Przejdź do treści

Granica funkcji w punkcie - co oznacza i jak ją odczytać

Klasa 3 liceum i technikum

Granica funkcji w punkcie - najważniejsze fakty

Zapis: lim⁡x→x0f(x)=g\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = g - „granica funkcji ff przy xx dążącym do x0x_0 jest równa gg”.

Definicja Heinego (przez ciągi):

lim⁡x→x0f(x)=g  ⟺  dla kaz˙dego ciągu xn→x0, xn≠x0: lim⁡n→∞f(xn)=g\lim_{x \to x_0} f(x) = g \iff \text{dla każdego ciągu } x_n \to x_0,\ x_n \neq x_0:\ \lim_{n \to \infty} f(x_n) = g

Definicja Cauchy’ego (z epsilonem):

∀ε>0 ∃δ>0 ∀x  0<∣x−x0∣<δ⇒∣f(x)−g∣<ε\forall_{\varepsilon > 0}\ \exists_{\delta > 0}\ \forall_{x}\ \ 0 < |x - x_0| < \delta \Rightarrow |f(x) - g| < \varepsilon

Granica nie zależy od wartości f(x0)f(x_0) - funkcja może mieć w x0x_0 inną wartość albo nie być tam w ogóle określona.

Granica funkcji ff w punkcie x0x_0 to liczba gg, do której zbliżają się wartości f(x)f(x), gdy argument xx zbliża się do x0x_0 (z obu stron, ale nie jest mu równy). Zapisujemy lim⁡x→x0f(x)=g\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = g. Liczy się tylko zachowanie funkcji w pobliżu punktu x0x_0 - to, co dzieje się w samym punkcie, nie ma na granicę wpływu.

To pierwsza lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. Opiera się na granicy ciągu z poprzedniego rozdziału: tam badaliśmy wyrazy ana_n przy n→∞n \to \infty, a teraz - wartości funkcji, gdy xx zbliża się do konkretnej liczby. Z granicy funkcji wyrosną dalej ciągłość, asymptoty i pochodna.

Intuicja: co się dzieje w pobliżu punktu

Weźmy funkcję

f(x)=x2−4x−2f(x) = \frac{x^2 - 4}{x - 2}

Dla x=2x = 2 mianownik jest zerem, więc f(2)f(2) nie istnieje. Możemy jednak policzyć wartości dla argumentów coraz bliższych 22 - z lewej i z prawej strony:

x1,91,991,99922,0012,012,1
f(x)3,93,993,999—4,0014,014,1

Z obu stron wartości zbliżają się do 44. Mówimy, że granica funkcji ff w punkcie 22 jest równa 44:

lim⁡x→2x2−4x−2=4\lim_{x \to 2} \frac{x^2 - 4}{x - 2} = 4

Skąd akurat 44? Licznik to różnica kwadratów: x2−4=(x−2)(x+2)x^2 - 4 = (x - 2)(x + 2). Dla x≠2x \neq 2 można skrócić ułamek i dostajemy f(x)=x+2f(x) = x + 2. Wykres funkcji ff to więc prosta y=x+2y = x + 2, z której wyjęto jeden punkt.

−3−2−11234−1134560 dziura (2, 4) xy
Wykres f(x) = (x² − 4)/(x − 2) to prosta y = x + 2 bez jednego punktu. Funkcja nie ma wartości w x = 2 (puste kółko), ale jej wartości zbliżają się do 4 - to jest granica.

Tabela pokazuje coś ważnego: przy liczeniu granicy nigdy nie podstawiamy x=2x = 2. Patrzymy na argumenty bliskie 22 i różne od 22. Dzięki temu granica może istnieć tam, gdzie funkcja nie jest określona - i właśnie w takich miejscach jest najbardziej potrzebna.

Granica a wartość funkcji w punkcie

Granica i wartość to dwie różne rzeczy. Mogą być równe, mogą się różnić, a wartość może w ogóle nie istnieć. Zobaczmy funkcję z „przestawionym” punktem:

g(x)={12x2+1dla x≠21dla x=2g(x) = \begin{cases} \frac{1}{2}x^2 + 1 & \text{dla } x \neq 2 \\ 1 & \text{dla } x = 2 \end{cases}

−2−1123234560 granica 3g(2) = 1 xy
Funkcja z „przestawionym” punktem: g(2) = 1 (pełna kropka), ale wartości g(x) dla x bliskich 2 zbliżają się do 3 (puste kółko). Granica w punkcie 2 jest równa 3.

Dla argumentów bliskich 22 wzór 12x2+1\frac{1}{2}x^2 + 1 daje wartości bliskie 12⋅4+1=3\frac{1}{2} \cdot 4 + 1 = 3, więc lim⁡x→2g(x)=3\lim\limits_{x \to 2} g(x) = 3. Sama wartość w punkcie to g(2)=1g(2) = 1. Granica „nie widzi” tego jednego punktu - zmiana wartości g(2)g(2) na dowolną inną liczbę nie zmienia granicy.

Trzy możliwe sytuacje w punkcie x0x_0:

FunkcjaWartość w x₀ = 2Granica przy x → 2Czy równe?
h(x) = x + 244tak - funkcja jest ciągła
f(x) = (x² − 4)/(x − 2)nie istnieje4nie da się porównać
g(x) z przestawionym punktem13nie

Gdy granica istnieje i jest równa wartości, funkcja jest ciągła w punkcie - to temat lekcji o ciągłości funkcji. Dla takich funkcji granicę liczy się najprościej: wystarczy podstawić.

Definicja Heinego - granica przez ciągi

Słowa „xx zbliża się do x0x_0” trzeba zapisać precyzyjnie. Najprościej zrobić to za pomocą ciągów, które już znamy.

Definicja Heinego. Liczba gg jest granicą funkcji ff w punkcie x0x_0, jeżeli dla każdego ciągu argumentów (xn)(x_n) zbieżnego do x0x_0, o wyrazach różnych od x0x_0 (i należących do dziedziny ff), ciąg wartości f(xn)f(x_n) jest zbieżny do gg.

Innymi słowy: jakąkolwiek drogą podejdziemy do x0x_0, wartości funkcji zawsze zmierzają do tej samej liczby gg.

Przykład 1. Uzasadnij z definicji Heinego, że lim⁡x→2x2−4x−2=4\lim\limits_{x \to 2} \dfrac{x^2 - 4}{x - 2} = 4.

Krok 1. Bierzemy dowolny ciąg xn→2x_n \to 2, w którym xn≠2x_n \neq 2 dla każdego nn.

Krok 2. Dla xn≠2x_n \neq 2 wolno skrócić ułamek: f(xn)=(xn−2)(xn+2)xn−2=xn+2f(x_n) = \dfrac{(x_n - 2)(x_n + 2)}{x_n - 2} = x_n + 2.

Krok 3. Z twierdzeń o granicach ciągów: lim⁡n→∞(xn+2)=2+2=4\lim\limits_{n \to \infty} (x_n + 2) = 2 + 2 = 4.

Odpowiedź. Dla każdego takiego ciągu f(xn)→4f(x_n) \to 4, więc granica funkcji w punkcie 22 jest równa 44. Na przykład dla xn=2+1nx_n = 2 + \frac{1}{n} mamy f(xn)=4+1n→4f(x_n) = 4 + \frac{1}{n} \to 4.

Przykład 2. Uzasadnij, że lim⁡x→3(x2+1)=10\lim\limits_{x \to 3} (x^2 + 1) = 10.

Krok 1. Niech xn→3x_n \to 3, xn≠3x_n \neq 3.

Krok 2. Granica iloczynu ciągów to iloczyn granic, więc xn2=xn⋅xn→3⋅3=9x_n^2 = x_n \cdot x_n \to 3 \cdot 3 = 9, a stąd xn2+1→10x_n^2 + 1 \to 10.

Odpowiedź. lim⁡x→3(x2+1)=10\lim\limits_{x \to 3} (x^2 + 1) = 10 - tyle samo, ile wartość funkcji w punkcie 33.

Definicja Heinego przydaje się też w drugą stronę - do pokazania, że granica nie istnieje. Wystarczą dwa ciągi zbieżne do x0x_0, dla których ciągi wartości mają różne granice.

Przykład 3. Funkcja s(x)=∣x∣xs(x) = \dfrac{|x|}{x} ma wartość 11 dla x>0x > 0 i −1-1 dla x<0x < 0. Ciąg xn=1n→0x_n = \frac{1}{n} \to 0 daje s(xn)=1→1s(x_n) = 1 \to 1, a ciąg xn=−1n→0x_n = -\frac{1}{n} \to 0 daje s(xn)=−1→−1s(x_n) = -1 \to -1. Dwie różne granice, więc lim⁡x→0s(x)\lim\limits_{x \to 0} s(x) nie istnieje. Takim sytuacjom - gdy funkcja z lewej i z prawej zmierza do różnych liczb - poświęcona jest lekcja o granicach jednostronnych.

Definicja Cauchy’ego - granica z epsilonem

Druga, równoważna definicja nie używa ciągów, tylko odległości. Przypomina definicję granicy ciągu z ε\varepsilon:

Definicja Cauchy’ego. lim⁡x→x0f(x)=g\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = g, jeżeli dla każdej liczby ε>0\varepsilon > 0 istnieje liczba δ>0\delta > 0 taka, że dla wszystkich xx z dziedziny spełniających 0<∣x−x0∣<δ0 < |x - x_0| < \delta zachodzi ∣f(x)−g∣<ε|f(x) - g| < \varepsilon.

Po ludzku: jeśli chcemy, żeby wartości różniły się od gg o mniej niż ε\varepsilon, wystarczy wziąć argumenty dostatecznie bliskie x0x_0 - bliższe niż δ\delta. Warunek 0<∣x−x0∣0 < |x - x_0| wyklucza sam punkt x0x_0.

Przykład 4. Dla f(x)=3x−1f(x) = 3x - 1 i x0=1x_0 = 1 granica wynosi 22. Jak dobrać δ\delta do ε\varepsilon?

Krok 1. Liczymy odległość wartości od granicy: ∣f(x)−2∣=∣3x−3∣=3∣x−1∣|f(x) - 2| = |3x - 3| = 3|x - 1|.

Krok 2. Warunek 3∣x−1∣<ε3|x - 1| < \varepsilon oznacza ∣x−1∣<ε3|x - 1| < \frac{\varepsilon}{3}, więc wystarczy δ=ε3\delta = \frac{\varepsilon}{3}.

Żądana dokładność ε10,30,030,003
Wystarczające δ = ε/31/30,10,010,001

Odpowiedź. Dla każdego ε>0\varepsilon > 0 działa δ=ε3\delta = \frac{\varepsilon}{3}, więc lim⁡x→1(3x−1)=2\lim\limits_{x \to 1} (3x - 1) = 2. W szkole definicji Cauchy’ego nie trzeba stosować w zadaniach - wystarczy rozumieć, co mówi.

Odczytywanie granic z wykresu

Na wykresie granicę w punkcie x0x_0 odczytujemy tak: przesuwamy palec po wykresie w stronę x0x_0 z lewej i z prawej i patrzymy, do jakiej wysokości zmierzamy. Pełna kropka oznacza punkt wykresu, puste kółko - punkt, którego na wykresie nie ma. Przy granicy jedno i drugie nie ma znaczenia, liczy się to, dokąd prowadzi krzywa.

−4−3−2−112345−1123 xy
Wykres do przykładu: w x = −2 dziura (granica −1, wartość f(−2) = 2), w x = 1 skok (z lewej wartości zbliżają się do 1,25, z prawej do 3), w x = 3 zwykły punkt wykresu.

Przykład 5. Na rysunku jest wykres funkcji ff określonej na przedziale ⟨−4; 5⟩\langle -4;\ 5\rangle. Odczytaj granice w punktach −2-2, 11 i 33 oraz porównaj je z wartościami funkcji.

Krok 1. Punkt −2-2. Z obu stron łuk paraboli zmierza do wysokości −1-1 (puste kółko). Pełna kropka nad nim to wartość f(−2)=2f(-2) = 2. Zatem lim⁡x→−2f(x)=−1≠f(−2)\lim\limits_{x \to -2} f(x) = -1 \neq f(-2).

Krok 2. Punkt 11. Z lewej strony łuk zmierza do wysokości 1,251{,}25, z prawej prosta zaczyna się na wysokości 33. Wartości z dwóch stron dążą do różnych liczb, więc lim⁡x→1f(x)\lim\limits_{x \to 1} f(x) nie istnieje (choć f(1)=3f(1) = 3).

Krok 3. Punkt 33. Wykres przechodzi tu bez przerw, z obu stron zmierzamy do wysokości 11, a f(3)=1f(3) = 1.

Odpowiedź. lim⁡x→−2f(x)=−1\lim\limits_{x \to -2} f(x) = -1, lim⁡x→1f(x)\lim\limits_{x \to 1} f(x) nie istnieje, lim⁡x→3f(x)=1\lim\limits_{x \to 3} f(x) = 1. Tylko w punkcie 33 granica jest równa wartości funkcji.

Kiedy granica nie istnieje

Granica funkcji w punkcie nie istnieje w trzech typowych sytuacjach:

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Co to jest granica funkcji w punkcie? To liczba, do której zbliżają się wartości funkcji, gdy argument zbliża się do danego punktu z obu stron, ale nie jest mu równy. Zapisujemy lim⁡x→x0f(x)=g\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = g.

Czym różni się granica funkcji od wartości funkcji? Wartość f(x0)f(x_0) to liczba obliczona w samym punkcie. Granica opisuje, co dzieje się w pobliżu punktu. Mogą być równe (funkcja ciągła), różne (przestawiony punkt) albo wartość może nie istnieć, choć granica istnieje.

Czy funkcja może mieć granicę w punkcie, w którym nie jest określona? Tak. Funkcja x2−4x−2\frac{x^2 - 4}{x - 2} nie jest określona w punkcie 22, a jej granica w tym punkcie wynosi 44. Ważne jest tylko, żeby funkcja była określona w pobliżu punktu.

Co mówi definicja Heinego granicy funkcji? Że lim⁡x→x0f(x)=g\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = g, jeśli dla każdego ciągu argumentów xn→x0x_n \to x_0 o wyrazach różnych od x0x_0 ciąg wartości f(xn)f(x_n) dąży do gg. Sprowadza granicę funkcji do granic ciągów.

Czym różni się definicja Heinego od definicji Cauchy’ego? Heine opisuje granicę przez ciągi argumentów, Cauchy - przez odległości ε\varepsilon i δ\delta. Obie definicje są równoważne: funkcja ma granicę według jednej wtedy i tylko wtedy, gdy ma ją według drugiej.

Jak odczytać granicę funkcji z wykresu? Idź po wykresie w stronę danego punktu z lewej i z prawej i sprawdź, do jakiej wysokości zmierzasz. Jeśli z obu stron to ta sama wysokość, jest ona granicą - niezależnie od tego, czy w punkcie jest pełna kropka, puste kółko, czy kropka gdzie indziej.

Kiedy granica funkcji w punkcie nie istnieje? Gdy wartości z lewej i z prawej strony zmierzają do różnych liczb (skok), gdy uciekają do nieskończoności albo gdy oscylują i nie zbliżają się do żadnej liczby.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też