Pokaż rozwiązanie krok po krokuUkryj rozwiązanie
Krok 1. Dziedzina i symbol. Mianownik x2+2x=x(x+2) zeruje się dla x=0 i x=−2, więc Df=R∖{−2, 0}. Podstawienie x=−2 daje 00. W pobliżu −2 (np. dla x∈(−3; −1) bez −2) funkcja jest określona, więc granice mają sens.
Krok 2. Rozpisujemy moduł. Wyrażenie x+2 zmienia znak w punkcie −2:
- dla x>−2: ∣x+2∣=x+2,
- dla x<−2: ∣x+2∣=−(x+2).
Krok 3. Granica prawostronna (x→−2+, czyli x>−2). Skracamy (x+2)=0:
limx→−2+x(x+2)x+2=limx→−2+x1=−21
Krok 4. Granica lewostronna (x<−2):
limx→−2−x(x+2)−(x+2)=limx→−2−(−x1)=21
Krok 5. Wniosek. 21=−21, więc granica obustronna nie istnieje.
Kontrola liczbowa. f(−2,01)=4,0401−4,020,01=0,02010,01≈0,4975, a f(−1,99)=3,9601−3,980,01=−0,01990,01≈−0,5025.
Odpowiedź. x→−2−limf(x)=21, x→−2+limf(x)=−21; granica x→−2limf(x) nie istnieje.
Pułapka: odruchowe „skrócenie” ∣x+2∣ z (x+2) daje tylko wynik prawostronny. Moduł można opuścić dopiero po ustaleniu znaku wyrażenia w środku.