Wzory na sinus i cosinus sumy i różnicy kątów - z dowodem
Klasa 3 liceum i technikum
Funkcje trygonometryczne sumy i różnicy kątów
sin(α+β)=sinαcosβ+cosαsinβ
sin(α−β)=sinαcosβ−cosαsinβ
cos(α+β)=cosαcosβ−sinαsinβ
cos(α−β)=cosαcosβ+sinαsinβ
tg(α±β)=1∓tgαtgβtgα±tgβ
asinx+bcosx=Rsin(x+φ),R=a2+b2,cosφ=Ra,sinφ=Rb
Wzór na sinus sumy to sin(α+β)=sinαcosβ+cosαsinβ, a wzór na cosinus sumy to cos(α+β)=cosαcosβ−sinαsinβ. Wzory dla różnicy dostajemy, zmieniając znak β: w sinusie różnicy zmienia się znak w środku wzoru, w cosinusie różnicy minus zamienia się na plus. Wzory działają dla dowolnych kątów α i β.
Dlaczego sin(α + β) to nie sin α + sin β
Najczęstszy błąd w trygonometrii to „wymnożenie” sinusa przez nawias, jakby sinus był liczbą. Wystarczy jeden przykład, żeby zobaczyć, że to nie działa. Dla α=30∘ i β=60∘:
Sinus nie jest funkcją liniową, więc sinus sumy trzeba liczyć osobnym wzorem. Ten wzór wymaga znajomości obu funkcji obu kątów - sinusa i cosinusa. Dlatego w zadaniach tak często trzeba najpierw dopisać brakujący cosinus z jedynki trygonometrycznej.
Dowód wzoru na cosinus różnicy
Wszystkie cztery wzory wynikają z jednego: wzoru na cos(α−β). Dowodzimy go na okręgu jednostkowym, korzystając z tego, że obrót nie zmienia odległości między punktami.
Krok 1. Długość cięciwy w położeniu wyjściowym. Kąty α i β odkładamy od dodatniej półosi OX. Ich ramiona przecinają okrąg jednostkowy w punktach A=(cosα,sinα) i B=(cosβ,sinβ). Ze wzoru na odległość punktów:
∣AB∣2=(cosα−cosβ)2+(sinα−sinβ)2.
Po rozwinięciu kwadratów i dwukrotnym użyciu jedynki (cos2α+sin2α=1 i cos2β+sin2β=1):
∣AB∣2=2−2(cosαcosβ+sinαsinβ).
Punkty A = (cos α, sin α) i B = (cos β, sin β) na okręgu jednostkowym. Długość cięciwy AB zależy tylko od kąta między promieniami, czyli od α − β.
Krok 2. Ta sama cięciwa po obrocie. Obracamy cały rysunek o kąt −β. Punkt B trafia w punkt B′=(1,0), a punkt A - w punkt A′=(cos(α−β),sin(α−β)), bo kąt między ramionami się nie zmienia. Liczymy jeszcze raz:
∣A′B′∣2=(cos(α−β)−1)2+sin2(α−β)=2−2cos(α−β).
Ten sam rysunek obrócony o kąt −β: punkt B przechodzi w B′ = (1, 0), a punkt A w A′ = (cos(α − β), sin(α − β)). Cięciwa A′B′ ma tę samą długość co AB.
Krok 3. Porównanie. Obrót nie zmienia długości odcinka, więc ∣AB∣=∣A′B′∣. Przyrównujemy oba wyniki i dzielimy przez −2:
cos(α−β)=cosαcosβ+sinαsinβ.
Rachunek nigdzie nie zakładał, że kąty są ostre ani że α>β - wzór jest prawdziwy dla dowolnych kątów.
Wzór ma sens, gdy istnieją tgα, tgβ i tg(α+β), czyli gdy żaden z kątów α, β, α+β nie jest postaci 2π+kπ. Dla różnicy znaki się odwracają: tg(α−β)=1+tgαtgβtgα−tgβ.
Wzory redukcyjne jako szczególny przypadek. Dla α=π: sin(π−x)=sinπcosx−cosπsinx=0−(−1)sinx=sinx. Wszystkie wzory redukcyjne z klasy 2 wynikają w ten sposób ze wzorów na sumę i różnicę.
Jak zapamiętać. Sinus „miesza” funkcje (sin·cos i cos·sin) i zachowuje znak działania. Cosinus „nie miesza” (cos·cos i sin·sin) i znak odwraca: przy sumie jest minus, przy różnicy plus.
Dokładne wartości dla 15°, 75° i 105°
Kąty, które są sumą albo różnicą kątów z tabeli (30∘, 45∘, 60∘), mają dokładne wartości funkcji trygonometrycznych.
Typowe zadanie podaje po jednej funkcji każdego kąta i przedział, w którym kąt leży. Brakujące funkcje uzupełniamy jedynką, a znak bierzemy z ćwiartki.
Przykład 3. Wiadomo, że sinα=53, α∈(2π;π), oraz cosβ=135, β∈(23π;2π). Oblicz sin(α+β) i cos(α+β).
Krok 1. Brakujące funkcje.α leży w II ćwiartce, więc cosinus jest ujemny: cosα=−1−259=−54. β leży w IV ćwiartce, więc sinus jest ujemny: sinβ=−1−16925=−1312.
Odwrotnie też się przydaje: wyrażenie sin50∘cos10∘+cos50∘sin10∘ „zwijamy” do sin(50∘+10∘)=sin60∘=23.
Zamiana a sin x + b cos x na jeden sinus
Suma sinusa i cosinusa tego samego argumentu, wzięta z dowolnymi współczynnikami, jest zawsze jedną sinusoidą - przesuniętą i rozciągniętą. To bezpośredni wniosek ze wzoru na sinus sumy.
Skąd wzór. Rozwijamy Rsin(x+φ):
Rsin(x+φ)=Rcosφ⋅sinx+Rsinφ⋅cosx.
Żeby to było równe asinx+bcosx, potrzeba Rcosφ=a i Rsinφ=b. Podnosimy obie równości do kwadratu i dodajemy - jedynka daje R2=a2+b2. Stąd
R=a2+b2,cosφ=Ra,sinφ=Rb.
Kąt φ wybieramy tak, żeby oba warunki były spełnione - sam tangens nie wystarcza, bo nie rozróżnia ćwiartek.
Przykład 7. Zapisz f(x)=sinx+3cosx w postaci Rsin(x+φ) i podaj zbiór wartości funkcji.
Krok 1.a=1, b=3, więc R=1+3=2.
Krok 2.cosφ=21 i sinφ=23, czyli φ=3π.
Krok 3.f(x)=2sin(x+3π). Sinus przyjmuje wartości od −1 do 1, więc f - od −2 do 2.
Odpowiedź.f(x)=2sin(x+3π), zbiór wartości ⟨−2;2⟩, okres 2π. Największą wartość 2 funkcja przyjmuje np. dla x=6π.
Wykres y = sin x + √3 cos x = 2 sin(x + π/3) na tle wykresów y = sin x (linia kreskowana) i y = √3 cos x (linia kropkowana). Suma jest znowu sinusoidą: amplituda 2, maksimum dla x = π/6, minimum dla x = 7π/6.
Przykład 8. Dla g(x)=3sinx−4cosx mamy R=9+16=5, więc zbiór wartości to ⟨−5;5⟩. Kąt φ spełnia cosφ=53, sinφ=−54 - nie jest kątem z tabeli, ale do zbioru wartości nie jest potrzebny. Podobnie sinx−cosx=2sin(x−4π).
Ile wynosi sin(α + β)?sin(α+β)=sinαcosβ+cosαsinβ. Nie jest to sinα+sinβ - dla 30∘ i 60∘ lewa strona daje 1, a suma sinusów około 1,37.
Jaki jest wzór na cos(α − β)?cos(α−β)=cosαcosβ+sinαsinβ. Przy różnicy kątów w cosinusie stoi plus, przy sumie - minus.
Ile wynosi sin 15°?sin15∘=sin(45∘−30∘)=46−2≈0,2588.
Ile wynosi cos 75°?cos75∘=cos(45∘+30∘)=46−2≈0,2588 - tyle samo co sin15∘, bo kąty 15∘ i 75∘ dopełniają się do 90∘.
Jaki jest wzór na tangens sumy kątów?tg(α+β)=1−tgαtgβtgα+tgβ, o ile istnieją wszystkie trzy tangensy. Gdy tgαtgβ=1, mianownik się zeruje i α+β=2π+kπ.
Jak zapamiętać wzory na sinus i cosinus sumy? Sinus miesza funkcje i zachowuje znak: sincos±cossin. Cosinus nie miesza i odwraca znak: coscos∓sinsin. Wystarczy też pamiętać jeden wzór i znać parzystość cosinusa - resztę wyprowadza się w minutę.
Jak zamienić a sin x + b cos x na jeden sinus? Oblicz R=a2+b2 i znajdź kąt φ, dla którego cosφ=Ra i sinφ=Rb. Wtedy asinx+bcosx=Rsin(x+φ), a zbiór wartości to ⟨−R;R⟩.
Przećwicz
Wzory na sumę i różnicę kątów - zadania → - dokładne wartości, „zwijanie” wzorów, sinus i cosinus sumy z ćwiartek, tangens sumy, dowody tożsamości, postać Rsin(x+φ) i kąty trójkąta.