Przejdź do treści

Granica niewłaściwa funkcji - kiedy wynik to plus lub minus nieskończoność

Klasa 3 liceum i technikum

Granica niewłaściwa funkcji - najważniejsze reguły

lim⁡x→af(x)=+∞\lim\limits_{x \to a} f(x) = +\infty - wartości f(x)f(x) przekraczają każdą liczbę MM, gdy xx jest dostatecznie blisko aa.

Liczba przez „zero ze znakiem” (gg - granica licznika, g≠0g \neq 0):

g0+=+∞  (g>0)g0+=−∞  (g<0)\frac{g}{0^+} = +\infty \ \ (g > 0) \qquad \frac{g}{0^+} = -\infty \ \ (g < 0)

g0−=−∞  (g>0)g0−=+∞  (g<0)\frac{g}{0^-} = -\infty \ \ (g > 0) \qquad \frac{g}{0^-} = +\infty \ \ (g < 0)

Wzorcowe granice:

lim⁡x→01x2=+∞\lim_{x \to 0} \frac{1}{x^2} = +\infty

lim⁡x→a+1x−a=+∞lim⁡x→a−1x−a=−∞\lim_{x \to a^+} \frac{1}{x - a} = +\infty \qquad \lim_{x \to a^-} \frac{1}{x - a} = -\infty

Wielomian w ±∞\pm\infty zachowuje się jak jego wyraz najwyższego stopnia: lim⁡x→±∞W(x)=lim⁡x→±∞anxn\lim\limits_{x \to \pm\infty} W(x) = \lim\limits_{x \to \pm\infty} a_n x^n.

Funkcja ff ma w punkcie aa granicę niewłaściwą +∞+\infty, gdy jej wartości rosną ponad każdą liczbę, jeśli tylko xx jest dostatecznie blisko aa (i x≠ax \neq a). Zapisujemy lim⁡x→af(x)=+∞\lim\limits_{x \to a} f(x) = +\infty. Analogicznie granica −∞-\infty oznacza, że wartości spadają poniżej każdej liczby. Granice niewłaściwe liczymy też w nieskończoności, np. lim⁡x→+∞x2=+∞\lim\limits_{x \to +\infty} x^2 = +\infty.

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej - o granicy funkcji w nieskończoności - wynik był zawsze liczbą. Teraz zajmujemy się sytuacjami, w których wartości funkcji nie zbliżają się do żadnej liczby, tylko uciekają w górę lub w dół. To wersja dla funkcji tego, co znamy z lekcji o ciągach rozbieżnych do nieskończoności.

Granica niewłaściwa w punkcie - funkcja 1/x²

Funkcja f(x)=1x2f(x) = \frac{1}{x^2} nie jest określona w zerze. Zobaczmy, co dzieje się z jej wartościami, gdy xx zbliża się do 00:

x±0,1±0,01±0,001±0,0001
1/x²10010 0001 000 000100 000 000

Wartości rosną bez ograniczenia - z obu stron zera. Żadna liczba nie jest granicą, ale zachowanie jest bardzo regularne: jakkolwiek dużą liczbę MM wybierzemy, blisko zera wartości ją przekroczą. Warunek 1x2>M\frac{1}{x^2} > M oznacza ∣x∣<1M|x| < \frac{1}{\sqrt{M}} - dla M=10 000M = 10\,000 wystarczy ∣x∣<0,01|x| < 0{,}01.

−4−3−2−112341234560 (0,5; 4)(−0,5; 4)x → 0: f(x) → +∞ xy
Wykres f(x) = 1/x². Gdy x zbliża się do 0 z dowolnej strony, wartości rosną ponad każdą liczbę: granica w zerze jest niewłaściwa i wynosi +∞.

Definicja (Heinego). lim⁡x→af(x)=+∞\lim\limits_{x \to a} f(x) = +\infty, jeśli dla każdego ciągu xn→ax_n \to a o wyrazach xn≠ax_n \neq a ciąg wartości f(xn)f(x_n) jest rozbieżny do +∞+\infty. Granicę −∞-\infty definiujemy analogicznie. Słowo „niewłaściwa” przypomina, że +∞+\infty nie jest liczbą: piszemy lim⁡x→01x2=+∞\lim\limits_{x \to 0} \frac{1}{x^2} = +\infty, ale nie piszemy 10=∞\frac{1}{0} = \infty.

Granice jednostronne nieskończone - funkcja 1/(x − 2)

Funkcja f(x)=1x−2f(x) = \frac{1}{x - 2} zachowuje się przy x→2x \to 2 inaczej z każdej strony:

x1,91,991,9992,0012,012,1
x − 2−0,1−0,01−0,0010,0010,010,1
1/(x − 2)−10−100−1000100010010

Z prawej strony mianownik jest małą liczbą dodatnią i wartości rosną do +∞+\infty, z lewej - małą liczbą ujemną i wartości spadają do −∞-\infty:

lim⁡x→2+1x−2=+∞lim⁡x→2−1x−2=−∞\lim_{x \to 2^+} \frac{1}{x - 2} = +\infty \qquad \lim_{x \to 2^-} \frac{1}{x - 2} = -\infty

Granice jednostronne są różne, więc granica lim⁡x→21x−2\lim\limits_{x \to 2} \frac{1}{x - 2} nie istnieje - ani skończona, ani niewłaściwa. Granice jednostronne poznaliśmy w lekcji granice jednostronne funkcji; tutaj ich wartości po prostu nie są liczbami.

−213456−4−224 x = 2x → 2⁺: +∞x → 2⁻: −∞ xy
Wykres f(x) = 1/(x − 2). Z prawej strony punktu 2 wartości rosną do +∞, z lewej spadają do −∞ - granice jednostronne są różne, więc granicy w punkcie 2 nie ma.

Gdy przy x→ax \to a (choćby z jednej strony) wartości uciekają do ±∞\pm\infty, pionowa prosta x=ax = a jest asymptotą pionową wykresu. Wyznaczanie asymptot omawiamy w lekcji asymptoty wykresu funkcji.

Metoda znaku: liczba/0⁺ i liczba/0⁻

Najczęstsza sytuacja w zadaniach: podstawiamy x=ax = a i licznik daje liczbę g≠0g \neq 0, a mianownik daje zero. To nie jest symbol nieoznaczony - granica (jednostronna) na pewno jest nieskończona. Zostaje ustalić znak. Zapisujemy 0+0^+, gdy mianownik dąży do zera przez wartości dodatnie, i 0−0^-, gdy przez ujemne.

Schemat postępowania:

  1. Podstaw x=ax = a. Jeśli wychodzi 00\frac{0}{0} - najpierw skróć ułamek (jak w lekcji obliczanie granic funkcji).
  2. Jeśli wychodzi g0\frac{g}{0} z g≠0g \neq 0 - ustal znak licznika.
  3. Rozłóż mianownik na czynniki i ustal jego znak dla xx trochę mniejszych i trochę większych od aa.
  4. Znak granicy = znak licznika razy znak mianownika.

Przykład 1. Oblicz lim⁡x→−12x−5(x+1)2\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{2x - 5}{(x + 1)^2}.

Krok 1. Licznik dąży do 2⋅(−1)−5=−72 \cdot (-1) - 5 = -7, mianownik do 00.

Krok 2. Mianownik to kwadrat, więc z obu stron jest dodatni: (x+1)2→0+(x + 1)^2 \to 0^+.

Krok 3. −70+=−∞\frac{-7}{0^+} = -\infty - z obu stron to samo.

Odpowiedź. lim⁡x→−12x−5(x+1)2=−∞\lim\limits_{x \to -1} \dfrac{2x - 5}{(x + 1)^2} = -\infty. Granica obustronna istnieje (jest niewłaściwa), bo obie jednostronne są równe −∞-\infty.

Przykład 2. Oblicz granice jednostronne funkcji f(x)=x2+1x2−9f(x) = \dfrac{x^2 + 1}{x^2 - 9} w punktach 33 i −3-3.

Krok 1. Licznik w obu punktach dąży do 9+1=10>09 + 1 = 10 > 0. Mianownik rozkładamy: x2−9=(x−3)(x+3)x^2 - 9 = (x - 3)(x + 3).

Krok 2. Tabelka znaków mianownika - sprawdzamy znak każdego czynnika tuż obok punktu:

x dąży dox − 3x + 3mianownikgranica f(x)
−3⁻ (np. −3,01)−− (→ 0)0⁺10/0⁺ = +∞
−3⁺ (np. −2,99)−+ (→ 0)0⁻10/0⁻ = −∞
3⁻ (np. 2,99)− (→ 0)+0⁻10/0⁻ = −∞
3⁺ (np. 3,01)+ (→ 0)+0⁺10/0⁺ = +∞

Odpowiedź. lim⁡x→−3−f(x)=+∞\lim\limits_{x \to -3^-} f(x) = +\infty, lim⁡x→−3+f(x)=−∞\lim\limits_{x \to -3^+} f(x) = -\infty, lim⁡x→3−f(x)=−∞\lim\limits_{x \to 3^-} f(x) = -\infty, lim⁡x→3+f(x)=+∞\lim\limits_{x \to 3^+} f(x) = +\infty. W żadnym z punktów granica obustronna nie istnieje.

Przykład 3. Oblicz granice jednostronne lim⁡x→2±x2−4x2−4x+4\lim\limits_{x \to 2^{\pm}} \dfrac{x^2 - 4}{x^2 - 4x + 4}.

Krok 1. Podstawienie daje 00\frac{0}{0}, więc to nie jest jeszcze przypadek „liczba przez zero”. Rozkładamy: x2−4=(x−2)(x+2)x^2 - 4 = (x - 2)(x + 2) i x2−4x+4=(x−2)2x^2 - 4x + 4 = (x - 2)^2.

Krok 2. Skracamy (dla x≠2x \neq 2):

(x−2)(x+2)(x−2)2=x+2x−2\frac{(x - 2)(x + 2)}{(x - 2)^2} = \frac{x + 2}{x - 2}

Krok 3. Teraz metoda znaku. Licznik dąży do 44. Mianownik x−2→0+x - 2 \to 0^+ przy x→2+x \to 2^+ i x−2→0−x - 2 \to 0^- przy x→2−x \to 2^-.

Odpowiedź. Granica prawostronna wynosi +∞+\infty, a lewostronna −∞-\infty. Krok 1 jest konieczny, bo przy 00\frac{0}{0} wynik może okazać się zwykłą liczbą - np. dla x2−4x−2\frac{x^2 - 4}{x - 2} skrócenie daje x+2→4x + 2 \to 4, a nie nieskończoność.

Granica niewłaściwa w ±∞ - potęgi i wielomiany

Przy x→+∞x \to +\infty każda potęga xkx^k (dla k>0k > 0) rośnie do +∞+\infty. Przy x→−∞x \to -\infty decyduje parzystość wykładnika:

Funkcjax → +∞x → −∞
x² (wykładnik parzysty)+∞+∞
x³ (wykładnik nieparzysty)+∞−∞
−x⁴−∞−∞
−2x³−∞+∞
√x+∞(nie ma sensu - √x tylko dla x ≥ 0)

Wielomian zachowuje się w nieskończoności jak jego wyraz najwyższego stopnia. Uzasadnienie: wyłączamy ten wyraz przed nawias, a w nawiasie zostaje 11 plus ułamki dążące do zera.

Przykład 4. Oblicz lim⁡x→+∞(−2x3+5x2+1)\lim\limits_{x \to +\infty} (-2x^3 + 5x^2 + 1) oraz lim⁡x→−∞(−2x3+5x2+1)\lim\limits_{x \to -\infty} (-2x^3 + 5x^2 + 1).

Krok 1. Wyłączamy −2x3-2x^3:

−2x3+5x2+1=−2x3(1−52x−12x3)-2x^3 + 5x^2 + 1 = -2x^3 \left(1 - \frac{5}{2x} - \frac{1}{2x^3}\right)

Krok 2. Nawias dąży do 11 w obu nieskończonościach. Przy x→+∞x \to +\infty czynnik −2x3→−∞-2x^3 \to -\infty, a przy x→−∞x \to -\infty jest x3→−∞x^3 \to -\infty, więc −2x3→+∞-2x^3 \to +\infty.

Odpowiedź. lim⁡x→+∞(−2x3+5x2+1)=−∞\lim\limits_{x \to +\infty} (-2x^3 + 5x^2 + 1) = -\infty oraz lim⁡x→−∞(−2x3+5x2+1)=+∞\lim\limits_{x \to -\infty} (-2x^3 + 5x^2 + 1) = +\infty.

Przykład 5. Oblicz lim⁡x→−∞x3+2xx2−5\lim\limits_{x \to -\infty} \dfrac{x^3 + 2x}{x^2 - 5}.

Krok 1. Licznik ma wyższy stopień niż mianownik. Dzielimy przez najwyższą potęgę z mianownika, x2x^2:

x3+2xx2−5=x+2x1−5x2\frac{x^3 + 2x}{x^2 - 5} = \frac{x + \frac{2}{x}}{1 - \frac{5}{x^2}}

Krok 2. Licznik dąży do −∞-\infty (bo x→−∞x \to -\infty, a 2x→0\frac{2}{x} \to 0), mianownik do 11.

Odpowiedź. −∞-\infty. Ogólnie dla ilorazu wielomianów z licznikiem wyższego stopnia znak wyniku ustalamy z ilorazu wyrazów najwyższego stopnia: tu x3x2=x\frac{x^3}{x^2} = x, a x→−∞x \to -\infty.

Przykład 6. Oblicz granice funkcji f(x)=x2+1+xf(x) = \sqrt{x^2 + 1} + x w +∞+\infty i w −∞-\infty.

Krok 1. Plus nieskończoność. Oba składniki dążą do +∞+\infty, a ∞+∞=+∞\infty + \infty = +\infty. Żadnego symbolu nieoznaczonego tu nie ma.

Krok 2. Minus nieskończoność. Teraz x2+1→+∞\sqrt{x^2 + 1} \to +\infty, a x→−∞x \to -\infty - symbol ∞−∞\infty - \infty. Mnożymy przez wyrażenie sprzężone:

x2+1+x=(x2+1)−x2x2+1−x=1x2+1−x\sqrt{x^2 + 1} + x = \frac{(x^2 + 1) - x^2}{\sqrt{x^2 + 1} - x} = \frac{1}{\sqrt{x^2 + 1} - x}

Przy x→−∞x \to -\infty mianownik to suma dwóch dużych liczb dodatnich (x2+1\sqrt{x^2 + 1} i −x-x), więc dąży do +∞+\infty, a cały ułamek do 00.

Odpowiedź. lim⁡x→+∞f(x)=+∞\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = +\infty oraz lim⁡x→−∞f(x)=0\lim\limits_{x \to -\infty} f(x) = 0.

−8−6−4−22412345670 (0, 1) xy
Wykres f(x) = √(x² + 1) + x. W −∞ wykres przylega do osi x (granica 0), a w +∞ rośnie bez ograniczenia (granica niewłaściwa +∞).

Działania z nieskończonością i symbole nieoznaczone

Reguły są takie same jak dla ciągów (szczegóły w lekcji ciąg rozbieżny do nieskończoności). Poniżej gg oznacza granicę skończoną, a zapis „g⋅∞g \cdot \infty” - iloczyn funkcji dążącej do gg i funkcji dążącej do +∞+\infty.

DziałanieWynikPrzykład dla funkcji
∞ + ∞, g + ∞+∞x² + x + 3 przy x → +∞
g · ∞ dla g > 0+∞(2 + 1/x) · x² przy x → +∞
g · ∞ dla g < 0−∞−3x⁴ przy x → −∞
g/±∞07/x² przy x → −∞
g/0⁺ dla g > 0+∞5/(x − 1)² przy x → 1
g/0⁻ dla g > 0−∞5/(x − 1) przy x → 1⁻

Symbole nieoznaczone - ten sam typ daje różne wyniki, więc zawsze trzeba przekształcić wyrażenie:

SymbolPrzykładGranica
∞ − ∞x² − x przy x → +∞+∞
∞ − ∞(x + 5) − x przy x → +∞5
∞ − ∞√(x² + 1) + x przy x → −∞0
0 · ∞x² · (1/x²) przy x → 01
0 · ∞x · (1/x²) przy x → 0⁺+∞
0/0(x² − 4)/(x² − 4x + 4) przy x → 2⁺+∞
0/0(x² − 4)/(x − 2) przy x → 24

Zapis „g0\frac{g}{0}” bez znaku zera też nie przesądza o wyniku: 1x2→+∞\frac{1}{x^2} \to +\infty przy x→0x \to 0, ale 1x\frac{1}{x} w zerze nie ma granicy, bo z prawej daje +∞+\infty, a z lewej −∞-\infty.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Co to jest granica niewłaściwa funkcji? To granica równa +∞+\infty albo −∞-\infty. Oznacza, że wartości funkcji rosną ponad każdą liczbę (albo spadają poniżej każdej), gdy xx zbliża się do danego punktu lub dąży do nieskończoności. Przykład: lim⁡x→01x2=+∞\lim\limits_{x \to 0} \frac{1}{x^2} = +\infty.

Ile wynosi granica 1/x przy x dążącym do 0? Granica obustronna nie istnieje. Granica prawostronna wynosi +∞+\infty, a lewostronna −∞-\infty - są różne. Inaczej jest dla 1x2\frac{1}{x^2}: z obu stron wartości rosną, więc granica w zerze to +∞+\infty.

Jak obliczyć granicę, gdy w mianowniku wychodzi zero? Sprawdź licznik. Jeśli też daje zero, masz symbol 00\frac{0}{0} - rozłóż na czynniki i skróć. Jeśli licznik daje liczbę różną od zera, granica jednostronna jest nieskończona, a jej znak ustalasz ze znaku licznika i znaku mianownika tuż obok punktu.

Jak ustalić znak nieskończoności w granicy? Rozłóż mianownik na czynniki i sprawdź znak każdego czynnika dla xx trochę większych i trochę mniejszych od punktu (np. 2,992{,}99 i 3,013{,}01). Znak granicy to znak licznika pomnożony przez znak mianownika. Wygodnie zapisać to w tabelce znaków.

Ile wynosi liczba podzielona przez nieskończoność? Zero: jeśli licznik dąży do liczby, a mianownik do ±∞\pm\infty, iloraz dąży do 00. Na przykład lim⁡x→−∞7x2=0\lim\limits_{x \to -\infty} \frac{7}{x^2} = 0.

Jaka jest granica wielomianu w nieskończoności? Taka sama jak granica jego wyrazu najwyższego stopnia. Przy x→+∞x \to +\infty znak wyniku to znak współczynnika przy najwyższej potędze. Przy x→−∞x \to -\infty trzeba jeszcze uwzględnić parzystość stopnia: −2x3→+∞-2x^3 \to +\infty, a −x4→−∞-x^4 \to -\infty.

Czym różni się granica niewłaściwa od braku granicy? Granica niewłaściwa opisuje konkretne zachowanie: wartości uciekają w jedną stronę (+∞+\infty albo −∞-\infty). Brak granicy oznacza, że takiego jednego zachowania nie ma - np. 1x\frac{1}{x} w zerze ucieka w różne strony, a sin⁡x\sin x w +∞+\infty oscyluje.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też