Krok 1. Dziedzina. Trzy mianowniki: x−1=0, x+1=0, x=0.
D=R∖{−1,0,1}
Krok 2. Wspólny mianownik. Przenosimy wszystko na lewą stronę; wspólny mianownik to x(x−1)(x+1):
x(x−1)(x+1)x(x+1)+x(x−1)−2(x−1)(x+1)≥0.
Krok 3. Licznik. Wymnażamy:
x2+x+x2−x−2(x2−1)=2x2−2x2+2=2.
Zostaje
x(x−1)(x+1)2≥0.
Krok 4. Znak. Licznik 2 jest dodatni i nigdy nie jest zerem, więc ułamek nie może być równy 0. Nierówność nieostra sprowadza się do ostrej: mianownik ma być dodatni,
x(x−1)(x+1)>0.
Krok 5. Wężyk. Pierwiastki −1, 0, 1, wyraz najwyższego stopnia x3 - start od prawej nad osią.
Wężyk dla x(x − 1)(x + 1): start od prawej nad osią, przejścia w 1, 0 i −1. Wszystkie kółka puste - to miejsca zerowe mianownika, a licznik 2 nigdy nie jest zerem. Wartości dodatnie: między −1 a 0 oraz dla x > 1.
Krok 6. Odczyt. Nad osią: (−1;0) oraz (1;+∞).
Uwaga: przy znaku ≥ odruchowo stawia się nawiasy ostre przy punktach z wężyka. Tu żaden z nich nie należy - wszystkie trzy wypadają z dziedziny, a licznik nie ma miejsc zerowych.
Krok 7. Sprawdzenie. Dla x=2: 1+31=34≥1 - prawda. Dla x=−21: −32+2=34≥−4 - prawda. Dla x=21: −2+32=−34≥4 - fałsz. Dla x=−2: −31−1=−34≥−1 - fałsz.