Przejdź do treści

Wariancja i odchylenie standardowe - wzór, przykłady i interpretacja

Klasa 4 liceum i technikum

Wariancja i odchylenie standardowe - wzory

Wariancja (z definicji) - średnia kwadratów odchyleń od średniej:

σ2=(x1−xˉ)2+(x2−xˉ)2+…+(xn−xˉ)2n\sigma^2 = \frac{(x_1 - \bar{x})^2 + (x_2 - \bar{x})^2 + \ldots + (x_n - \bar{x})^2}{n}

Wzór skrócony - średnia kwadratów minus kwadrat średniej:

σ2=x12+x22+…+xn2n−xˉ2\sigma^2 = \frac{x_1^2 + x_2^2 + \ldots + x_n^2}{n} - \bar{x}^2

Odchylenie standardowe: σ=σ2\sigma = \sqrt{\sigma^2}. Z tabeli liczebności: σ2=n1(x1−xˉ)2+…+nk(xk−xˉ)2n\sigma^2 = \frac{n_1 (x_1 - \bar{x})^2 + \ldots + n_k (x_k - \bar{x})^2}{n}.

Przekształcenie danych: dla danych axi+ba x_i + b odchylenie wynosi ∣a∣⋅σ|a| \cdot \sigma.

Odchylenie standardowe σ\sigma mówi, jak bardzo dane są rozrzucone wokół średniej - to typowa odległość danej od średniej. Oblicza się je jako pierwiastek z wariancji, czyli ze średniej kwadratów odchyleń od średniej: σ=σ2\sigma = \sqrt{\sigma^2}. Na przykład dla danych 4,7,8,9,124, 7, 8, 9, 12 średnia wynosi 88, wariancja 6,86{,}8, a odchylenie standardowe 6,8≈2,61\sqrt{6{,}8} \approx 2{,}61. Im mniejsze odchylenie, tym dane są bardziej skupione przy średniej.

Po co mierzyć rozrzut

Średnia nie mówi wszystkiego. Dwaj łucznicy oddali po pięć strzałów i zdobyli punkty:

Obaj mają średnią 88 i medianę 88, ale łucznik A strzela równo, a B - raz świetnie, raz słabo. Tę różnicę opisują miary rozproszenia.

0 2 4 6 8 10 12 14 16 A 0 2 4 6 8 10 12 14 16 B
Dane A i B mają tę samą średnią 8 (linia przerywana). Zacieniowany pas to przedział od x̄ − σ do x̄ + σ: dla A od 6,59 do 9,41, dla B od 3,76 do 12,24.

Najprostsza miara to rozstęp - różnica największej i najmniejszej wartości: dla A 10−6=410 - 6 = 4, dla B 14−2=1214 - 2 = 12. Rozstęp zależy jednak tylko od dwóch skrajnych danych, a jedna nietypowa wartość potrafi go mocno zawyżyć. Dlatego częściej używa się wariancji i odchylenia standardowego, które uwzględniają wszystkie dane.

Wariancja z definicji

Wariancja to średnia kwadratów odchyleń od średniej. Odchyleń nie można po prostu uśrednić, bo ich suma zawsze wynosi zero (dodatnie znoszą się z ujemnymi - patrz własności średniej). Kwadraty są nieujemne, więc nic się nie znosi.

Przykład 1. Oblicz wariancję i odchylenie standardowe danych 4,7,8,9,124, 7, 8, 9, 12.

Krok 1. Średnia: xˉ=4+7+8+9+125=405=8\bar{x} = \frac{4 + 7 + 8 + 9 + 12}{5} = \frac{40}{5} = 8.

Krok 2. Odchylenia i ich kwadraty - wygodnie liczyć w tabeli:

Dana xᵢ478912suma
Odchylenie xᵢ − x̄−4−10140
Kwadrat (xᵢ − x̄)²161011634

Krok 3. Wariancja - suma kwadratów przez liczbę danych:

σ2=345=6,8.\sigma^2 = \frac{34}{5} = 6{,}8.

Krok 4. Odchylenie standardowe:

σ=6,8≈2,61.\sigma = \sqrt{6{,}8} \approx 2{,}61.

Kolumna „suma” w wierszu odchyleń to sprawdzenie: jeśli nie wyszło 00, źle policzono średnią.

Dla łuczników: wariancja A to 4+1+0+1+45=2\frac{4 + 1 + 0 + 1 + 4}{5} = 2, czyli σA=2≈1,41\sigma_A = \sqrt{2} \approx 1{,}41; wariancja B to 36+9+0+9+365=18\frac{36 + 9 + 0 + 9 + 36}{5} = 18, czyli σB=18=32≈4,24\sigma_B = \sqrt{18} = 3\sqrt{2} \approx 4{,}24. Rozrzut wyników B jest trzy razy większy.

Wzór skrócony na wariancję

Gdy średnia nie jest liczbą całkowitą, odchylenia są ułamkami i rachunki z definicji robią się uciążliwe. Wtedy przydaje się wzór

σ2=x2‾−xˉ2,\sigma^2 = \overline{x^2} - \bar{x}^2,

gdzie x2‾=x12+…+xn2n\overline{x^2} = \frac{x_1^2 + \ldots + x_n^2}{n} to średnia kwadratów danych.

Skąd ten wzór. Rozpisujemy kwadrat różnicy (xi−xˉ)2=xi2−2xˉxi+xˉ2(x_i - \bar{x})^2 = x_i^2 - 2\bar{x} x_i + \bar{x}^2 i sumujemy po wszystkich danych (sumy biegną od i=1i = 1 do nn):

∑(xi−xˉ)2=∑xi2−2xˉ∑xi+nxˉ2.\sum (x_i - \bar{x})^2 = \sum x_i^2 - 2\bar{x} \sum x_i + n\bar{x}^2.

Suma danych to ∑xi=nxˉ\sum x_i = n\bar{x}, więc

∑(xi−xˉ)2=∑xi2−2nxˉ2+nxˉ2=∑xi2−nxˉ2.\sum (x_i - \bar{x})^2 = \sum x_i^2 - 2n\bar{x}^2 + n\bar{x}^2 = \sum x_i^2 - n\bar{x}^2.

Po podzieleniu obu stron przez nn dostajemy σ2=x2‾−xˉ2\sigma^2 = \overline{x^2} - \bar{x}^2.

Przykład 2. Dane 2,3,5,6,92, 3, 5, 6, 9.

Krok 1. Średnia: xˉ=255=5\bar{x} = \frac{25}{5} = 5.

Krok 2. Średnia kwadratów: x2‾=4+9+25+36+815=1555=31\overline{x^2} = \frac{4 + 9 + 25 + 36 + 81}{5} = \frac{155}{5} = 31.

Krok 3. Wariancja i odchylenie:

σ2=31−52=6,σ=6≈2,45.\sigma^2 = 31 - 5^2 = 6, \qquad \sigma = \sqrt{6} \approx 2{,}45.

Uwaga. x2‾\overline{x^2} (średnia kwadratów) i xˉ2\bar{x}^2 (kwadrat średniej) to dwie różne liczby: tu 3131 i 2525. Ich różnica jest zawsze nieujemna, bo jest wariancją.

Wariancja z tabeli liczebności

Gdy dane są w tabeli, każdy kwadrat odchylenia (albo każdy kwadrat danej) mnożymy przez liczebność - tak jak przy średniej z tabeli.

Przykład 3. Liczba książek przeczytanych w miesiącu przez 2525 osób:

Liczba książek xᵢ01234suma
Liczba osób nᵢ3784325
nᵢ · xᵢ0716121247
nᵢ · xᵢ²07323648123

Krok 1. Średnia: xˉ=4725=1,88\bar{x} = \frac{47}{25} = 1{,}88.

Krok 2. Średnia kwadratów: x2‾=12325=4,92\overline{x^2} = \frac{123}{25} = 4{,}92.

Krok 3. Wariancja wzorem skróconym:

σ2=4,92−1,882=4,92−3,5344=1,3856,σ≈1,18.\sigma^2 = 4{,}92 - 1{,}88^2 = 4{,}92 - 3{,}5344 = 1{,}3856, \qquad \sigma \approx 1{,}18.

Z definicji trzeba by liczyć odchylenia −1,88-1{,}88, −0,88-0{,}88, 0,120{,}12… - wzór skrócony jest tu znacznie wygodniejszy.

Jak interpretować odchylenie standardowe

Odchylenie standardowe ma tę samą jednostkę co dane (punkty, centymetry, złote), dlatego łatwo je interpretować - wariancja ma jednostkę „do kwadratu” (cm², zł²).

Współczynnik zmienności

Gdy chcemy porównać rozrzut danych o różnych jednostkach albo bardzo różnych średnich, dzielimy odchylenie przez średnią:

V=σxˉ⋅100%.V = \frac{\sigma}{\bar{x}} \cdot 100\%.

Przykład 4. Cena chleba w różnych sklepach: xˉ=5\bar{x} = 5 zł, σ=0,50\sigma = 0{,}50 zł. Cena telewizora: xˉ=2000\bar{x} = 2000 zł, σ=100\sigma = 100 zł. Odchylenie ceny telewizora jest 200200 razy większe, ale względnie to cena chleba waha się bardziej: V=10%V = 10\% wobec V=5%V = 5\%.

Dodanie stałej i mnożenie danych

Przykład 5. Dane 4,7,8,9,124, 7, 8, 9, 12 mają σ≈2,61\sigma \approx 2{,}61. Dane 14,17,18,19,2214, 17, 18, 19, 22 (dodane 1010) mają to samo odchylenie, a dane 8,14,16,18,248, 14, 16, 18, 24 (pomnożone przez 22) - odchylenie 2⋅6,8≈5,222 \cdot \sqrt{6{,}8} \approx 5{,}22 i wariancję 4⋅6,8=27,24 \cdot 6{,}8 = 27{,}2.

Dlaczego kalkulator daje inny wynik

W szkole wariancję z próby liczymy, dzieląc przez nn. Kalkulatory naukowe i arkusze kalkulacyjne mają często dwie wersje odchylenia: σ\sigma (dzielenie przez nn) i ss (dzielenie przez n−1n - 1). Ta druga służy do szacowania rozrzutu całej populacji na podstawie próby i daje nieco większy wynik. W zadaniach szkolnych i maturalnych używa się wzoru z dzieleniem przez nn.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak obliczyć odchylenie standardowe? Oblicz średnią, odejmij ją od każdej danej, podnieś różnice do kwadratu, uśrednij kwadraty (to wariancja) i wyciągnij pierwiastek. Dla 1,3,51, 3, 5: średnia 33, kwadraty odchyleń 4,0,44, 0, 4, wariancja 83\frac{8}{3}, odchylenie 83≈1,63\sqrt{\frac{8}{3}} \approx 1{,}63.

Jak obliczyć wariancję? Z definicji: średnia kwadratów odchyleń od średniej. Szybciej wzorem skróconym: średnia kwadratów danych minus kwadrat średniej, σ2=x2‾−xˉ2\sigma^2 = \overline{x^2} - \bar{x}^2.

Co mówi odchylenie standardowe? Jak daleko od średniej leżą typowo dane. Małe odchylenie - dane skupione, wyrównane; duże - dane rozrzucone. Ma tę samą jednostkę co dane.

Czym różni się wariancja od odchylenia standardowego? Odchylenie standardowe to pierwiastek z wariancji. Wariancja ma jednostkę w kwadracie (np. cm²), odchylenie - tę samą co dane (cm), dlatego to ono służy do opisu i porównań.

Czy odchylenie standardowe może być ujemne? Nie. Wariancja jest średnią kwadratów, więc jest nieujemna, a odchylenie jest jej pierwiastkiem arytmetycznym. Równe zeru jest tylko wtedy, gdy wszystkie dane są jednakowe.

Jak zmieni się odchylenie standardowe, gdy do każdej liczby dodamy 5? Nie zmieni się. Dodanie stałej przesuwa dane i średnią o tyle samo, więc odległości od średniej zostają te same. Zmienia się dopiero przy mnożeniu danych.

Przećwicz

Podsumowanie