Przejdź do treści

Jak obliczyć granicę funkcji w punkcie - podstawienie i symbol 0/0

Klasa 3 liceum i technikum

Działania na granicach - jeśli lim f(x) = a i lim g(x) = b

lim⁡x→x0(f(x)±g(x))=a±blim⁡x→x0(f(x)⋅g(x))=a⋅b\lim_{x \to x_0} \big(f(x) \pm g(x)\big) = a \pm b \qquad \lim_{x \to x_0} \big(f(x) \cdot g(x)\big) = a \cdot b

lim⁡x→x0f(x)g(x)=ab  (b≠0)lim⁡x→x0(f(x))n=anlim⁡x→x0f(x)=a  (a≥0)\lim_{x \to x_0} \frac{f(x)}{g(x)} = \frac{a}{b}\ \ (b \neq 0) \qquad \lim_{x \to x_0} \big(f(x)\big)^n = a^n \qquad \lim_{x \to x_0} \sqrt{f(x)} = \sqrt{a}\ \ (a \geq 0)

Symbol 00\frac{0}{0} - licznik i mianownik dzielą się przez (x−x0)(x - x_0). Skracamy i podstawiamy ponownie:

lim⁡x→2x2−4x−2=lim⁡x→2(x−2)(x+2)x−2=lim⁡x→2(x+2)=4\lim_{x \to 2} \frac{x^2 - 4}{x - 2} = \lim_{x \to 2} \frac{(x - 2)(x + 2)}{x - 2} = \lim_{x \to 2} (x + 2) = 4

Pierwiastek - mnożymy przez wyrażenie sprzężone: (A−B)(A+B)=A−B2(\sqrt{A} - B)(\sqrt{A} + B) = A - B^2.

Granicę funkcji w punkcie oblicza się najpierw przez podstawienie: jeśli po wstawieniu x0x_0 wychodzi liczba (mianownik różny od zera), to ona jest granicą. Jeśli wychodzi symbol 00\frac{0}{0}, wyrażenie trzeba przekształcić - rozłożyć na czynniki, skrócić czynnik (x−x0)(x - x_0) albo pomnożyć przez wyrażenie sprzężone - i dopiero wtedy podstawić.

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej - granica funkcji w punkcie - poznaliśmy definicję granicy i odczytywaliśmy granice z tabel i wykresów. Teraz uczymy się je obliczać, bez tabel i bez zgadywania.

Twierdzenia o działaniach na granicach

Liczenie granic z samej definicji byłoby żmudne. Na szczęście granice zachowują się „przyzwoicie” wobec działań. Jeżeli lim⁡x→x0f(x)=a\lim\limits_{x \to x_0} f(x) = a i lim⁡x→x0g(x)=b\lim\limits_{x \to x_0} g(x) = b (obie granice są liczbami), to:

GranicaWynikWarunek
lim (f(x) + g(x))a + b—
lim (f(x) − g(x))a − b—
lim (c · f(x))c · ac - dowolna stała
lim (f(x) · g(x))a · b—
lim f(x)/g(x)a/bb ≠ 0
lim (f(x))ⁿaⁿn naturalne
lim √f(x)√aa ≥ 0

Wszystkie wynikają z twierdzeń o granicach ciągów i definicji Heinego. Do tego dochodzą dwie granice „cegiełki”: lim⁡x→x0c=c\lim\limits_{x \to x_0} c = c (funkcja stała) i lim⁡x→x0x=x0\lim\limits_{x \to x_0} x = x_0. Z nich i z działań da się złożyć granicę każdego wielomianu i każdej funkcji wymiernej.

Przykład 1. Oblicz lim⁡x→−12x3−x+4x2+3\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{2x^3 - x + 4}{x^2 + 3}.

Krok 1. Granica licznika (suma, iloczyny i potęga): 2⋅(−1)3−(−1)+4=−2+1+4=32 \cdot (-1)^3 - (-1) + 4 = -2 + 1 + 4 = 3.

Krok 2. Granica mianownika: (−1)2+3=4≠0(-1)^2 + 3 = 4 \neq 0, więc wolno użyć twierdzenia o ilorazie.

Odpowiedź. lim⁡x→−12x3−x+4x2+3=34\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{2x^3 - x + 4}{x^2 + 3} = \dfrac{3}{4}.

Przykład 2. Oblicz lim⁡x→4(x−1)x+5\lim\limits_{x \to 4} (x - 1)\sqrt{x + 5}.

Krok 1. lim⁡x→4(x−1)=3\lim\limits_{x \to 4} (x - 1) = 3 oraz lim⁡x→4(x+5)=9≥0\lim\limits_{x \to 4} (x + 5) = 9 \geq 0, więc lim⁡x→4x+5=9=3\lim\limits_{x \to 4} \sqrt{x + 5} = \sqrt{9} = 3.

Odpowiedź. Z twierdzenia o iloczynie granica wynosi 3⋅3=93 \cdot 3 = 9.

Podstawienie - kiedy wolno, a kiedy nie

W obu przykładach granica wyszła równa wartości funkcji w punkcie. To nie przypadek: wielomiany, funkcje wymierne (poza miejscami zerowymi mianownika) i pierwiastki są ciągłe w swoich dziedzinach, a dla funkcji ciągłej granica w punkcie dziedziny to po prostu wartość. Dokładnie omawia to lekcja o ciągłości funkcji w punkcie.

Dlatego pierwszym krokiem jest zawsze próba podstawienia. Jej wynik mówi, co robić dalej:

Po podstawieniu x₀ wychodziCo to znaczyCo robimy
liczba (np. 3/4)funkcja jest ciągła w x₀to jest granica - koniec
0/0symbol nieoznaczonyprzekształcamy: rozkład, skracanie, sprzężenie
liczba ≠ 0 przez 0 (np. 3/0)wartości uciekają do ±∞badamy granice jednostronne i znak mianownika

Trzeci przypadek prowadzi do granic nieskończonych - zajmuje się nim lekcja o granicy niewłaściwej funkcji. Tutaj skupiamy się na drugim.

Symbol 0/0 - dlaczego da się skrócić

Zapis 00\frac{0}{0} nie jest liczbą. To informacja, że licznik i mianownik jednocześnie dążą do zera, a wynik zależy od tego, jak szybko. Przykłady: x2x→0\frac{x^2}{x} \to 0, xx→1\frac{x}{x} \to 1, 5xx→5\frac{5x}{x} \to 5 przy x→0x \to 0 - za każdym razem „00\frac{0}{0}”, a granice różne.

Dla wielomianów jest jednak prosty klucz. Jeśli wielomian WW zeruje się w x0x_0, to z twierdzenia Bézouta dzieli się przez (x−x0)(x - x_0): W(x)=(x−x0)⋅Q(x)W(x) = (x - x_0) \cdot Q(x). Symbol 00\frac{0}{0} w ilorazie wielomianów oznacza więc, że oba mają wspólny czynnik (x−x0)(x - x_0).

Skracanie go jest w pełni uprawnione: przy liczeniu granicy bierzemy tylko x≠x0x \neq x_0, a dla takich xx funkcja przed skróceniem i po skróceniu ma te same wartości. Funkcje równe wszędzie poza samym punktem x0x_0 mają w x0x_0 tę samą granicę.

Rozkład na czynniki i wzory skróconego mnożenia

Przykład 3 (trójmian). Oblicz lim⁡x→4x2−3x−4x2−16\lim\limits_{x \to 4} \dfrac{x^2 - 3x - 4}{x^2 - 16}.

Krok 1. Podstawienie. Licznik: 16−12−4=016 - 12 - 4 = 0, mianownik: 16−16=016 - 16 = 0. Symbol 00\frac{0}{0}.

Krok 2. Rozkład. Trójmian ma pierwiastki 44 i −1-1, a mianownik to różnica kwadratów:

x2−3x−4x2−16=(x−4)(x+1)(x−4)(x+4)=x+1x+4dla x≠4\frac{x^2 - 3x - 4}{x^2 - 16} = \frac{(x - 4)(x + 1)}{(x - 4)(x + 4)} = \frac{x + 1}{x + 4} \quad \text{dla } x \neq 4

Krok 3. Ponowne podstawienie. 4+14+4=58\dfrac{4 + 1}{4 + 4} = \dfrac{5}{8}.

Odpowiedź. lim⁡x→4x2−3x−4x2−16=58\lim\limits_{x \to 4} \dfrac{x^2 - 3x - 4}{x^2 - 16} = \dfrac{5}{8}.

Przykład 4 (kwadrat różnicy). Oblicz lim⁡x→3x2−6x+9x2−9\lim\limits_{x \to 3} \dfrac{x^2 - 6x + 9}{x^2 - 9}.

Krok 1. Licznik 9−18+9=09 - 18 + 9 = 0, mianownik 00 - symbol 00\frac{0}{0}.

Krok 2. Licznik to kwadrat różnicy: x2−6x+9=(x−3)2x^2 - 6x + 9 = (x - 3)^2. Po skróceniu:

(x−3)2(x−3)(x+3)=x−3x+3dla x≠3\frac{(x - 3)^2}{(x - 3)(x + 3)} = \frac{x - 3}{x + 3} \quad \text{dla } x \neq 3

Krok 3. Podstawiamy: 06=0\dfrac{0}{6} = 0.

Odpowiedź. Granica wynosi 00. Symbol 00\frac{0}{0} może więc dać także zero - licznik „zerował się podwójnie”, szybciej niż mianownik.

Przykład 5 (suma sześcianów). Oblicz lim⁡x→−1x3+1x2−1\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{x^3 + 1}{x^2 - 1}.

Krok 1. Licznik −1+1=0-1 + 1 = 0, mianownik 1−1=01 - 1 = 0.

Krok 2. Wzór a3+b3=(a+b)(a2−ab+b2)a^3 + b^3 = (a + b)(a^2 - ab + b^2) daje x3+1=(x+1)(x2−x+1)x^3 + 1 = (x + 1)(x^2 - x + 1):

(x+1)(x2−x+1)(x−1)(x+1)=x2−x+1x−1dla x≠−1\frac{(x + 1)(x^2 - x + 1)}{(x - 1)(x + 1)} = \frac{x^2 - x + 1}{x - 1} \quad \text{dla } x \neq -1

Krok 3. Podstawiamy: 1+1+1−1−1=−32\dfrac{1 + 1 + 1}{-1 - 1} = -\dfrac{3}{2}.

Odpowiedź. lim⁡x→−1x3+1x2−1=−32\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{x^3 + 1}{x^2 - 1} = -\dfrac{3}{2}.

Dzielenie przez (x − x₀) i schemat Hornera

Gdy wielomian jest trzeciego stopnia i nie widać gotowego wzoru, czynnik (x−x0)(x - x_0) wydzielamy schematem Hornera (albo zwykłym dzieleniem wielomianów).

Przykład 6. Oblicz lim⁡x→1x3+2x2−5x+2x2+2x−3\lim\limits_{x \to 1} \dfrac{x^3 + 2x^2 - 5x + 2}{x^2 + 2x - 3}.

Krok 1. Podstawienie. Licznik: 1+2−5+2=01 + 2 - 5 + 2 = 0, mianownik: 1+2−3=01 + 2 - 3 = 0. Symbol 00\frac{0}{0}.

Krok 2. Horner dla licznika (dzielimy przez x−1x - 1, więc w lewej kolumnie stoi 11):

12−52
x₀ = 111 · 1 + 2 = 31 · 3 − 5 = −21 · (−2) + 2 = 0

Reszta wynosi 00, a iloraz to x2+3x−2x^2 + 3x - 2. Zatem x3+2x2−5x+2=(x−1)(x2+3x−2)x^3 + 2x^2 - 5x + 2 = (x - 1)(x^2 + 3x - 2).

Krok 3. Mianownik. Pierwiastki trójmianu to 11 i −3-3: x2+2x−3=(x−1)(x+3)x^2 + 2x - 3 = (x - 1)(x + 3).

Krok 4. Skracamy i podstawiamy:

lim⁡x→1(x−1)(x2+3x−2)(x−1)(x+3)=lim⁡x→1x2+3x−2x+3=1+3−21+3=12\lim_{x \to 1} \frac{(x - 1)(x^2 + 3x - 2)}{(x - 1)(x + 3)} = \lim_{x \to 1} \frac{x^2 + 3x - 2}{x + 3} = \frac{1 + 3 - 2}{1 + 3} = \frac{1}{2}

Odpowiedź. Granica wynosi 12\frac{1}{2}.

Wyrażenie sprzężone - granice z pierwiastkiem

Gdy w liczniku lub mianowniku jest różnica z pierwiastkiem, nie rozłożymy jej na czynniki wprost. Pomaga wzór (a−b)(a+b)=a2−b2(a - b)(a + b) = a^2 - b^2: mnożymy licznik i mianownik przez wyrażenie sprzężone, a pierwiastek znika po podniesieniu do kwadratu.

Przykład 7 (pierwiastek w mianowniku). Oblicz lim⁡x→2x−22x+5−3\lim\limits_{x \to 2} \dfrac{x - 2}{\sqrt{2x + 5} - 3}.

Krok 1. Licznik 00, mianownik 9−3=0\sqrt{9} - 3 = 0 - symbol 00\frac{0}{0}.

Krok 2. Mnożymy licznik i mianownik przez 2x+5+3\sqrt{2x + 5} + 3. W mianowniku: (2x+5)2−32=2x+5−9=2(x−2)\left(\sqrt{2x + 5}\right)^2 - 3^2 = 2x + 5 - 9 = 2(x - 2).

x−22x+5−3=(x−2)(2x+5+3)2(x−2)=2x+5+32dla x≠2\frac{x - 2}{\sqrt{2x + 5} - 3} = \frac{(x - 2)\left(\sqrt{2x + 5} + 3\right)}{2(x - 2)} = \frac{\sqrt{2x + 5} + 3}{2} \quad \text{dla } x \neq 2

Krok 3. Podstawiamy: 3+32=3\dfrac{3 + 3}{2} = 3.

Odpowiedź. lim⁡x→2x−22x+5−3=3\lim\limits_{x \to 2} \dfrac{x - 2}{\sqrt{2x + 5} - 3} = 3.

−2−11234512340 (−2,5; 1,5)(2, 3) xy
Wykres f(x) = (x − 2)/(√(2x + 5) − 3). Po pomnożeniu przez wyrażenie sprzężone to f(x) = (√(2x + 5) + 3)/2 dla x ≠ 2, więc w x = 2 jest dziura na wysokości 3 - to granica.

Przykład 8 (pierwiastki w liczniku i mianowniku). Oblicz lim⁡x→1x+3−2x+8−3\lim\limits_{x \to 1} \dfrac{\sqrt{x + 3} - 2}{\sqrt{x + 8} - 3}.

Krok 1. Licznik 4−2=0\sqrt{4} - 2 = 0, mianownik 9−3=0\sqrt{9} - 3 = 0.

Krok 2. Dwa sprzężenia naraz - mnożymy przez (x+3+2)(x+8+3)\left(\sqrt{x + 3} + 2\right)\left(\sqrt{x + 8} + 3\right). Licznik daje (x+3)−4=x−1(x + 3) - 4 = x - 1, mianownik (x+8)−9=x−1(x + 8) - 9 = x - 1:

x+3−2x+8−3=(x−1)(x+8+3)(x−1)(x+3+2)=x+8+3x+3+2\frac{\sqrt{x + 3} - 2}{\sqrt{x + 8} - 3} = \frac{(x - 1)\left(\sqrt{x + 8} + 3\right)}{(x - 1)\left(\sqrt{x + 3} + 2\right)} = \frac{\sqrt{x + 8} + 3}{\sqrt{x + 3} + 2}

Krok 3. Podstawiamy: 3+32+2=32\dfrac{3 + 3}{2 + 2} = \dfrac{3}{2}.

Odpowiedź. Granica wynosi 32\frac{3}{2}.

Różnica ułamków - wspólny mianownik

Czasem symbol nieoznaczony kryje się w różnicy ułamków, z których każdy osobno „wybucha”. Wtedy najpierw sprowadzamy do wspólnego mianownika.

Przykład 9. Oblicz lim⁡x→3(1x−3−6x2−9)\lim\limits_{x \to 3} \left(\dfrac{1}{x - 3} - \dfrac{6}{x^2 - 9}\right).

Krok 1. Oba ułamki osobno nie mają granicy skończonej (mianowniki dążą do zera, liczniki nie), więc nie można liczyć ich granic oddzielnie.

Krok 2. Wspólny mianownik to x2−9=(x−3)(x+3)x^2 - 9 = (x - 3)(x + 3):

1x−3−6x2−9=x+3−6(x−3)(x+3)=x−3(x−3)(x+3)=1x+3dla x≠3\frac{1}{x - 3} - \frac{6}{x^2 - 9} = \frac{x + 3 - 6}{(x - 3)(x + 3)} = \frac{x - 3}{(x - 3)(x + 3)} = \frac{1}{x + 3} \quad \text{dla } x \neq 3

Krok 3. Podstawiamy: 16\dfrac{1}{6}.

Odpowiedź. Granica wynosi 16\frac{1}{6}.

Schemat obliczania granicy w punkcie

  1. Podstaw x0x_0. Wyszła liczba (mianownik ≠0\neq 0)? To jest granica.
  2. Wyszło 00\frac{0}{0}? Rozpoznaj, co się zeruje:
    • wielomiany - rozłóż na czynniki (trójmian, wzory skróconego mnożenia, schemat Hornera); w liczniku i mianowniku musi pojawić się czynnik (x−x0)(x - x_0);
    • pierwiastek - pomnóż przez wyrażenie sprzężone;
    • różnica ułamków - sprowadź do wspólnego mianownika.
  3. Skróć (x−x0)(x - x_0) - wolno, bo x≠x0x \neq x_0.
  4. Podstaw ponownie. Jeśli znów wychodzi 00\frac{0}{0}, powtórz krok 2 (czynnik mógł występować kilka razy).
  5. Wyszło „liczba ≠0\neq 0 przez 00”? Granica jest niewłaściwa albo nie istnieje - zbadaj granice jednostronne.

Ciekawostka: granica sin x / x

Najsłynniejsza granica z symbolem 00\frac{0}{0} nie daje się skrócić żadnym wzorem:

lim⁡x→0sin⁡xx=1\lim_{x \to 0} \frac{\sin x}{x} = 1

Nie ma tu wspólnego czynnika - dowód wymaga porównania pól na okręgu jednostkowym i wykracza poza szkolny program. Tabela pokazuje jednak, że wartości rzeczywiście zbliżają się do 11 (xx w radianach):

x10,50,10,01
sin x / x0,84150,95890,99830,99998

Dla x<0x < 0 wartości są takie same, bo sin⁡(−x)−x=sin⁡xx\frac{\sin(-x)}{-x} = \frac{\sin x}{x}. Ta granica jest podstawą wzoru na pochodną sinusa - zobacz tablicę pochodnych.

−3π−2π−ππ2π3π0,50 (0, 1) xy
Wykres y = sin x / x. W x = 0 funkcja nie jest określona (puste kółko), ale jej wartości zbliżają się do 1. To słynna granica, którą poznaje się na studiach.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć granicę funkcji w punkcie? Najpierw podstaw punkt do wzoru. Jeśli wychodzi liczba, a mianownik nie jest zerem, to jest granica. Jeśli wychodzi 00\frac{0}{0}, przekształć wyrażenie - rozłóż na czynniki i skróć (x−x0)(x - x_0) albo pomnóż przez wyrażenie sprzężone - i podstaw jeszcze raz.

Co zrobić, gdy w granicy wychodzi 0/0? Licznik i mianownik mają wspólny czynnik (x−x0)(x - x_0). Rozłóż oba na czynniki (trójmian, wzory skróconego mnożenia, schemat Hornera), skróć ten czynnik i ponownie podstaw. Przy pierwiastkach pomnóż licznik i mianownik przez wyrażenie sprzężone.

Ile wynosi 0/0? To nie jest liczba, tylko symbol nieoznaczony. Granica wyrażenia typu 00\frac{0}{0} może być dowolną liczbą, nieskończonością albo nie istnieć - trzeba ją wyznaczyć, przekształcając wzór.

Dlaczego przy liczeniu granicy wolno skrócić ułamek? Bo granica w punkcie x0x_0 zależy tylko od wartości funkcji dla x≠x0x \neq x_0. Dla takich xx czynnik (x−x0)(x - x_0) jest różny od zera, więc ułamek przed skróceniem i po skróceniu ma te same wartości.

Jak obliczyć granicę z pierwiastkiem? Gdy podstawienie daje 00\frac{0}{0}, pomnóż licznik i mianownik przez wyrażenie sprzężone, np. x+3+2\sqrt{x + 3} + 2 dla x+3−2\sqrt{x + 3} - 2. Ze wzoru na różnicę kwadratów pierwiastek znika, pojawia się czynnik (x−x0)(x - x_0) do skrócenia.

Kiedy granicę funkcji można obliczyć przez podstawienie? Gdy funkcja jest ciągła w danym punkcie - tak jest dla wielomianów zawsze, a dla funkcji wymiernych i pierwiastków w każdym punkcie ich dziedziny (mianownik różny od zera, wyrażenie pod pierwiastkiem nieujemne).

Ile wynosi granica sin x / x przy x dążącym do 0? Wynosi 11. To granica typu 00\frac{0}{0}, której nie da się obliczyć skracaniem - jej dowód wykracza poza szkolny program, ale można ją sprawdzić tabelą wartości.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też