Krok 1. Pierwiastki i krotności. Krotność pierwiastka to wykładnik potęgi jego czynnika:
x=3 - pojedynczy (czynnik 3−x),
x=−2 - potrójny (czynnik (x+2)3),
x=1 - podwójny (czynnik (x−1)2).
Krok 2. Znak współczynnika wiodącego. Mnożymy wyrazy z najwyższą potęgą z każdego czynnika:
(−x)⋅x3⋅x2=−x6.
Stopień 6, an=−1<0 - wężyk zaczyna po prawej pod osią. Pułapka: czynnik (3−x) ma przy x minus.
Krok 3. Wężyk. W 3 (krotność 1, nieparzysta) przechodzimy nad oś. W 1 (krotność 2, parzysta) odbijamy się i zostajemy nad osią. W −2 (krotność 3, nieparzysta) przechodzimy pod oś.
Wężyk dla W(x) = (3 − x)(x + 2)³(x − 1)²: start od prawej pod osią (wyraz wiodący −x⁶), przejście w 3, odbicie w pierwiastku podwójnym 1, przejście w pierwiastku potrójnym −2.
Krok 4. Odczyt. Pod osią: (−∞;−2) i (3;+∞). Nierówność nieostra, więc dołączamy pierwiastki −2 i 3, a pierwiastek 1 - jako punkt izolowany, bo W(1)=0≤0, choć wokół niego wielomian jest dodatni.
Krok 5. Sprawdzenie.W(0)=3⋅8⋅1=24>0 (nie należy - zgadza się), W(−3)=6⋅(−1)⋅16=−96<0 (należy), W(4)=(−1)⋅216⋅9<0 (należy).