Przejdź do treści

Funkcja homograficzna - jak narysować wykres krok po kroku

Klasa 3 liceum i technikum

Funkcja homograficzna - co trzeba umieć

Wzór ogólny:

f(x)=ax+bcx+d,c≠0,ad−bc≠0f(x) = \frac{ax + b}{cx + d}, \qquad c \ne 0, \quad ad - bc \ne 0

Postać kanoniczna (hiperbola y=kxy = \tfrac{k}{x} przesunięta o wektor [p, q][p,\ q]):

f(x)=kx−p+q,k≠0f(x) = \frac{k}{x - p} + q, \qquad k \ne 0

Asymptoty: pionowa x=px = p, pozioma y=qy = q. Dziedzina: R∖{p}\mathbb{R} \setminus \{p\}, zbiór wartości: R∖{q}\mathbb{R} \setminus \{q\}.

Dla k>0k > 0 funkcja maleje, dla k<0k < 0 rośnie - osobno w przedziale (−∞; p)(-\infty;\ p) i w przedziale (p; +∞)(p;\ +\infty).

Funkcja homograficzna to funkcja postaci f(x)=ax+bcx+df(x) = \tfrac{ax + b}{cx + d}, w której c≠0c \ne 0 i ad−bc≠0ad - bc \ne 0, czyli iloraz dwóch funkcji liniowych. Jej wykresem jest hiperbola powstała z wykresu y=kxy = \tfrac{k}{x} przez przesunięcie o wektor - dlatego każdą funkcję homograficzną da się zapisać w postaci kanonicznej f(x)=kx−p+qf(x) = \tfrac{k}{x - p} + q, z której odczytuje się wszystkie własności.

Punktem wyjścia jest proporcjonalność odwrotna y = a/x z klasy 1 oraz przesuwanie wykresów. Licznik hiperboli, który w lekcji o proporcjonalności odwrotnej oznaczaliśmy literą aa, tutaj nazywamy kk i piszemy y=kxy = \tfrac{k}{x} - litera aa jest już zajęta przez współczynnik we wzorze ogólnym ax+bcx+d\tfrac{ax + b}{cx + d}. W tej lekcji uczymy się metody: jak z dowolnego wzoru dojść do szkicu wykresu i odczytać z niego własności. Zwięzłe zestawienie wzorów (z wyprowadzeniem postaci kanonicznej w ogólnym przypadku) znajdziesz na stronie funkcja homograficzna - wzór, wykres, asymptoty.

Hiperbola przesunięta o wektor

Weźmy hiperbolę y=2xy = \tfrac{2}{x} i przesuńmy ją o wektor [3, 1][3,\ 1]: o 3 jednostki w prawo i o 1 w górę. Z lekcji o przekształceniach wiemy, że przesunięcie w prawo o 3 to zamiana xx na x−3x - 3, a w górę o 1 - dodanie 1 do wzoru:

y=2x→ [3, 1] y=2x−3+1.y = \frac{2}{x} \quad \xrightarrow{\ [3,\ 1]\ } \quad y = \frac{2}{x - 3} + 1.

Razem z wykresem przesuwają się asymptoty. Hiperbola y=2xy = \tfrac{2}{x} ma asymptoty x=0x = 0 i y=0y = 0 (osie układu), więc po przesunięciu są to proste x=3x = 3 i y=1y = 1. Każdy punkt wykresu przesuwa się o ten sam wektor, np. (2, 1)(2,\ 1) przechodzi w (5, 2)(5,\ 2) - sprawdź: 25−3+1=2\tfrac{2}{5 - 3} + 1 = 2.

−3−2−11234567−3−2−123450x = 3y = 1y = 2/(x − 3) + 1y = 2/x(2, 1)(5, 2) xy
Hiperbola y = 2/x (szara) przesunięta o wektor [3, 1] daje wykres y = 2/(x − 3) + 1. Asymptoty przesuwają się razem z wykresem: zamiast osi układu mamy proste x = 3 i y = 1.

Ogólnie: wykres funkcji f(x)=kx−p+qf(x) = \tfrac{k}{x - p} + q to hiperbola y=kxy = \tfrac{k}{x} przesunięta o wektor [p, q][p,\ q]. Liczby pp i qq to współrzędne punktu przecięcia asymptot - środka symetrii hiperboli.

Uwaga na znak pp. We wzorze stoi x−px - p, więc 5x+4\tfrac{5}{x + 4} oznacza p=−4p = -4 (przesunięcie w lewo), a asymptota pionowa to x=−4x = -4. Najprościej: asymptota pionowa leży tam, gdzie zeruje się mianownik.

Jak sprowadzić wzór do postaci kanonicznej

Zadanie zwykle podaje wzór ogólny ax+bcx+d\tfrac{ax + b}{cx + d}. Żeby narysować wykres, trzeba wydzielić z ułamka całość: zapisać licznik jako wielokrotność mianownika plus resztę.

Przykład 1. Sprowadź do postaci kanonicznej f(x)=2x+1x−1f(x) = \dfrac{2x + 1}{x - 1}.

Krok 1. Ile razy mianownik x−1x - 1 „mieści się” w liczniku 2x+12x + 1? Dwa razy: 2(x−1)=2x−22(x - 1) = 2x - 2. Brakuje jeszcze 33, więc 2x+1=2(x−1)+32x + 1 = 2(x - 1) + 3.

Krok 2. Rozbijamy ułamek na dwa:

2x+1x−1=2(x−1)+3x−1=2(x−1)x−1+3x−1=2+3x−1.\frac{2x + 1}{x - 1} = \frac{2(x - 1) + 3}{x - 1} = \frac{2(x - 1)}{x - 1} + \frac{3}{x - 1} = 2 + \frac{3}{x - 1}.

Odpowiedź: f(x)=3x−1+2f(x) = \dfrac{3}{x - 1} + 2, czyli k=3k = 3, p=1p = 1, q=2q = 2. Wykres to hiperbola y=3xy = \tfrac{3}{x} przesunięta o wektor [1, 2][1,\ 2].

Przykład 2 (współczynnik przy xx w mianowniku różny od 1). Sprowadź do postaci kanonicznej f(x)=4x+12x−2f(x) = \dfrac{4x + 1}{2x - 2}.

Krok 1. 4x+1=2(2x−2)+54x + 1 = 2(2x - 2) + 5, więc f(x)=2+52x−2f(x) = 2 + \dfrac{5}{2x - 2}.

Krok 2. Postać kanoniczna wymaga w mianowniku samego x−px - p. Wyłączamy 2 przed nawias:

52x−2=52(x−1)=52x−1.\frac{5}{2x - 2} = \frac{5}{2(x - 1)} = \frac{\tfrac{5}{2}}{x - 1}.

Odpowiedź: f(x)=52x−1+2f(x) = \dfrac{\tfrac{5}{2}}{x - 1} + 2, czyli k=52k = \tfrac{5}{2}, p=1p = 1, q=2q = 2.

Działa to też w drugą stronę - z postaci kanonicznej wracamy do ogólnej, sprowadzając do wspólnego mianownika (jak przy dodawaniu wyrażeń wymiernych):

3x+1−2=3−2(x+1)x+1=−2x+1x+1.\frac{3}{x + 1} - 2 = \frac{3 - 2(x + 1)}{x + 1} = \frac{-2x + 1}{x + 1}.

Wzór ogólnyPostać kanonicznap, qAsymptoty
(2x + 1)/(x − 1)3/(x − 1) + 2p = 1, q = 2x = 1, y = 2
(4x + 1)/(2x − 2)(5/2)/(x − 1) + 2p = 1, q = 2x = 1, y = 2
(−3x + 5)/(x + 2)11/(x + 2) − 3p = −2, q = −3x = −2, y = −3
x/(x + 4)−4/(x + 4) + 1p = −4, q = 1x = −4, y = 1
(−2x + 1)/(x + 1)3/(x + 1) − 2p = −1, q = −2x = −1, y = −2

Skrót do sprawdzenia wyniku: asymptota pionowa to miejsce zerowe mianownika (x=−dcx = -\tfrac{d}{c}), a pozioma to iloraz współczynników przy xx: y=acy = \tfrac{a}{c}. Dla 4x+12x−2\tfrac{4x + 1}{2x - 2}: x=1x = 1 i y=42=2y = \tfrac{4}{2} = 2 - zgadza się z tabelą.

Kiedy to w ogóle jest funkcja homograficzna

Warunek ad−bc≠0ad - bc \ne 0 nie jest formalnością. Weźmy f(x)=3x+6x+2f(x) = \dfrac{3x + 6}{x + 2}. Tu ad−bc=3⋅2−6⋅1=0ad - bc = 3 \cdot 2 - 6 \cdot 1 = 0 i rzeczywiście:

3x+6x+2=3(x+2)x+2=3dla x≠−2.\frac{3x + 6}{x + 2} = \frac{3(x + 2)}{x + 2} = 3 \qquad \text{dla } x \ne -2.

Wykresem jest pozioma prosta y=3y = 3 z wyrwanym punktem (−2, 3)(-2,\ 3), a nie hiperbola. Takimi „dziurami” w wykresie zajmujemy się w lekcji o funkcji wymiernej. Drugi warunek, c≠0c \ne 0, wyklucza zwykłą funkcję liniową (mianownik byłby stałą).

Własności odczytane z postaci kanonicznej

Gdy mamy już f(x)=kx−p+qf(x) = \tfrac{k}{x - p} + q, wszystkie podstawowe własności wypisujemy bez rachunków:

Własnośćk > 0k < 0
Dziedzinaℝ ∖ {p}
Zbiór wartościℝ ∖ {q}
Asymptotypionowa x = p, pozioma y = q
Środek symetriipunkt (p, q)
Położenie gałęzi względem asymptot„prawa górna" i „lewa dolna"„lewa górna" i „prawa dolna"
Monotonicznośćmalejąca w (−∞; p) i w (p; +∞)rosnąca w (−∞; p) i w (p; +∞)

Miejsce zerowe i punkt przecięcia z osią OYOY trzeba już policzyć: rozwiązujemy f(x)=0f(x) = 0 i obliczamy f(0)f(0) (o ile 00 należy do dziedziny).

Przykład 3 - pełne badanie funkcji

Zadanie. Narysuj wykres funkcji f(x)=2x−6x−1f(x) = \dfrac{2x - 6}{x - 1} i odczytaj jej własności.

Krok 1. Postać kanoniczna. 2x−6=2(x−1)−42x - 6 = 2(x - 1) - 4, więc

f(x)=2(x−1)−4x−1=−4x−1+2.f(x) = \frac{2(x - 1) - 4}{x - 1} = \frac{-4}{x - 1} + 2.

Mamy k=−4k = -4, p=1p = 1, q=2q = 2. Warunek ad−bc=2⋅(−1)−(−6)⋅1=4≠0ad - bc = 2 \cdot (-1) - (-6) \cdot 1 = 4 \ne 0 jest spełniony.

Krok 2. Asymptoty. Pionowa x=1x = 1, pozioma y=2y = 2. Rysujemy je linią przerywaną - to „szkielet” wykresu.

Krok 3. Kilka punktów. Najpierw punkty przecięcia z osiami, potem po jednym-dwa z każdej strony asymptoty pionowej:

x−10235
f(x)46−201

Krok 4. Szkic. Ponieważ k<0k < 0, gałęzie leżą „po lewej u góry” i „po prawej u dołu” względem asymptot. Łączymy punkty gładką krzywą zbliżającą się do asymptot - osobno z każdej strony prostej x=1x = 1.

−4−3−2−11256−3−2−1123450x = 1y = 2f(x) = (2x − 6)/(x − 1)(0, 6)(3, 0)(−1, 4)(2, −2)(5, 1)S xy
Wykres funkcji f(x) = (2x − 6)/(x − 1) = −4/(x − 1) + 2. Asymptoty x = 1 i y = 2 przecinają się w środku symetrii S = (1, 2); funkcja przecina oś OY w punkcie (0, 6), a oś OX w punkcie (3, 0).

Krok 5. Własności.

Odpowiedź: wykres to hiperbola y=−4xy = -\tfrac{4}{x} przesunięta o wektor [1, 2][1,\ 2], o asymptotach x=1x = 1 i y=2y = 2; własności jak wyżej.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak wyznaczyć asymptoty funkcji homograficznej? Asymptota pionowa to prosta x=−dcx = -\tfrac{d}{c} (miejsce zerowe mianownika), a pozioma - prosta y=acy = \tfrac{a}{c} (iloraz współczynników przy xx). W postaci kanonicznej kx−p+q\tfrac{k}{x - p} + q są to po prostu x=px = p i y=qy = q.

Jak sprowadzić funkcję homograficzną do postaci kanonicznej? Zapisz licznik jako wielokrotność mianownika plus reszta, np. 2x+1=2(x−1)+32x + 1 = 2(x - 1) + 3, i rozbij ułamek: 2x+1x−1=2+3x−1\tfrac{2x + 1}{x - 1} = 2 + \tfrac{3}{x - 1}. Jeśli przy xx w mianowniku stoi liczba różna od 1, wyłącz ją przed nawias i podziel przez nią licznik reszty.

Co to jest postać kanoniczna funkcji homograficznej? To zapis f(x)=kx−p+qf(x) = \tfrac{k}{x - p} + q. Pokazuje, że wykres jest hiperbolą y=kxy = \tfrac{k}{x} przesuniętą o wektor [p, q][p,\ q], i pozwala od razu odczytać asymptoty, dziedzinę, zbiór wartości i monotoniczność.

Kiedy funkcja homograficzna jest rosnąca, a kiedy malejąca? W postaci kanonicznej decyduje znak kk: dla k>0k > 0 funkcja maleje, dla k<0k < 0 rośnie - w każdym z dwóch przedziałów dziedziny osobno. We wzorze ogólnym to samo mówi znak ad−bcad - bc: dodatni oznacza funkcję rosnącą, ujemny - malejącą.

Jak wyznaczyć zbiór wartości funkcji homograficznej? Zbiór wartości to wszystkie liczby rzeczywiste oprócz qq, czyli oprócz drugiej współrzędnej środka symetrii (asymptoty poziomej). Dla f(x)=2x−6x−1f(x) = \tfrac{2x - 6}{x - 1} jest to R∖{2}\mathbb{R} \setminus \{2\}.

Czy wykres funkcji homograficznej może przeciąć asymptotę? Nie. Asymptoty pionowej nie przetnie, bo x=px = p nie należy do dziedziny, a poziomej - bo wartość qq nie należy do zbioru wartości.

Podsumowanie

Zobacz też