Przejdź do treści

Asymptoty wykresu funkcji - pionowa, pozioma i ukośna krok po kroku

Klasa 3 liceum i technikum

Asymptoty wykresu funkcji - wzory

Asymptota pionowa x=x0x = x_0 - gdy choć jedna granica jednostronna jest nieskończona:

lim⁡x→x0−f(x)=±∞lublim⁡x→x0+f(x)=±∞\lim_{x \to x_0^-} f(x) = \pm\infty \quad \text{lub} \quad \lim_{x \to x_0^+} f(x) = \pm\infty

Asymptota pozioma y=qy = q w +∞+\infty (analogicznie w −∞-\infty):

lim⁡x→+∞f(x)=q\lim_{x \to +\infty} f(x) = q

Asymptota ukośna y=ax+by = ax + b w +∞+\infty (analogicznie w −∞-\infty), obie granice skończone:

a=lim⁡x→+∞f(x)x,b=lim⁡x→+∞(f(x)−ax)a = \lim_{x \to +\infty} \frac{f(x)}{x}, \qquad b = \lim_{x \to +\infty} \big( f(x) - ax \big)

Funkcja wymierna: podziel licznik przez mianownik, f(x)=ax+b+R(x)P(x)f(x) = ax + b + \dfrac{R(x)}{P(x)}, gdzie stopień RR jest mniejszy niż stopień PP - wtedy y=ax+by = ax + b jest asymptotą w obu nieskończonościach.

Asymptota wykresu funkcji to prosta, do której wykres zbliża się nieograniczenie, gdy jego punkt oddala się w nieskończoność. Są trzy rodzaje asymptot: pionowa x=x0x = x_0 (wartości funkcji uciekają do ±∞\pm\infty, gdy xx zbliża się do x0x_0), pozioma y=qy = q (wartości dążą do liczby qq, gdy x→+∞x \to +\infty lub x→−∞x \to -\infty) oraz ukośna y=ax+by = ax + b z a≠0a \neq 0 (różnica między wykresem a prostą dąży do zera, gdy x→±∞x \to \pm\infty).

To kolejna lekcja rozdziału elementy analizy matematycznej. W poprzedniej - funkcja ciągła w zbiorze - zajmowaliśmy się wykresami „bez przerw”. Teraz wykorzystamy granice jednostronne, granice w nieskończoności i granice niewłaściwe, żeby opisać, jak wykres zachowuje się „na krańcach”: przy brzegach dziedziny i daleko od początku układu. Asymptoty pionowe i poziome funkcji wymiernych znasz już z lekcji funkcja wymierna - tutaj definiujemy je przez granice, dla dowolnych funkcji, i dokładamy asymptotę ukośną.

Trzy rodzaje asymptot w jednej tabeli

AsymptotaRównanieWarunekGdzie jej szukać
pionowax = x₀lim f(x) = ±∞ przy x → x₀⁻ lub x → x₀⁺punkty spoza dziedziny, końce przedziałów dziedziny, punkty nieciągłości
poziomay = qlim f(x) = q przy x → +∞ lub x → −∞tylko gdy dziedzina sięga do +∞ lub do −∞
ukośnay = ax + b, a ≠ 0lim (f(x) − ax − b) = 0 przy x → +∞ lub x → −∞jak wyżej; funkcja „rośnie liniowo"

Asymptoty poziome i ukośne bada się osobno w +∞+\infty i w −∞-\infty. Często są takie same (funkcje wymierne), ale nie muszą - przykłady 4, 6 i 7 pokazują funkcje, które w obu nieskończonościach mają różne asymptoty. Asymptota pozioma to szczególny przypadek ukośnej (dla a=0a = 0), dlatego w jednej nieskończoności funkcja ma co najwyżej jedną z nich.

Asymptota pionowa

Prosta x=x0x = x_0 jest asymptotą pionową wykresu funkcji ff, gdy przy xx zbliżającym się do x0x_0 (choćby z jednej strony) wartości f(x)f(x) uciekają do +∞+\infty albo do −∞-\infty. Rozróżniamy:

Funkcja ciągła w punkcie x0x_0 ma tam granicę równą f(x0)f(x_0), czyli skończoną, więc asymptoty pionowej szukamy tylko w punktach, które do dziedziny nie należą (albo w punktach nieciągłości). Wielomiany, ciągłe na całym R\mathbb{R}, nie mają asymptot pionowych nigdy. Nie każdy punkt spoza dziedziny daje jednak asymptotę - trzeba policzyć granicę.

Przykład 1. Wyznacz asymptoty pionowe wykresu funkcji f(x)=x2−4x2−x−2f(x) = \dfrac{x^2 - 4}{x^2 - x - 2}.

Krok 1. Dziedzina. x2−x−2=(x−2)(x+1)x^2 - x - 2 = (x - 2)(x + 1), więc Df=R∖{−1, 2}D_f = \mathbb{R} \setminus \{-1,\ 2\}. Kandydaci na asymptoty: x=−1x = -1 i x=2x = 2.

Krok 2. Skracamy. Licznik to (x−2)(x+2)(x - 2)(x + 2), więc dla x∈Dfx \in D_f:

f(x)=(x−2)(x+2)(x−2)(x+1)=x+2x+1.f(x) = \frac{(x - 2)(x + 2)}{(x - 2)(x + 1)} = \frac{x + 2}{x + 1}.

Krok 3. Punkt x=2x = 2. Granica jest skończona:

lim⁡x→2f(x)=lim⁡x→2x+2x+1=43.\lim_{x \to 2} f(x) = \lim_{x \to 2} \frac{x + 2}{x + 1} = \frac{4}{3}.

W x=2x = 2 nie ma asymptoty - wykres ma tam tylko „dziurę” (pusty punkt (2, 43)(2,\ \tfrac{4}{3})).

Krok 4. Punkt x=−1x = -1. Licznik dąży do 11, mianownik x+1x + 1 do zera. Znak mianownika: dla x>−1x > -1 jest dodatni, dla x<−1x < -1 ujemny, więc

lim⁡x→−1+f(x)=10+=+∞,lim⁡x→−1−f(x)=10−=−∞.\lim_{x \to -1^+} f(x) = \frac{1}{0^+} = +\infty, \qquad \lim_{x \to -1^-} f(x) = \frac{1}{0^-} = -\infty.

Odpowiedź. Jedyna asymptota pionowa to x=−1x = -1 (obustronna). Przy okazji: w obu nieskończonościach f(x)→1f(x) \to 1, więc y=1y = 1 jest asymptotą poziomą.

−6−4−224−4−22460 x = −1y = 1(2, 4/3) xy
Wykres f(x) = (x² − 4)/(x² − x − 2). Mianownik zeruje się w x = −1 i w x = 2, ale asymptota pionowa jest tylko jedna: x = −1. W x = 2 po skróceniu zostaje dziura (pusty punkt), bo granica jest skończona i równa 4/3.

Przykład 2 (asymptota jednostronna). Zbadaj funkcję f(x)=3x+2f(x) = \dfrac{3}{\sqrt{x + 2}}.

Dziedzina to x+2>0x + 2 > 0, czyli Df=(−2; +∞)D_f = (-2;\ +\infty). Funkcja jest określona tylko na prawo od −2-2, więc liczymy tylko granicę prawostronną: gdy x→−2+x \to -2^+, pierwiastek dąży do 00 przez wartości dodatnie i

lim⁡x→−2+3x+2=+∞.\lim_{x \to -2^+} \frac{3}{\sqrt{x + 2}} = +\infty.

Odpowiedź. Prosta x=−2x = -2 jest asymptotą pionową prawostronną. Granica lewostronna nie ma sensu - na lewo od −2-2 funkcja nie istnieje. Dodatkowo 3x+2→0\frac{3}{\sqrt{x + 2}} \to 0 przy x→+∞x \to +\infty, więc y=0y = 0 jest asymptotą poziomą w +∞+\infty (w −∞-\infty nie badamy niczego).

Asymptota pozioma

Prosta y=qy = q jest asymptotą poziomą wykresu w +∞+\infty, gdy lim⁡x→+∞f(x)=q\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) = q, i w −∞-\infty, gdy lim⁡x→−∞f(x)=q\lim\limits_{x \to -\infty} f(x) = q. Liczymy więc dwie granice w nieskończoności - dokładnie tak, jak w lekcji o granicy funkcji w nieskończoności.

Przykład 3 (wykres przecina asymptotę). Wyznacz asymptoty funkcji f(x)=3x2−2xx2+1f(x) = \dfrac{3x^2 - 2x}{x^2 + 1} i sprawdź, czy wykres ma wspólne punkty z asymptotą poziomą.

Krok 1. Asymptoty pionowe. x2+1>0x^2 + 1 > 0 dla każdego xx, więc Df=RD_f = \mathbb{R} i funkcja jest ciągła - asymptot pionowych nie ma.

Krok 2. Granice w nieskończoności. Dzielimy licznik i mianownik przez x2x^2:

lim⁡x→±∞3x2−2xx2+1=lim⁡x→±∞3−2x1+1x2=3.\lim_{x \to \pm\infty} \frac{3x^2 - 2x}{x^2 + 1} = \lim_{x \to \pm\infty} \frac{3 - \frac{2}{x}}{1 + \frac{1}{x^2}} = 3.

Asymptotą poziomą (w obu nieskończonościach) jest y=3y = 3.

Krok 3. Punkty wspólne. Rozwiązujemy f(x)=3f(x) = 3: 3x2−2x=3x2+33x^2 - 2x = 3x^2 + 3, czyli x=−32x = -\tfrac{3}{2}.

Odpowiedź. Asymptota pozioma y=3y = 3, pionowych brak. Wykres przecina asymptotę w punkcie (−32; 3)(-\tfrac{3}{2};\ 3). Różnica f(x)−3=−2x−3x2+1f(x) - 3 = \frac{-2x - 3}{x^2 + 1} jest dodatnia dla x<−32x < -\tfrac{3}{2} i ujemna dla x>−32x > -\tfrac{3}{2}, więc w −∞-\infty wykres zbliża się do asymptoty od góry, a w +∞+\infty od dołu.

−8−6−4−2246812340 y = 3(−1,5; 3) xy
Wykres f(x) = (3x² − 2x)/(x² + 1) (skala osi y powiększona dwukrotnie). Asymptota pozioma y = 3 jest przecinana w punkcie (−1,5; 3): na lewo od niego wykres leży nad asymptotą, na prawo - pod nią.

To ważna obserwacja: wykres może przecinać asymptotę poziomą (i ukośną), nawet wiele razy. Asymptota mówi tylko, co dzieje się „daleko”, a nie, że prostej nie wolno dotknąć.

Przykład 4 (różne asymptoty w +∞+\infty i −∞-\infty). Wyznacz asymptoty poziome funkcji f(x)=2xx2+1f(x) = \dfrac{2x}{\sqrt{x^2 + 1}}.

Krok 1. x→+∞x \to +\infty. Wyłączamy x2x^2 spod pierwiastka: x2+1=x2⋅1+1x2=∣x∣1+1x2\sqrt{x^2 + 1} = \sqrt{x^2} \cdot \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}} = |x| \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}. Dla x>0x > 0 mamy ∣x∣=x|x| = x:

lim⁡x→+∞2xx1+1x2=21=2.\lim_{x \to +\infty} \frac{2x}{x \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}} = \frac{2}{1} = 2.

Krok 2. x→−∞x \to -\infty. Teraz x<0x < 0, więc ∣x∣=−x|x| = -x:

lim⁡x→−∞2x−x1+1x2=2−1=−2.\lim_{x \to -\infty} \frac{2x}{-x \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}}} = \frac{2}{-1} = -2.

Odpowiedź. y=2y = 2 jest asymptotą poziomą w +∞+\infty, a y=−2y = -2 w −∞-\infty. Kto napisze x2=x\sqrt{x^2} = x także dla ujemnych xx, dostanie dwa razy 22 - to najczęstszy błąd przy pierwiastkach.

Asymptota ukośna - skąd biorą się wzory na a i b

Prosta y=ax+by = ax + b jest asymptotą ukośną w +∞+\infty, gdy odległość pionowa między wykresem a prostą znika:

lim⁡x→+∞(f(x)−ax−b)=0.\lim_{x \to +\infty} \big( f(x) - ax - b \big) = 0.

Z tego warunku od razu wynikają wzory. Jeśli f(x)−ax−b→0f(x) - ax - b \to 0, to tym bardziej f(x)−ax→bf(x) - ax \to b - stąd wzór na bb. Dzieląc f(x)−ax−bf(x) - ax - b przez xx, dostajemy f(x)x−a−bx→0\frac{f(x)}{x} - a - \frac{b}{x} \to 0, a ponieważ bx→0\frac{b}{x} \to 0, to f(x)x→a\frac{f(x)}{x} \to a - stąd wzór na aa:

a=lim⁡x→+∞f(x)x,b=lim⁡x→+∞(f(x)−ax).a = \lim_{x \to +\infty} \frac{f(x)}{x}, \qquad b = \lim_{x \to +\infty} \big( f(x) - ax \big).

Działa to też w drugą stronę: jeśli obie granice istnieją i są skończone, prosta y=ax+by = ax + b jest asymptotą. Gdy a=0a = 0, wychodzi asymptota pozioma y=by = b. Gdy którakolwiek granica jest nieskończona albo nie istnieje - asymptoty ukośnej (w tej nieskończoności) nie ma.

Przykład 5 (funkcja wymierna - dwie metody). Wyznacz asymptoty funkcji f(x)=x2−3x+4x−1f(x) = \dfrac{x^2 - 3x + 4}{x - 1}.

Krok 1. Asymptota pionowa. Df=R∖{1}D_f = \mathbb{R} \setminus \{1\}. Licznik w x=1x = 1 wynosi 1−3+4=2≠01 - 3 + 4 = 2 \neq 0, więc

lim⁡x→1+f(x)=20+=+∞,lim⁡x→1−f(x)=20−=−∞,\lim_{x \to 1^+} f(x) = \frac{2}{0^+} = +\infty, \qquad \lim_{x \to 1^-} f(x) = \frac{2}{0^-} = -\infty,

i x=1x = 1 jest asymptotą pionową obustronną.

Krok 2. Asymptota ukośna - dzielenie wielomianów. Dzielimy licznik przez mianownik: x2−3x+4=(x−1)(x−2)+2x^2 - 3x + 4 = (x - 1)(x - 2) + 2, więc

f(x)=x−2+2x−1.f(x) = x - 2 + \frac{2}{x - 1}.

Ułamek 2x−1\frac{2}{x - 1} dąży do zera przy x→±∞x \to \pm\infty, czyli f(x)−(x−2)→0f(x) - (x - 2) \to 0. Asymptota ukośna: y=x−2y = x - 2, w obu nieskończonościach.

Krok 3. Sprawdzenie wzorami.

a=lim⁡x→±∞x2−3x+4x2−x=1,b=lim⁡x→±∞(x2−3x+4x−1−x)=lim⁡x→±∞−2x+4x−1=−2.a = \lim_{x \to \pm\infty} \frac{x^2 - 3x + 4}{x^2 - x} = 1, \qquad b = \lim_{x \to \pm\infty} \left( \frac{x^2 - 3x + 4}{x - 1} - x \right) = \lim_{x \to \pm\infty} \frac{-2x + 4}{x - 1} = -2.

Odpowiedź. Asymptota pionowa x=1x = 1 i ukośna y=x−2y = x - 2 (asymptoty poziomej brak).

−4−2246−8−6−4−22460 x = 1y = x − 2 xy
Wykres f(x) = (x² − 3x + 4)/(x − 1) = x − 2 + 2/(x − 1). Dla dużych |x| ułamek 2/(x − 1) znika, więc wykres przytula się do prostej y = x − 2 (asymptota ukośna) - od góry z prawej strony, od dołu z lewej.

Dla funkcji wymiernej decyduje różnica stopni licznika i mianownika:

Stopień licznika − stopień mianownikaPrzykładAsymptota w ±∞
ujemna(x + 5)/(x² + 1)pozioma y = 0
0(4x² − 1)/(2x² + x)pozioma y = 4/2 = 2
1(x² − 3x + 4)/(x − 1)ukośna y = x − 2 (iloraz z dzielenia)
2 lub więcej(x³ + 1)/xbrak poziomej i ukośnej

Przykład 6 (funkcja z pierwiastkiem - dwie różne asymptoty ukośne). Wyznacz asymptoty funkcji f(x)=x2+2x+2f(x) = \sqrt{x^2 + 2x + 2}.

Krok 1. Dziedzina i asymptoty pionowe. Wyróżnik trójmianu x2+2x+2x^2 + 2x + 2 jest ujemny (4−8=−44 - 8 = -4), więc trójmian jest zawsze dodatni, Df=RD_f = \mathbb{R}, a funkcja jest ciągła - asymptot pionowych nie ma.

Krok 2. x→+∞x \to +\infty, współczynnik aa. Dla x>0x > 0:

a=lim⁡x→+∞x2+2x+2x=lim⁡x→+∞1+2x+2x2=1.a = \lim_{x \to +\infty} \frac{\sqrt{x^2 + 2x + 2}}{x} = \lim_{x \to +\infty} \sqrt{1 + \frac{2}{x} + \frac{2}{x^2}} = 1.

Krok 3. x→+∞x \to +\infty, wyraz bb. To symbol ∞−∞\infty - \infty, więc mnożymy przez sprzężenie:

b=lim⁡x→+∞(x2+2x+2−x)=lim⁡x→+∞2x+2x2+2x+2+x=lim⁡x→+∞2+2x1+2x+2x2+1=1.b = \lim_{x \to +\infty} \left( \sqrt{x^2 + 2x + 2} - x \right) = \lim_{x \to +\infty} \frac{2x + 2}{\sqrt{x^2 + 2x + 2} + x} = \lim_{x \to +\infty} \frac{2 + \frac{2}{x}}{\sqrt{1 + \frac{2}{x} + \frac{2}{x^2}} + 1} = 1.

W +∞+\infty asymptotą jest y=x+1y = x + 1.

Krok 4. x→−∞x \to -\infty. Teraz x2=∣x∣=−x\sqrt{x^2} = |x| = -x, więc

a=lim⁡x→−∞−x1+2x+2x2x=−1,b=lim⁡x→−∞(x2+2x+2+x)=lim⁡x→−∞2x+2x2+2x+2−x.a = \lim_{x \to -\infty} \frac{-x \sqrt{1 + \frac{2}{x} + \frac{2}{x^2}}}{x} = -1, \qquad b = \lim_{x \to -\infty} \left( \sqrt{x^2 + 2x + 2} + x \right) = \lim_{x \to -\infty} \frac{2x + 2}{\sqrt{x^2 + 2x + 2} - x}.

Dzielimy licznik i mianownik przez −x>0-x > 0: licznik dąży do −2-2, mianownik do 1+1=21 + 1 = 2, więc b=−1b = -1.

Odpowiedź. W +∞+\infty asymptota y=x+1y = x + 1, w −∞-\infty asymptota y=−x−1y = -x - 1. To nie przypadek: f(x)=(x+1)2+1f(x) = \sqrt{(x + 1)^2 + 1}, a dla dużych ∣x+1∣|x + 1| jedynka pod pierwiastkiem przestaje mieć znaczenie, więc f(x)≈∣x+1∣f(x) \approx |x + 1|.

−6−4−2242460 (−1, 1)y = x + 1y = −x − 1 xy
Wykres f(x) = √(x² + 2x + 2) = √((x + 1)² + 1). W +∞ wykres zbliża się do prostej y = x + 1, a w −∞ do prostej y = −x − 1 - jedna funkcja, dwie różne asymptoty ukośne.

Przykład 7 (pozioma w jedną stronę, ukośna w drugą). Zbadaj w nieskończonościach funkcję f(x)=x+x2+1f(x) = x + \sqrt{x^2 + 1}.

Krok 1. x→+∞x \to +\infty. a=lim⁡x→+∞(1+1+1x2)=2a = \lim\limits_{x \to +\infty} \left( 1 + \sqrt{1 + \frac{1}{x^2}} \right) = 2, a b=lim⁡x→+∞(x2+1−x)=lim⁡x→+∞1x2+1+x=0b = \lim\limits_{x \to +\infty} \left( \sqrt{x^2 + 1} - x \right) = \lim\limits_{x \to +\infty} \frac{1}{\sqrt{x^2 + 1} + x} = 0. Asymptota ukośna y=2xy = 2x.

Krok 2. x→−∞x \to -\infty. Mnożymy przez sprzężenie:

lim⁡x→−∞(x+x2+1)=lim⁡x→−∞x2+1−x2x2+1−x=lim⁡x→−∞1x2+1−x=0,\lim_{x \to -\infty} \left( x + \sqrt{x^2 + 1} \right) = \lim_{x \to -\infty} \frac{x^2 + 1 - x^2}{\sqrt{x^2 + 1} - x} = \lim_{x \to -\infty} \frac{1}{\sqrt{x^2 + 1} - x} = 0,

bo mianownik dąży do +∞+\infty (dla x<0x < 0 oba składniki są dodatnie).

Odpowiedź. W +∞+\infty asymptota ukośna y=2xy = 2x, w −∞-\infty asymptota pozioma y=0y = 0.

Przykład 8 (kiedy asymptoty ukośnej nie ma). Zbadaj funkcję f(x)=x3+1xf(x) = \dfrac{x^3 + 1}{x}.

Df=R∖{0}D_f = \mathbb{R} \setminus \{0\}, a licznik w zerze wynosi 11, więc lim⁡x→0+f(x)=+∞\lim\limits_{x \to 0^+} f(x) = +\infty i lim⁡x→0−f(x)=−∞\lim\limits_{x \to 0^-} f(x) = -\infty - asymptota pionowa x=0x = 0. Dalej

a=lim⁡x→±∞x3+1x2=lim⁡x→±∞(x+1x2)=±∞.a = \lim_{x \to \pm\infty} \frac{x^3 + 1}{x^2} = \lim_{x \to \pm\infty} \left( x + \frac{1}{x^2} \right) = \pm\infty.

Odpowiedź. Granica aa jest nieskończona, więc asymptoty ukośnej (ani poziomej) nie ma. Wykres f(x)=x2+1xf(x) = x^2 + \frac{1}{x} dla dużych ∣x∣|x| zachowuje się jak parabola, a nie jak prosta.

Schemat wyznaczania asymptot

  1. Wyznacz dziedzinę. Zapisz punkty, które do niej nie należą, i końce przedziałów dziedziny.
  2. Asymptoty pionowe. W każdym takim punkcie policz granice jednostronne (tylko z tej strony, z której funkcja jest określona). Asymptota jest tam, gdzie choć jedna wychodzi nieskończona. Granica skończona oznacza dziurę albo zwykły koniec wykresu, nie asymptotę.
  3. Asymptoty poziome. Policz lim⁡x→+∞f(x)\lim\limits_{x \to +\infty} f(x) i lim⁡x→−∞f(x)\lim\limits_{x \to -\infty} f(x) (jeśli dziedzina sięga tak daleko). Wynik skończony qq daje asymptotę y=qy = q.
  4. Asymptoty ukośne. Tam, gdzie granica z punktu 3 jest nieskończona, policz a=lim⁡f(x)xa = \lim \frac{f(x)}{x}. Gdy aa jest skończone i różne od zera, policz b=lim⁡(f(x)−ax)b = \lim (f(x) - ax). Dla funkcji wymiernej szybciej podzielić wielomiany.
  5. Zapisz odpowiedź osobno dla +∞+\infty i −∞-\infty, jeśli asymptoty się różnią.

Przykład 9 (pełny schemat). Wyznacz wszystkie asymptoty wykresu funkcji f(x)=x3x2−4f(x) = \dfrac{x^3}{x^2 - 4}.

Krok 1. x2−4=(x−2)(x+2)x^2 - 4 = (x - 2)(x + 2), więc Df=R∖{−2, 2}D_f = \mathbb{R} \setminus \{-2,\ 2\}.

Krok 2. Asymptoty pionowe. Licznik w x=2x = 2 wynosi 88, w x=−2x = -2 wynosi −8-8. Mianownik x2−4x^2 - 4 jest dodatni dla ∣x∣>2|x| > 2 i ujemny dla ∣x∣<2|x| < 2:

x dąży dolicznikmianownikgranica f(x)
2⁺80⁺+∞
2⁻80⁻−∞
−2⁺−80⁻+∞
−2⁻−80⁺−∞

Proste x=2x = 2 i x=−2x = -2 są asymptotami pionowymi obustronnymi.

Krok 3. Asymptoty poziome. Stopień licznika jest większy, lim⁡x→±∞f(x)=±∞\lim\limits_{x \to \pm\infty} f(x) = \pm\infty - poziomych brak.

Krok 4. Asymptota ukośna. x3=x(x2−4)+4xx^3 = x(x^2 - 4) + 4x, więc f(x)=x+4xx2−4f(x) = x + \dfrac{4x}{x^2 - 4}, a ułamek dąży do zera. Wzorami: a=lim⁡x3x3−4x=1a = \lim \frac{x^3}{x^3 - 4x} = 1, b=lim⁡(x3x2−4−x)=lim⁡4xx2−4=0b = \lim \left( \frac{x^3}{x^2 - 4} - x \right) = \lim \frac{4x}{x^2 - 4} = 0.

Odpowiedź. Asymptoty pionowe x=−2x = -2 i x=2x = 2, asymptota ukośna y=xy = x (w obu nieskończonościach). Wykres przecina ją w punkcie (0, 0)(0,\ 0), bo tam ułamek 4xx2−4\frac{4x}{x^2 - 4} się zeruje.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć asymptotę ukośną? Policz a=lim⁡x→±∞f(x)xa = \lim\limits_{x \to \pm\infty} \frac{f(x)}{x}, a gdy wyjdzie liczba różna od zera - także b=lim⁡x→±∞(f(x)−ax)b = \lim\limits_{x \to \pm\infty} (f(x) - ax). Asymptota to y=ax+by = ax + b. Dla funkcji wymiernej z licznikiem o jeden stopień wyższym wystarczy podzielić licznik przez mianownik - iloraz to właśnie ax+bax + b.

Jak wyznaczyć asymptoty funkcji? Wyznacz dziedzinę, policz granice jednostronne w punktach spoza dziedziny (asymptoty pionowe), granice w +∞+\infty i −∞-\infty (asymptoty poziome), a gdy te są nieskończone - współczynniki aa i bb asymptoty ukośnej. Wyniki zapisz osobno dla każdej nieskończoności.

Kiedy funkcja ma asymptotę pionową? Gdy w pewnym punkcie x0x_0 choć jedna granica jednostronna jest równa +∞+\infty albo −∞-\infty. Zwykle dzieje się to w miejscu zerowym mianownika, w którym licznik jest różny od zera, albo na brzegu dziedziny pierwiastka w mianowniku.

Jak obliczyć asymptotę poziomą? Policz granicę funkcji przy x→+∞x \to +\infty i przy x→−∞x \to -\infty. Jeśli wychodzi liczba qq, prosta y=qy = q jest asymptotą poziomą w tej nieskończoności. Dla funkcji wymiernej o równych stopniach licznika i mianownika qq to iloraz współczynników przy najwyższych potęgach.

Czy wykres funkcji może przecinać asymptotę? Asymptotę poziomą lub ukośną - tak, nawet wiele razy; na przykład wykres 3x2−2xx2+1\frac{3x^2 - 2x}{x^2 + 1} przecina asymptotę y=3y = 3 w punkcie (−1,5; 3)(-1{,}5;\ 3). Asymptota opisuje tylko zachowanie wykresu daleko od początku układu.

Ile asymptot może mieć funkcja? Pionowych - dowolnie wiele, nawet nieskończenie wiele (tangens). Poziomych lub ukośnych - najwyżej dwie: jedną w +∞+\infty i jedną w −∞-\infty.

Czy funkcja może mieć jednocześnie asymptotę poziomą i ukośną? Tak, ale w różnych nieskończonościach. Funkcja x+x2+1x + \sqrt{x^2 + 1} ma asymptotę poziomą y=0y = 0 w −∞-\infty i ukośną y=2xy = 2x w +∞+\infty. W jednej nieskończoności może być tylko jedna z nich.

Kiedy funkcja wymierna ma asymptotę ukośną? Gdy stopień licznika jest dokładnie o 11 większy niż stopień mianownika. Przy różnicy stopni równej 22 lub więcej asymptoty ukośnej nie ma, a przy liczniku stopnia nie większego niż mianownik jest asymptota pozioma.

Przećwicz

Podsumowanie

Zobacz też