Przejdź do treści

Granica funkcji w nieskończoności - wielomiany, ilorazy i pierwiastki

Klasa 3 liceum i technikum

Granica funkcji w nieskończoności - najważniejsze fakty

lim⁡x→±∞cxk=0(k>0)\lim_{x \to \pm\infty} \frac{c}{x^k} = 0 \qquad (k > 0)

Iloraz wielomianów stopni nn (licznik) i mm (mianownik), ana_n i bmb_m - współczynniki przy najwyższych potęgach:

n<m ⇒ lim⁡x→±∞W(x)V(x)=0n < m \ \Rightarrow \ \lim_{x \to \pm\infty} \frac{W(x)}{V(x)} = 0

n=m ⇒ lim⁡x→±∞W(x)V(x)=anbmn = m \ \Rightarrow \ \lim_{x \to \pm\infty} \frac{W(x)}{V(x)} = \frac{a_n}{b_m}

Sposób: dzielimy licznik i mianownik przez najwyższą potęgę xx z mianownika.

Pierwiastek: x2=∣x∣\sqrt{x^2} = |x|, więc x2=x\sqrt{x^2} = x dla x>0x > 0, ale x2=−x\sqrt{x^2} = -x dla x<0x < 0.

Różnica z pierwiastkiem (∞−∞\infty - \infty) - mnożymy przez wyrażenie sprzężone:

A−B=A−B2A+B\sqrt{A} - B = \frac{A - B^2}{\sqrt{A} + B}

Granica funkcji ff w plus nieskończoności to liczba gg, do której zbliżają się wartości f(x)f(x), gdy argument xx rośnie nieograniczenie. Zapisujemy lim⁡x→+∞f(x)=g\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = g. Analogicznie lim⁡x→−∞f(x)=g\lim\limits_{x \to -\infty} f(x) = g oznacza, że wartości zbliżają się do gg, gdy xx maleje nieograniczenie (przyjmuje coraz mniejsze liczby ujemne).

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej poznaliśmy granice jednostronne, a wcześniej granicę funkcji w punkcie. Teraz argument nie zbliża się do żadnej liczby, tylko „ucieka” w prawo lub w lewo osi liczbowej. Rachunek jest bardzo podobny do obliczania granic ciągów - różnica polega głównie na tym, że funkcję badamy także przy x→−∞x \to -\infty, a tam łatwo o błąd znaku.

Co znaczy x → +∞ - tabela wartości

Weźmy funkcję f(x)=2x2−1x2+1f(x) = \dfrac{2x^2 - 1}{x^2 + 1} i policzmy jej wartości dla coraz większych xx:

x1101001000
f(x)0,51,97031,99971,999997
2 − f(x)1,50,02970,00030,000003

Wartości zbliżają się do 22. Funkcja jest parzysta (f(−x)=f(x)f(-x) = f(x)), więc dla x=−10,−100,−1000x = -10, -100, -1000 dostajemy te same liczby - granica w −∞-\infty też wynosi 22.

−8−6−4−22468−2−11230 y = 2(0, −1) xy
Wykres f(x) = (2x² − 1)/(x² + 1). Im dalej od zera (w prawo albo w lewo), tym bliżej prostej y = 2 leżą punkty wykresu: granica w +∞ i w −∞ wynosi 2.

Ile dokładnie brakuje do dwójki? Odejmijmy:

2−f(x)=2(x2+1)−(2x2−1)x2+1=3x2+12 - f(x) = \frac{2(x^2 + 1) - (2x^2 - 1)}{x^2 + 1} = \frac{3}{x^2 + 1}

Ułamek 3x2+1\frac{3}{x^2 + 1} jest dodatni i dowolnie mały, gdy ∣x∣|x| jest duże. Chcemy na przykład, żeby różnica była mniejsza niż 0,010{,}01: warunek 3x2+1<0,01\frac{3}{x^2 + 1} < 0{,}01 oznacza x2+1>300x^2 + 1 > 300, czyli ∣x∣>299≈17,29|x| > \sqrt{299} \approx 17{,}29. Dla dowolnie małej dokładności ε\varepsilon taki próg też istnieje - i to jest właśnie treść definicji.

Definicja granicy w nieskończoności

Definicja (ciągowa, Heinego). lim⁡x→+∞f(x)=g\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = g, jeśli dla każdego ciągu argumentów (xn)(x_n) rozbieżnego do +∞+\infty ciąg wartości f(xn)f(x_n) dąży do gg. Granicę w −∞-\infty definiujemy tak samo, biorąc ciągi rozbieżne do −∞-\infty.

Definicja „z progiem” (Cauchy’ego), informacyjnie. Dla każdego ε>0\varepsilon > 0 istnieje liczba MM taka, że dla wszystkich x>Mx > M zachodzi ∣f(x)−g∣<ε|f(x) - g| < \varepsilon. W przykładzie wyżej dla ε=0,01\varepsilon = 0{,}01 wystarczy M=17,3M = 17{,}3.

Z definicji Heinego wynika, że twierdzenia o działaniach na granicach działają tak samo jak dla ciągów: granica sumy, różnicy, iloczynu i ilorazu (przy niezerowej granicy mianownika) to suma, różnica, iloczyn i iloraz granic.

Granice podstawowe: c/xᵏ → 0

Najważniejsza granica tej lekcji jest bardzo prosta:

lim⁡x→+∞1x=0lim⁡x→−∞1x=0\lim_{x \to +\infty} \frac{1}{x} = 0 \qquad \lim_{x \to -\infty} \frac{1}{x} = 0

Gdy xx rośnie, ułamek 1x\frac{1}{x} maleje do zera przez wartości dodatnie (np. 11000=0,001\frac{1}{1000} = 0{,}001), a gdy x→−∞x \to -\infty - przez wartości ujemne (1−1000=−0,001\frac{1}{-1000} = -0{,}001). Ogólniej dla każdej stałej cc i każdego wykładnika k>0k > 0:

Wyrażeniex → +∞x → −∞
c (stała)cc
5/x0 (wartości dodatnie)0 (wartości ujemne)
7/x²00
−2/x³00
1/√x0(nie ma sensu - √x tylko dla x ≥ 0)
x, x², x³+∞−∞, +∞, −∞

Ostatni wiersz to już granice niewłaściwe - wynik nie jest liczbą. Omawiamy je dokładnie w następnej lekcji o granicy niewłaściwej funkcji.

Iloraz wielomianów - porównanie stopni

Gdy licznik i mianownik są wielomianami, przy x→±∞x \to \pm\infty oba rosną co do wartości bezwzględnej

Przykład 1. Oblicz lim⁡x→+∞4x3−x+22x3+5x2\lim\limits_{x \to +\infty} \dfrac{4x^3 - x + 2}{2x^3 + 5x^2}.

Krok 1. Najwyższa potęga w mianowniku to x3x^3. Dzielimy przez nią każdy wyraz:

4x3−x+22x3+5x2=4−1x2+2x32+5x\frac{4x^3 - x + 2}{2x^3 + 5x^2} = \frac{4 - \frac{1}{x^2} + \frac{2}{x^3}}{2 + \frac{5}{x}}

Krok 2. Ułamki 1x2\frac{1}{x^2}, 2x3\frac{2}{x^3} i 5x\frac{5}{x} dążą do zera, więc

lim⁡x→+∞4x3−x+22x3+5x2=4−0+02+0=2\lim_{x \to +\infty} \frac{4x^3 - x + 2}{2x^3 + 5x^2} = \frac{4 - 0 + 0}{2 + 0} = 2

Odpowiedź. Granica wynosi 22 - to iloraz współczynników przy x3x^3: 42\frac{4}{2}.

Przykład 2. Oblicz lim⁡x→−∞3x+7x2−2x+4\lim\limits_{x \to -\infty} \dfrac{3x + 7}{x^2 - 2x + 4}.

Krok 1. Dzielimy przez x2x^2:

3x+7x2−2x+4=3x+7x21−2x+4x2\frac{3x + 7}{x^2 - 2x + 4} = \frac{\frac{3}{x} + \frac{7}{x^2}}{1 - \frac{2}{x} + \frac{4}{x^2}}

Krok 2. Licznik dąży do 00, mianownik do 11.

Odpowiedź. lim⁡x→−∞3x+7x2−2x+4=0\lim\limits_{x \to -\infty} \dfrac{3x + 7}{x^2 - 2x + 4} = 0. Mianownik ma wyższy stopień, więc „rośnie szybciej” i ułamek maleje do zera.

Przykład 3. Oblicz lim⁡x→−∞5−x22x2+3x\lim\limits_{x \to -\infty} \dfrac{5 - x^2}{2x^2 + 3x}.

Dzielimy przez x2x^2:

5−x22x2+3x=5x2−12+3x⟶0−12+0=−12\frac{5 - x^2}{2x^2 + 3x} = \frac{\frac{5}{x^2} - 1}{2 + \frac{3}{x}} \longrightarrow \frac{0 - 1}{2 + 0} = -\frac{1}{2}

Odpowiedź. −12-\frac{1}{2}. Przy równych stopniach znak xx nie ma znaczenia - parzysta potęga w liczniku i w mianowniku skraca się bez śladu, więc w +∞+\infty granica też wynosi −12-\frac{1}{2}.

Wszystkie przypadki ilorazu wielomianów w jednej tabeli:

StopniePrzykładGranica w ±∞
licznik niższy niż mianownik(3x + 7)/(x² − 2x + 4)0
równe(4x³ − x + 2)/(2x³ + 5x²)4/2 = 2 (iloraz współczynników przy najwyższych potęgach)
licznik wyższy niż mianownik(x² + 1)/(x − 3)+∞ przy x → +∞, −∞ przy x → −∞ (granica niewłaściwa)

Ostatni przypadek - granicę nieskończoną i ustalanie jej znaku - opisujemy w lekcji o granicy niewłaściwej funkcji.

Pierwiastki i pułapka √(x²) = |x|

Gdy pod pierwiastkiem stoi wielomian, „wyciągamy” spod niego najwyższą potęgę. Trzeba przy tym pamiętać, że

x2=∣x∣={xdla x≥0−xdla x<0\sqrt{x^2} = |x| = \begin{cases} x & \text{dla } x \geq 0 \\ -x & \text{dla } x < 0 \end{cases}

Przy x→+∞x \to +\infty argumenty są dodatnie, więc x2=x\sqrt{x^2} = x. Przy x→−∞x \to -\infty są ujemne i x2=−x\sqrt{x^2} = -x. Zapomnienie o tym to najczęstszy błąd w granicach w minus nieskończoności.

Przykład 4. Oblicz granice funkcji f(x)=3x+2x2+1f(x) = \dfrac{3x + 2}{\sqrt{x^2 + 1}} w +∞+\infty i w −∞-\infty.

Krok 1. Plus nieskończoność. Dla x>0x > 0 mamy x2+1=x2⋅1+1x2=x1+1x2\sqrt{x^2 + 1} = \sqrt{x^2} \cdot \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}} = x\sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}. Dzielimy licznik i mianownik przez xx:

3x+2x2+1=3+2x1+1x2⟶3+01+0=3\frac{3x + 2}{\sqrt{x^2 + 1}} = \frac{3 + \frac{2}{x}}{\sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}} \longrightarrow \frac{3 + 0}{\sqrt{1 + 0}} = 3

Krok 2. Minus nieskończoność. Dla x<0x < 0 jest x2+1=∣x∣1+1x2=−x1+1x2\sqrt{x^2 + 1} = |x|\sqrt{1 + \frac{1}{x^2}} = -x\sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}. Po podzieleniu przez xx w mianowniku pojawia się minus:

3x+2x2+1=3+2x−1+1x2⟶3+0−1=−3\frac{3x + 2}{\sqrt{x^2 + 1}} = \frac{3 + \frac{2}{x}}{-\sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}} \longrightarrow \frac{3 + 0}{-1} = -3

Odpowiedź. lim⁡x→+∞f(x)=3\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = 3 oraz lim⁡x→−∞f(x)=−3\lim\limits_{x \to -\infty} f(x) = -3. Ta sama funkcja ma dwie różne granice w nieskończonościach.

−10−8−6−4−2246810−4−3−2−112340 y = 3y = −3 xy
Wykres f(x) = (3x + 2)/√(x² + 1). W +∞ granica wynosi 3, a w −∞ wynosi −3 - bo dla ujemnych x mamy √(x²) = |x| = −x.

Rysunek pokazuje jeszcze jedną rzecz: wykres może przeciąć prostą, do której się zbliża. Równanie 3x+2x2+1=3\frac{3x + 2}{\sqrt{x^2 + 1}} = 3 ma rozwiązanie x=512x = \frac{5}{12} (po podniesieniu do kwadratu 9x2+12x+4=9x2+99x^2 + 12x + 4 = 9x^2 + 9), a dalej wykres leży nad prostą y=3y = 3 i opada do niej od góry. Granica mówi tylko, co dzieje się „daleko”, a nie że wykres nigdy nie dotknie prostej.

Różnica z pierwiastkiem - wyrażenie sprzężone

Wyrażenie x2+3x−x\sqrt{x^2 + 3x} - x przy x→+∞x \to +\infty to symbol ∞−∞\infty - \infty: oba składniki rosną nieograniczenie i nie wiadomo, który „wygra”. Policzmy kilka wartości:

x10100100010 000
√(x² + 3x) − x1,40181,48891,49891,4999

Wygląda na to, że granica wynosi 1,51{,}5. Udowodnijmy to rachunkiem.

Przykład 5. Oblicz lim⁡x→+∞(x2+3x−x)\lim\limits_{x \to +\infty} \left(\sqrt{x^2 + 3x} - x\right).

Krok 1. Mnożymy i dzielimy przez wyrażenie sprzężone x2+3x+x\sqrt{x^2 + 3x} + x. W liczniku powstaje różnica kwadratów, która usuwa pierwiastek:

x2+3x−x=(x2+3x)−x2x2+3x+x=3xx2+3x+x\sqrt{x^2 + 3x} - x = \frac{(x^2 + 3x) - x^2}{\sqrt{x^2 + 3x} + x} = \frac{3x}{\sqrt{x^2 + 3x} + x}

Krok 2. Dzielimy przez xx (dla x>0x > 0 jest x2+3x=x1+3x\sqrt{x^2 + 3x} = x\sqrt{1 + \frac{3}{x}}):

3xx2+3x+x=31+3x+1⟶31+1=32\frac{3x}{\sqrt{x^2 + 3x} + x} = \frac{3}{\sqrt{1 + \frac{3}{x}} + 1} \longrightarrow \frac{3}{1 + 1} = \frac{3}{2}

Odpowiedź. lim⁡x→+∞(x2+3x−x)=32\lim\limits_{x \to +\infty} \left(\sqrt{x^2 + 3x} - x\right) = \frac{3}{2}.

A co w minus nieskończoności? Dla x→−∞x \to -\infty symbolu nieoznaczonego nie ma: x2+3x\sqrt{x^2 + 3x} rośnie do +∞+\infty, a −x-x też jest dużą liczbą dodatnią. Suma dwóch wyrażeń dążących do +∞+\infty dąży do +∞+\infty - to granica niewłaściwa. Zanim zaczniesz mnożyć przez sprzężenie, sprawdź, czy w ogóle masz symbol nieoznaczony.

Granica funkcji a granica ciągu

Jeśli lim⁡x→+∞f(x)=g\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = g, to w szczególności dla ciągu xn=nx_n = n dostajemy lim⁡n→∞f(n)=g\lim\limits_{n \to \infty} f(n) = g. Dlatego granicę ciągu an=2n2−1n2+1a_n = \frac{2n^2 - 1}{n^2 + 1} możemy odczytać z wykresu funkcji z początku lekcji: wynosi 22. Rachunki dla ciągów z lekcji jak obliczyć granicę ciągu przenoszą się na funkcje niemal bez zmian.

Odwrotnie to nie działa. Funkcja f(x)=sin⁡(πx)f(x) = \sin(\pi x) przyjmuje w każdej liczbie naturalnej wartość 00, więc ciąg f(n)f(n) dąży do zera. Granica funkcji w +∞+\infty jednak nie istnieje: dla ciągu xn=n+12x_n = n + \frac{1}{2} wartości f(xn)f(x_n) to na przemian 11 i −1-1. Definicja Heinego wymaga zgodności dla każdego ciągu argumentów, a tu dwa ciągi dają różne wyniki.

Granica w nieskończoności a asymptota pozioma

Jeśli lim⁡x→+∞f(x)=g\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = g, to wykres funkcji dla dużych xx zbliża się do poziomej prostej y=gy = g. Taką prostą nazywamy asymptotą poziomą wykresu w +∞+\infty (analogicznie w −∞-\infty). Funkcja z przykładu 4 ma dwie różne asymptoty poziome: y=3y = 3 w +∞+\infty i y=−3y = -3 w −∞-\infty.

Dla funkcji wymiernych asymptoty poziome poznaliśmy już w lekcji o funkcji wymiernej. Pełne badanie asymptot - pionowych, poziomych i ukośnych - jest w lekcji asymptoty wykresu funkcji.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć granicę funkcji w nieskończoności? Najpierw sprawdź, czy wynik nie jest oczywisty (np. 5x→0\frac{5}{x} \to 0). Przy ilorazie wielomianów podziel licznik i mianownik przez najwyższą potęgę xx z mianownika, a przy różnicy z pierwiastkiem pomnóż przez wyrażenie sprzężone. Potem skorzystaj z tego, że cxk→0\frac{c}{x^k} \to 0.

Ile wynosi granica 1/x w nieskończoności? Zero - zarówno przy x→+∞x \to +\infty, jak i przy x→−∞x \to -\infty. W pierwszym przypadku wartości 1x\frac{1}{x} są dodatnie, w drugim ujemne, ale w obu zbliżają się do zera.

Jak obliczyć granicę ilorazu wielomianów w nieskończoności? Porównaj stopnie. Gdy licznik ma niższy stopień - granica wynosi 00; gdy stopnie są równe - granica to iloraz współczynników przy najwyższych potęgach; gdy licznik ma wyższy stopień - granica jest nieskończona (+∞+\infty albo −∞-\infty).

Jak obliczyć granicę z pierwiastkiem w nieskończoności? Wyłącz spod pierwiastka najwyższą potęgę: 9x2+1=∣x∣9+1x2\sqrt{9x^2 + 1} = |x|\sqrt{9 + \frac{1}{x^2}}. Przy x→+∞x \to +\infty jest ∣x∣=x|x| = x, a przy x→−∞x \to -\infty jest ∣x∣=−x|x| = -x. Jeśli wyrażenie ma postać A−B\sqrt{A} - B z symbolem ∞−∞\infty - \infty, pomnóż je przez A+BA+B\frac{\sqrt{A} + B}{\sqrt{A} + B}.

Czy granica w plus i minus nieskończoności może być różna? Tak. Funkcja 3x+2x2+1\frac{3x + 2}{\sqrt{x^2 + 1}} ma w +∞+\infty granicę 33, a w −∞-\infty granicę −3-3. Dla ilorazu wielomianów obie granice skończone są zawsze równe - różnice pojawiają się przy pierwiastkach i wartości bezwzględnej.

Czy każda funkcja ma granicę w nieskończoności? Nie. Funkcja sin⁡x\sin x przy x→+∞x \to +\infty cały czas oscyluje między −1-1 a 11 i do niczego się nie zbliża. Funkcja x2x^2 rośnie nieograniczenie - ma granicę niewłaściwą +∞+\infty, ale nie ma granicy skończonej.

Jaki jest związek granicy w nieskończoności z asymptotą poziomą? Jeśli lim⁡x→+∞f(x)=g\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = g, to prosta y=gy = g jest asymptotą poziomą wykresu w +∞+\infty. Granice w +∞+\infty i −∞-\infty liczymy osobno, bo asymptoty poziome w obu kierunkach mogą być różne.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też