Przejdź do treści

Przekształcenia wykresu funkcji wykładniczej - przesunięcia, symetrie, moduł

Klasa 4 liceum i technikum

Przekształcenia wykresu y = aˣ

y=ax−p+q- przesunięcie o wektor [p,q], asymptota y=q, ZW=(q,+∞)y = a^{x - p} + q \quad \text{- przesunięcie o wektor } [p, q], \ \text{asymptota } y = q, \ \text{ZW} = (q, +\infty)

y=−ax- symetria względem osi OX, ZW=(−∞,0)y = -a^{x} \quad \text{- symetria względem osi } OX, \ \text{ZW} = (-\infty, 0)

y=a−x=(1a)x- symetria względem osi OYy = a^{-x} = \left(\tfrac{1}{a}\right)^{x} \quad \text{- symetria względem osi } OY

y=−a−x- symetria względem punktu (0,0)y = -a^{-x} \quad \text{- symetria względem punktu } (0, 0)

k⋅ax=ax+log⁡ak(k>0)- to tez˙ przesunięcie w poziomiek \cdot a^{x} = a^{x + \log_a k} \quad (k > 0) \quad \text{- to też przesunięcie w poziomie}

Przekształcenie wykresu funkcji wykładniczej to przesunięcie, odbicie lub złożenie z modułem wykresu y=axy = a^x. Najważniejsza reguła: asymptota pozioma przesuwa się razem z wykresem - po przesunięciu o qq w pionie asymptotą jest prosta y=qy = q, a zbiór wartości zmienia się na (q,+∞)(q, +\infty).

Ogólne zasady przekształcania wykresów dowolnych funkcji zna już Ci rozdział z klasy drugiej: przesunięcie wzdłuż osi OX, wzdłuż osi OY, symetria osiowa i wykresy z wartością bezwzględną. Tutaj stosujemy je do funkcji wykładniczej i patrzymy, co dzieje się z asymptotą, zbiorem wartości, miejscem zerowym i monotonicznością - bo o to pytają zadania.

Co się zmienia przy każdym przekształceniu

WzórPrzekształcenie wykresu aˣAsymptotaZbiór wartości
y = aˣ⁻ᵖ + qprzesunięcie o wektor [p, q]y = q(q, +∞)
y = −aˣsymetria względem osi OXy = 0(−∞, 0)
y = a⁻ˣsymetria względem osi OYy = 0(0, +∞)
y = −a⁻ˣsymetria względem punktu (0, 0)y = 0(−∞, 0)
y = |aˣ − c|, c > 0część pod osią OX odbita do góryy = c[0, +∞)
y = a^|x|, a > 1prawa połowa i jej odbicie względem OYbrak[1, +∞)

Dziedzina we wszystkich przypadkach pozostaje ta sama: R\mathbb{R}. Przesunięcie nie zmienia monotoniczności, za to każda symetria względem jednej osi ją odwraca: 2x2^x rośnie, a −2x-2^x i 2−x2^{-x} maleją.

Przykład 1 - przesunięcie o wektor

Zadanie. Naszkicuj wykres funkcji f(x)=(12)x−2−1f(x) = \left(\tfrac{1}{2}\right)^{x - 2} - 1. Podaj asymptotę, zbiór wartości, miejsce zerowe, punkt przecięcia z osią OYOY i monotoniczność.

Krok 1. Wektor przesunięcia. Wzór ma postać ax−p+qa^{x - p} + q z p=2p = 2, q=−1q = -1, więc wykres y=(12)xy = \left(\tfrac{1}{2}\right)^x przesuwamy o wektor [2,−1][2, -1]: o 22 w prawo i o 11 w dół.

Krok 2. Asymptota i zbiór wartości. Asymptota y=0y = 0 przechodzi w y=−1y = -1, więc ZW=(−1,+∞)\text{ZW} = (-1, +\infty).

Krok 3. Punkty charakterystyczne. Punkt (0,1)(0, 1) wykresu bazowego przechodzi w (2,0)(2, 0) - to od razu miejsce zerowe. Sprawdzenie rachunkiem:

(12)x−2=1=(12)0⟹x−2=0⟹x=2\left(\tfrac{1}{2}\right)^{x - 2} = 1 = \left(\tfrac{1}{2}\right)^{0} \quad\Longrightarrow\quad x - 2 = 0 \quad\Longrightarrow\quad x = 2

Przecięcie z osią OYOY: f(0)=(12)−2−1=4−1=3f(0) = \left(\tfrac{1}{2}\right)^{-2} - 1 = 4 - 1 = 3. Dodatkowy punkt: f(1)=(12)−1−1=1f(1) = \left(\tfrac{1}{2}\right)^{-1} - 1 = 1.

−2246−1135xyy = (½)ˣ⁻² − 1y = (½)ˣy = −1
Wykres y = (½)ˣ⁻² − 1 powstaje z y = (½)ˣ (linia przerywana) przez przesunięcie o wektor [2, −1]. Asymptota przesuwa się do y = −1, miejsce zerowe to x = 2.

Odpowiedź. Asymptota y=−1y = -1, ZW=(−1,+∞)\text{ZW} = (-1, +\infty), miejsce zerowe x=2x = 2, punkt (0,3)(0, 3) na osi OYOY, funkcja malejąca (przesunięcie nie zmienia monotoniczności, a podstawa 12<1\tfrac{1}{2} < 1).

Przykład 2 - odbicia

Z wykresu y=3xy = 3^x (rosnący, nad osią OXOX) dostajemy:

Zadanie. Podaj własności funkcji g(x)=1−3xg(x) = 1 - 3^x.

Krok 1. g(x)=−3x+1g(x) = -3^x + 1: wykres 3x3^x odbijamy względem osi OXOX, a potem przesuwamy o 11 w górę.

Krok 2. Po odbiciu zbiór wartości to (−∞,0)(-\infty, 0), po przesunięciu (−∞,1)(-\infty, 1). Asymptota: y=1y = 1.

Krok 3. Miejsce zerowe: 3x=13^x = 1, więc x=0x = 0 - wykres przechodzi przez początek układu.

Odpowiedź. ZW=(−∞,1)\text{ZW} = (-\infty, 1), asymptota y=1y = 1, miejsce zerowe x=0x = 0, funkcja malejąca. Uwaga: zbiór wartości jest teraz ograniczony od góry, nie od dołu.

Przykład 3 - mnożenie przez stałą to przesunięcie w poziomie

Dla funkcji wykładniczej mnożenie przez potęgę podstawy przesuwa wykres w lewo lub w prawo:

4⋅2x=22⋅2x=2x+2,2x8=2x⋅2−3=2x−34 \cdot 2^{x} = 2^{2} \cdot 2^{x} = 2^{x + 2}, \qquad \frac{2^{x}}{8} = 2^{x} \cdot 2^{-3} = 2^{x - 3}

Wykres y=4⋅2xy = 4 \cdot 2^x to więc wykres 2x2^x przesunięty o 22 w lewo, a y=2x8y = \frac{2^x}{8} - o 33 w prawo. Tak samo 9⋅3x−1=3x+19 \cdot 3^{x - 1} = 3^{x + 1}. To przydaje się w zadaniach typu „wykres jakiej funkcji otrzymamy po przesunięciu”, gdzie wzór jest zapisany nietypowo. Ogólnie, dla k>0k > 0: k⋅ax=ax+log⁡akk \cdot a^x = a^{x + \log_a k} (zob. logarytm).

Przykład 4 - wartość bezwzględna i liczba rozwiązań

Zadanie. Naszkicuj wykres funkcji f(x)=∣3x−3∣f(x) = |3^x - 3| i określ liczbę rozwiązań równania ∣3x−3∣=m|3^x - 3| = m w zależności od parametru mm.

Krok 1. Wykres y=3x−3y = 3^x - 3. To wykres 3x3^x przesunięty o 33 w dół: asymptota y=−3y = -3, miejsce zerowe 3x=33^x = 3, czyli x=1x = 1. Dla x<1x < 1 wykres leży pod osią OXOX.

Krok 2. Moduł. Część leżącą pod osią odbijamy do góry. Asymptota y=−3y = -3 po lewej stronie odbija się na y=3y = 3: dla bardzo małych xx wartości ∣3x−3∣|3^x - 3| są bliskie 33, ale mniejsze od 33.

−4−3−2−1121345xyy = 3y = m = 2y = |3ˣ − 3|
Wykres y = |3ˣ − 3|. Po lewej stronie zbliża się do prostej y = 3 od dołu, w punkcie x = 1 dotyka osi OX. Prosta y = 2 przecina go w dwóch punktach: x = 0 i x = log₃5.

Krok 3. Prosta y=my = m. Przesuwamy poziomą prostą i liczymy punkty wspólne z wykresem:

Dla m=2m = 2 rachunek potwierdza dwa rozwiązania: 3−3x=23 - 3^x = 2 daje x=0x = 0, a 3x−3=23^x - 3 = 2 daje 3x=53^x = 5, czyli x=log⁡35≈1,46x = \log_3 5 \approx 1{,}46.

Odpowiedź. Brak rozwiązań dla m<0m < 0, jedno dla m=0m = 0 i dla m≥3m \ge 3, dwa dla m∈(0,3)m \in (0, 3).

Pułapka: dla m=3m = 3 łatwo odpowiedzieć „dwa”, patrząc na rysunek. Ale lewa gałąź tylko zbliża się do y=3y = 3 - równanie 3−3x=33 - 3^x = 3 daje 3x=03^x = 0, a to jest niemożliwe.

Przykład 5 - wykres y = 2^|x|

Dla x≥0x \ge 0 mamy 2∣x∣=2x2^{|x|} = 2^x, a dla x<0x < 0: 2∣x∣=2−x2^{|x|} = 2^{-x}. Wykres składa się więc z prawej połowy wykresu 2x2^x i jej odbicia względem osi OYOY - ma kształt litery „V” z zaokrąglonymi ramionami i wierzchołkiem w (0,1)(0, 1).

Własności: funkcja parzysta, malejąca w (−∞,0](-\infty, 0], rosnąca w [0,+∞)[0, +\infty), wartość najmniejsza 11 dla x=0x = 0, ZW=[1,+∞)\text{ZW} = [1, +\infty), brak asymptoty.

Przykład 6 - wzór funkcji z wykresu

Zadanie. Wykres funkcji f(x)=ax+qf(x) = a^x + q przecina oś OYOY w punkcie (0,−1)(0, -1) i przechodzi przez punkt (2,7)(2, 7). Wyznacz aa i qq oraz asymptotę wykresu.

Krok 1. f(0)=a0+q=1+q=−1f(0) = a^0 + q = 1 + q = -1, więc q=−2q = -2.

Krok 2. f(2)=a2−2=7f(2) = a^2 - 2 = 7, więc a2=9a^2 = 9 i (bo a>0a > 0) a=3a = 3.

Krok 3. f(x)=3x−2f(x) = 3^x - 2: asymptota y=−2y = -2, zbiór wartości (−2,+∞)(-2, +\infty).

Odpowiedź. a=3a = 3, q=−2q = -2, asymptota y=−2y = -2.

Wskazówka: punkt przecięcia z osią OYOY daje od razu qq, bo a0=1a^0 = 1 niezależnie od podstawy. Wykres można sprawdzić w rysowniku funkcji.

Typowe błędy

Najczęstsze pytania

Jak narysować wykres funkcji y=2x+1−3y = 2^{x+1} - 3? Przesuń wykres 2x2^x o 11 w lewo i o 33 w dół, czyli o wektor [−1,−3][-1, -3]. Asymptota to y=−3y = -3, zbiór wartości (−3,+∞)(-3, +\infty), a punkt (0,1)(0, 1) przechodzi w (−1,−2)(-1, -2).

Jak wyznaczyć asymptotę funkcji wykładniczej? Dla funkcji y=ax−p+qy = a^{x - p} + q asymptotą poziomą jest prosta y=qy = q - liczba dodana do potęgi na końcu wzoru. Przesunięcie w poziomie (pp) asymptoty nie zmienia.

Jaki jest zbiór wartości funkcji y=−2x+4y = -2^x + 4?(−∞,4)(-\infty, 4). Odbicie względem osi OXOX daje (−∞,0)(-\infty, 0), a przesunięcie o 44 w górę przesuwa ten przedział do (−∞,4)(-\infty, 4).

Co się dzieje z wykresem 2x2^x po pomnożeniu przez 8?8⋅2x=2x+38 \cdot 2^x = 2^{x + 3} - wykres przesuwa się o 33 w lewo. To nie jest „rozciągnięcie” w zwykłym sensie, bo dla funkcji wykładniczej oba przekształcenia dają ten sam wykres.

Czy funkcja y=∣2x−1∣y = |2^x - 1| jest różnowartościowa? Nie. Na lewo od x=0x = 0 maleje, na prawo rośnie, więc wartości z przedziału (0,1)(0, 1) przyjmuje dwukrotnie - na przykład 12\tfrac{1}{2} dla x=−1x = -1 i dla x=log⁡232x = \log_2 \tfrac{3}{2}.

Przećwicz

Podsumowanie