Krok 1. Pozbywamy się ułamków. Twierdzenie o pierwiastkach wymiernych działa tylko dla współczynników całkowitych. Mnożymy wielomian przez 2 - pierwiastki się nie zmieniają, bo 2W(x)=0 dokładnie wtedy, gdy W(x)=0:
V(x)=2W(x)=2x4−7x3+2x2+7x+2.
Uwaga: wypisanie kandydatów wprost z W (licznik dzieli 1, mianownik dzieli 1) dałoby tylko ±1 i zgubiłoby oba pierwiastki wymierne.
Krok 2. Kandydaci dla V. Licznik dzieli 2, mianownik dzieli 2:
±1,±2,±21.
Krok 3. Szukamy pierwszego pierwiastka.
V(1)=2−7+2+7+2=6,V(−1)=2+7+2−7+2=6,
V(2)=32−56+8+14+2=0.
Krok 4. Dzielimy przez x−2:
x⁴
x³
x²
x
wyraz wolny
V(x)
2
−7
2
7
2
a = 2
2
−3
−4
−1
0
V(x)=(x−2)(2x3−3x2−4x−1).
Krok 5. Szukamy dalej w ilorazie. Kandydaci dla P(x)=2x3−3x2−4x−1 to nadal ±1,±21. P(1)=−6, P(−1)=−2, a dla −21 liczymy schematem:
x³
x²
x
wyraz wolny
P(x)
2
−3
−4
−1
a = −½
2
−4
−2
0
Kolejno: 2; −3+(−21)⋅2=−4; −4+(−21)⋅(−4)=−2; −1+(−21)⋅(−2)=0. Zatem
P(x)=(x+21)(2x2−4x−2)=(2x+1)(x2−2x−1).
Krok 6. Ostatni czynnik. Dla x2−2x−1:
Δ=4+4=8,Δ=22,x=22±22=1±2.
Tych dwóch pierwiastków nie było na liście kandydatów - i nie mogło być, bo są niewymierne.
Krok 7. Rozkład.2W(x)=(x−2)(2x+1)(x2−2x−1), czyli
W(x)=(x−2)(x+21)(x−1−2)(x−1+2).
Odpowiedź. Pierwiastki: 2, −21, 1−2, 1+2. Wymierne są dwa: 2 i −21.