) na końcowym ramieniu kąta (lekcja o funkcjach dowolnego kąta): sin⁡α=yr\sin\alpha = \frac{y}{r}, cos⁡α=xr\cos\alpha = \frac{x}{r}. Najwygodniej wziąć punkt na okręgu o promieniu r=1r = 1 - wtedy po prostu P=(cos⁡α,sin⁡α)P = (\cos\alpha, \sin\alpha).

Kąt 180∘−α180^\circ - \alpha. Jego ramię jest lustrzanym odbiciem ramienia kąta α\alpha względem osi OYOY. Punkt P=(x,y)P = (x, y) przechodzi w P′=(−x,y)P' = (-x, y): druga współrzędna zostaje, pierwsza zmienia znak.

P = (x, y) P′ = (−x, y) α α O x −x 1 −1 xy
Kąt α wyznacza na okręgu jednostkowym punkt P = (x, y), a kąt 180° − α - punkt P′ = (−x, y), symetryczny względem osi OY. Stąd sin(180° − α) = sin α i cos(180° − α) = −cos α.

Skoro sin⁡\sin odczytujemy z drugiej współrzędnej, a cos⁡\cos z pierwszej:

sin⁡(180∘−α)=sin⁡α,cos⁡(180∘−α)=−cos⁡α,tg⁡(180∘−α)=y−x=−tg⁡α.\sin(180^\circ - \alpha) = \sin\alpha, \qquad \cos(180^\circ - \alpha) = -\cos\alpha, \qquad \operatorname{tg}(180^\circ - \alpha) = \frac{y}{-x} = -\operatorname{tg}\alpha.

Kąt 180∘+α180^\circ + \alpha. Ramię jest przedłużeniem ramienia kąta α\alpha przez początek układu, więc P=(x,y)P = (x, y) przechodzi w P′′=(−x,−y)P'' = (-x, -y) (symetria względem punktu OO). Obie współrzędne zmieniają znak, a ich iloraz - nie.

P = (x, y) α α O P″ = (−x, −y) x −x 1 −1 xy
Kąt 180° + α wyznacza punkt P″ = (−x, −y), symetryczny do P względem początku układu. Stąd sin(180° + α) = −sin α, cos(180° + α) = −cos α, a tg(180° + α) = tg α.

Kąt −α-\alpha i 360∘−α360^\circ - \alpha. Oba mają to samo ramię końcowe - odbicie ramienia kąta α\alpha względem osi OXOX: (x,y)→(x,−y)(x, y) \to (x, -y). Cosinus zostaje, sinus, tangens i cotangens zmieniają znak.

Kąt 90∘+α90^\circ + \alpha - skąd zmiana nazwy. Obrót ramienia o 90∘90^\circ przeciwnie do ruchu wskazówek zegara przenosi punkt (x,y)(x, y) w (−y,x)(-y, x) - współrzędne zamieniają się miejscami. Dlatego sinus nowego kąta to dawny cosinus i odwrotnie:

sin⁡(90∘+α)=cos⁡α,cos⁡(90∘+α)=−sin⁡α.\sin(90^\circ + \alpha) = \cos\alpha, \qquad \cos(90^\circ + \alpha) = -\sin\alpha.

Tak właśnie działa reguła z ramki: przy 90∘90^\circ i 270∘270^\circ współrzędne się zamieniają, więc funkcja zmienia nazwę; przy 180∘180^\circ i 360∘360^\circ zmieniają tylko znaki, więc nazwa zostaje.

Wzory redukcyjne w stopniach

W tabeli α\alpha jest kątem ostrym. Wersja w radianach jest w tabeli wzorów redukcyjnych.

kątsincostgctg
−α−sin αcos α−tg α−ctg α
90° − αcos αsin αctg αtg α
90° + αcos α−sin α−ctg α−tg α
180° − αsin α−cos α−tg α−ctg α
180° + α−sin α−cos αtg αctg α
270° − α−cos α−sin αctg αtg α
270° + α−cos αsin α−ctg α−tg α
360° − α−sin αcos α−tg α−ctg α

Metoda w trzech krokach

  1. Pełne obroty precz. Jeśli kąt jest większy od 360∘360^\circ albo ujemny, dodaj lub odejmij wielokrotność 360∘360^\circ (dla tangensa i cotangensa wystarczy 180∘180^\circ).
  2. Rozpisz kąt jako 180∘±α180^\circ \pm \alpha albo 360∘−α360^\circ - \alpha z ostrym α\alpha - wtedy nazwa funkcji się nie zmienia i trudno o pomyłkę. Rozkład przez 90∘90^\circ lub 270∘270^\circ też jest poprawny, tylko trzeba pamiętać o zmianie nazwy.
  3. Ustal znak z ćwiartki, w której leży cały kąt, dla funkcji wyjściowej.

Znaki w ćwiartkach łatwo zapamiętać z wierszyka: w pierwszej wszystkie są dodatnie, w drugiej tylko sinus, w trzeciej tangens i cotangens, a w czwartej cosinus.

Przykłady krok po kroku

Przykład 1: sin⁡150∘\sin 150^\circ. 150∘=180∘−30∘150^\circ = 180^\circ - 30^\circ; nazwa zostaje; kąt 150∘150^\circ leży w II ćwiartce, gdzie sinus jest dodatni:

sin⁡150∘=sin⁡30∘=12.\sin 150^\circ = \sin 30^\circ = \tfrac{1}{2}.

Przykład 2: cos⁡225∘\cos 225^\circ. 225∘=180∘+45∘225^\circ = 180^\circ + 45^\circ; nazwa zostaje; III ćwiartka - cosinus ujemny:

cos⁡225∘=−cos⁡45∘=−22.\cos 225^\circ = -\cos 45^\circ = -\tfrac{\sqrt{2}}{2}.

Przykład 3: tg⁡300∘\operatorname{tg} 300^\circ. 300∘=360∘−60∘300^\circ = 360^\circ - 60^\circ; nazwa zostaje; IV ćwiartka - tangens ujemny:

tg⁡300∘=−tg⁡60∘=−3.\operatorname{tg} 300^\circ = -\operatorname{tg} 60^\circ = -\sqrt{3}.

Przykład 4: cos⁡120∘\cos 120^\circ na dwa sposoby. Przez oś poziomą: 120∘=180∘−60∘120^\circ = 180^\circ - 60^\circ, II ćwiartka, cosinus ujemny, więc cos⁡120∘=−cos⁡60∘=−12\cos 120^\circ = -\cos 60^\circ = -\tfrac{1}{2}. Przez oś pionową: 120∘=90∘+30∘120^\circ = 90^\circ + 30^\circ, cosinus zmienia się w sinus, znak nadal minus: cos⁡120∘=−sin⁡30∘=−12\cos 120^\circ = -\sin 30^\circ = -\tfrac{1}{2}. Wynik ten sam.

Przykład 5: ctg⁡135∘\operatorname{ctg} 135^\circ i sin⁡240∘\sin 240^\circ.

ctg⁡135∘=ctg⁡(180∘−45∘)=−ctg⁡45∘=−1,sin⁡240∘=sin⁡(180∘+60∘)=−sin⁡60∘=−32.\operatorname{ctg} 135^\circ = \operatorname{ctg}(180^\circ - 45^\circ) = -\operatorname{ctg} 45^\circ = -1, \qquad \sin 240^\circ = \sin(180^\circ + 60^\circ) = -\sin 60^\circ = -\tfrac{\sqrt{3}}{2}.

Przykład 6: kąty ujemne. Cosinus jest „odporny” na minus, pozostałe funkcje nie:

sin⁡(−30∘)=−sin⁡30∘=−12,cos⁡(−60∘)=cos⁡60∘=12.\sin(-30^\circ) = -\sin 30^\circ = -\tfrac{1}{2}, \qquad \cos(-60^\circ) = \cos 60^\circ = \tfrac{1}{2}.

Przykład 7: kąty większe od pełnego. Najpierw odejmujemy pełne obroty:

Przykład 8: całe wyrażenie. Oblicz sin⁡120∘⋅cos⁡150∘+tg⁡135∘\sin 120^\circ \cdot \cos 150^\circ + \operatorname{tg} 135^\circ.

sin⁡120∘⋅cos⁡150∘+tg⁡135∘=32⋅(−32)+(−1)=−34−1=−74.\sin 120^\circ \cdot \cos 150^\circ + \operatorname{tg} 135^\circ = \frac{\sqrt{3}}{2} \cdot \left(-\frac{\sqrt{3}}{2}\right) + (-1) = -\frac{3}{4} - 1 = -\frac{7}{4}.

Przykład 9: upraszczanie. Dla dowolnego kąta α\alpha:

cos⁡(180∘−α)+sin⁡(90∘+α)=−cos⁡α+cos⁡α=0.\cos(180^\circ - \alpha) + \sin(90^\circ + \alpha) = -\cos\alpha + \cos\alpha = 0.

Wzory redukcyjne działają dla każdego α\alpha, nie tylko ostrego - założenie o kącie ostrym służy tylko do ustalania znaku.

Wartości dla kątów spoza pierwszej ćwiartki

Z wzorów redukcyjnych i wartości dla 30∘30^\circ, 45∘45^\circ, 60∘60^\circ dostajemy całą tabelę (więcej w tablicy wartości funkcji trygonometrycznych):

kątsincostg
120°√3/2−1/2−√3
135°√2/2−√2/2−1
150°1/2−√3/2−√3/3
210°−1/2−√3/2√3/3
225°−√2/2−√2/21
240°−√3/2−1/2√3
300°−√3/21/2−√3
315°−√2/2√2/2−1
330°−1/2√3/2−√3/3

Przedsmak okresowości

Kąty α\alpha i α+360∘\alpha + 360^\circ mają to samo ramię końcowe, więc wszystkie funkcje mają dla nich te same wartości. Tangens i cotangens powtarzają się nawet co 180∘180^\circ, bo punkty (x,y)(x, y) i (−x,−y)(-x, -y) dają ten sam iloraz:

sin⁡(α+k⋅360∘)=sin⁡α,cos⁡(α+k⋅360∘)=cos⁡α,tg⁡(α+k⋅180∘)=tg⁡α.\sin(\alpha + k \cdot 360^\circ) = \sin\alpha, \qquad \cos(\alpha + k \cdot 360^\circ) = \cos\alpha, \qquad \operatorname{tg}(\alpha + k \cdot 180^\circ) = \operatorname{tg}\alpha.

To pierwsza zapowiedź okresowości, którą dokładnie zajmiemy się przy funkcjach trygonometrycznych zmiennej rzeczywistej. Wcześniej jednak trzeba poznać kąt skierowany i miarę łukową.

Najczęstsze pytania

Ile wynosi cos 120°?cos⁡120∘=−12\cos 120^\circ = -\tfrac{1}{2}, bo 120∘=180∘−60∘120^\circ = 180^\circ - 60^\circ, a w II ćwiartce cosinus jest ujemny: cos⁡120∘=−cos⁡60∘\cos 120^\circ = -\cos 60^\circ.

Ile wynosi sin 150°?sin⁡150∘=12\sin 150^\circ = \tfrac{1}{2}, bo sin⁡150∘=sin⁡(180∘−30∘)=sin⁡30∘\sin 150^\circ = \sin(180^\circ - 30^\circ) = \sin 30^\circ.

Ile wynosi tg 300°?tg⁡300∘=−3\operatorname{tg} 300^\circ = -\sqrt{3}, bo 300∘=360∘−60∘300^\circ = 360^\circ - 60^\circ, a w IV ćwiartce tangens jest ujemny.

Kiedy funkcja zmienia nazwę we wzorach redukcyjnych? Tylko przy kątach 90∘±α90^\circ \pm \alpha i 270∘±α270^\circ \pm \alpha - wtedy sinus zamienia się w cosinus, a tangens w cotangens (i odwrotnie). Przy 180∘±α180^\circ \pm \alpha i 360∘−α360^\circ - \alpha nazwa zostaje.

Skąd wziąć znak we wzorze redukcyjnym? Ustal, w której ćwiartce leży cały kąt (np. 225∘225^\circ - w III), i sprawdź znak funkcji, którą liczysz, a nie tej, na którą zamieniasz. W III ćwiartce cosinus jest ujemny, więc cos⁡225∘=−cos⁡45∘\cos 225^\circ = -\cos 45^\circ.

Czy trzeba uczyć się tabeli wzorów redukcyjnych na pamięć? Nie. Wystarczą dwa pytania: czy zmienia się nazwa (oś pionowa - tak, pozioma - nie) i jaki jest znak w ćwiartce. Z tych dwóch reguł odtworzysz każdy wiersz tabeli.

Dlaczego sin(180° − α) = sin α? Bo ramiona kątów α\alpha i 180∘−α180^\circ - \alpha są symetryczne względem osi OYOY: punkty na nich mają tę samą drugą współrzędną, a sinus to właśnie druga współrzędna podzielona przez rr.

Przećwicz

Podsumowanie