Przejdź do treści

Indukcja matematyczna - zasada, schemat dowodu i przykłady

Zasada indukcji matematycznej

Jeżeli twierdzenie T(n)T(n) o liczbach naturalnych spełnia dwa warunki:

  1. baza: T(n0)T(n_0) jest prawdziwe,
  2. krok indukcyjny: dla każdego kn0k \ge n_0 z prawdziwości T(k)T(k) wynika prawdziwość T(k+1)T(k + 1),

to T(n)T(n) jest prawdziwe dla wszystkich nn0n \ge n_0.

Indukcja matematyczna to metoda dowodzenia twierdzeń prawdziwych dla wszystkich liczb naturalnych (od pewnego miejsca). Wystarczy pokazać, że twierdzenie zachodzi dla pierwszej liczby (baza) oraz że z jego prawdziwości dla dowolnej liczby kk wynika prawdziwość dla k+1k + 1 (krok indukcyjny). Działa to jak domino: pierwsza kostka się przewraca, a każda przewraca następną - więc przewrócą się wszystkie.

Schemat dowodu

  1. Baza indukcji. Sprawdź twierdzenie dla najmniejszej liczby, od której ma zachodzić (zwykle n=1n = 1 albo n=0n = 0).
  2. Założenie indukcyjne. Załóż, że twierdzenie jest prawdziwe dla pewnego kk.
  3. Teza indukcyjna. Zapisz, co trzeba udowodnić dla k+1k + 1.
  4. Dowód kroku. Wyprowadź tezę z założenia.
  5. Wniosek. Na mocy zasady indukcji twierdzenie zachodzi dla wszystkich nn.

Przykład 1 - suma kolejnych liczb

Twierdzenie. 1+2++n=n(n+1)21 + 2 + \ldots + n = \frac{n(n + 1)}{2} dla każdego n1n \ge 1.

Baza. Dla n=1n = 1: lewa strona to 11, prawa 122=1\frac{1 \cdot 2}{2} = 1.

Krok. Załóżmy, że 1++k=k(k+1)21 + \ldots + k = \frac{k(k + 1)}{2}. Wtedy

1++k+(k+1)=k(k+1)2+(k+1)=(k+1)(k+2)2,1 + \ldots + k + (k + 1) = \frac{k(k + 1)}{2} + (k + 1) = \frac{(k + 1)(k + 2)}{2},

czyli wzór zachodzi dla k+1k + 1. Na mocy zasady indukcji zachodzi dla każdego nn. \blacksquare

Tak samo dowodzi się, że suma nn pierwszych liczb nieparzystych to n2n^2: 1+3++(2n1)=n21 + 3 + \ldots + (2n - 1) = n^2.

Przykład 2 - podzielność

Twierdzenie. Liczba n3nn^3 - n jest podzielna przez 66 dla każdego n1n \ge 1.

Baza. 131=01^3 - 1 = 0, a 00 dzieli się przez 66.

Krok. Załóżmy, że 6k3k6 \mid k^3 - k. Wtedy

(k+1)3(k+1)=k3+3k2+2k=(k3k)+3k(k+1).(k + 1)^3 - (k + 1) = k^3 + 3k^2 + 2k = (k^3 - k) + 3k(k + 1).

Pierwszy składnik dzieli się przez 66 z założenia, a k(k+1)k(k + 1) - iloczyn dwóch kolejnych liczb - jest parzysty, więc 3k(k+1)3k(k + 1) dzieli się przez 66. Suma dzieli się przez 66. \blacksquare

Przykład 3 - nierówności

Nierówność Bernoulliego. Dla x1x \ge -1 i każdego n1n \ge 1: (1+x)n1+nx(1 + x)^n \ge 1 + nx.

Krok indukcyjny: jeśli (1+x)k1+kx(1 + x)^k \ge 1 + kx, to mnożąc przez 1+x01 + x \ge 0:

(1+x)k+1(1+kx)(1+x)=1+(k+1)x+kx21+(k+1)x.(1 + x)^{k+1} \ge (1 + kx)(1 + x) = 1 + (k + 1)x + kx^2 \ge 1 + (k + 1)x.

Baza nie zawsze to 1. Nierówność 2n>n22^n > n^2 zachodzi dopiero od n=5n = 5 (32>2532 > 25); dla n=4n = 4 mamy równość 16=1616 = 16, a dla n=3n = 3 nierówność jest fałszywa (8<98 < 9). Dlatego bazą jest n0=5n_0 = 5, a w kroku korzysta się z tego, że k5k \ge 5: 2k+1=22k>2k2(k+1)22^{k+1} = 2 \cdot 2^k > 2k^2 \ge (k + 1)^2.

Indukcja zupełna

W indukcji zupełnej (silnej) w kroku zakłada się prawdziwość twierdzenia dla wszystkich liczb od n0n_0 do kk, a nie tylko dla kk. Tak dowodzi się na przykład, że każda liczba naturalna większa od 11 jest iloczynem liczb pierwszych: albo k+1k + 1 jest pierwsza, albo jest iloczynem dwóch mniejszych liczb, a te - z założenia - są już iloczynami liczb pierwszych (zob. podstawowe twierdzenie arytmetyki).

Gdzie łatwo o błąd: „wszystkie konie są tej samej maści”

Słynny błędny „dowód” indukcyjny: w każdym stadzie nn koni wszystkie mają tę samą maść. Baza: stado z jednego konia. Krok: ze stada k+1k + 1 koni usuwamy jednego - zostaje kk koni tej samej maści; usuwamy innego - znów kk koni tej samej maści; zbiory się pokrywają, więc wszystkie k+1k + 1 koni ma tę samą maść.

Błąd tkwi w kroku z k=1k = 1 do k=2k = 2: dwa zbiory jednoelementowe nie mają wspólnego konia, więc nie da się „przenieść” maści. Krok indukcyjny musi działać dla każdego kn0k \ge n_0 - tutaj zawodzi dokładnie w jednym miejscu, i to wystarczy, by cały dowód upadł.

Najczęstsze pytania

Na czym polega indukcja matematyczna? Na pokazaniu, że twierdzenie zachodzi dla pierwszej liczby i że jego prawdziwość dla dowolnej liczby kk pociąga prawdziwość dla k+1k + 1. Wtedy zachodzi dla wszystkich kolejnych liczb.

Czy wystarczy sprawdzić twierdzenie dla wielu liczb? Nie. Sprawdzenie nawet milionów przypadków niczego nie dowodzi - np. wielomian n2n+41n^2 - n + 41 daje liczby pierwsze dla n=1,,40n = 1, \ldots, 40, a dla n=41n = 41 już nie (zob. ciąg Eulera). Indukcja obejmuje wszystkie nn naraz.

Czy bazą indukcji musi być 1? Nie - bazą jest najmniejsza liczba, dla której twierdzenie ma zachodzić. Dla 2n>n22^n > n^2 bazą jest 55.

Co to jest indukcja zupełna? Wariant, w którym w kroku zakłada się prawdziwość twierdzenia dla wszystkich liczb od bazy do kk. Jest równoważna zwykłej indukcji, ale bywa wygodniejsza.

Podsumowanie